Donderdag 17 juni was het zover: het Sports Witnesses Soccer Team vertrok richting Zuid-Afrika.

 

Om 12.30 uur moest iedereen zich bij het Meeting Point melden op Schiphol. Om 14 uur werd er ingecheckt en om 16.15 begonnen we 'echt' aan onze extreem lange reis. Rond 11 uur landden we op Egyptische bodem, waarna we na een stop van zo'n 3 uur onze reis weer voortzetten richting Johannesburg. Hier kwamen we aan rond 8.00 uur. Wat volgde was direct onze eerste les: niets is zeker in Zuid-Afrika. De auto's/busjes zouden geregeld zijn, maar niets bleek minder waar. Hierdoor leden we direct behoorlijk veel tijdverlies en waren de eerste irritaties daar. Gelukkig kwam alles goed en rond 12 uur vervolgden we onze reis. Na een paar stops, met ook een gebed op een parkeerplaats, kwamen we rond 0.00 uur aan bij Douleen, de vrouw die alles voor ons regelt deze 3 weken. God had ons veilig naar onze bestemming gebracht en we zijn hem hier ontzettend dankbaar voor. Ook over de locatie waar we verblijven, het huis is van een kerkgenoot van Douleen, hebben we niets te klagen. Iedereen was natuurlijk kapot en we zijn, nadat we de slaapplaatsen hadden verdeeld, lekker op bed gegaan.

 

Gelukkig konden we wat langer op bed liggen zaterdagmorgen, zodat we direct bij konden tanken. Na een prima ontbijt gingen we naar een Fifa Fan Fest (elke speelstad heeft er een) om 'ons' Nederlands Elftal aan te moedigen. Gehuld in de Oranje t-shirts, die Melten bij een kennis van hem had geregeld, zaten we dichtbij een zeer groot scherm. Dit Fan Fest was in een prachtig Cricket Stadion waar erg veel plek was. Al met al waren er zo'n 500 mensen. De goal van Sneijder leverde dolle taferelen op en na de wedstrijd hebben we nog lang gevoetbald met allerlei ouderen en jongeren. Hier werd ons direct duidelijk: neem een bal mee, God doet de rest. Wat een mogelijkheden hebben we hier... Nadat we terugkwamen werd er eten voor ons gemaakt, door iemand van de kerk van Douleen, en nadat we hadden gegeten sloten we de dag af. Dit doen we eerst door samen enkele liedereen te zingen, vervolgens maken we een rondje waarbij iedereen een plus en een min (als deze er is) van de dag geeft, we sluiten af met gebed (van enkele mensen).

 

Zondagmorgen was het 7.00 uur opstaan. De kerk, Ebenezer Center, hier begint om 8.30 uur. We waren precies op tijd en we zaten in een kerk met 1200 (!) mensen. De dienst was fantastisch. Wat een opgewekte mensen, wat een sfeer, prachtige liederen en goeie toespraken. Halverwege de dienst werden we ineens op het podium geroepen. Wat we toen kregen te horen en zien hadden we nog nooit meegemaakt: een staande ovatie en een oorverdovend applaus, kippenvel, voor iedereen.. Iemand uit de kerk bracht ons vervolgens de zegen. Een geweldig moment. William en ondergetekende verlieten iets eerder de kerk, omdat wij samen met Douleen naar de radiozender Kingfisher.fm gingen. Een Christelijke radiozender in Zuid-Afrika. We waren 2x enkele minuten live (!) in de uitzending. Zoveel mooie dingen en aandacht terwijl we er nog maar net zijn.

 

's Middags speelden we onze eerste wedstrijd tegen Ebenzer, een team van de kerk. We zouden om 13.30 uur spelen, maar een wedstrijd voor ons was nog lang niet klaar. Ook hier zagen we weer: een planning zegt niet zoveel. Toen we klaar waren om te beginnen hadden we ineens spontaan 11 kleine jochies (die een paar uur eerder al hadden gespeeld) aan onze hand, geweldig. Dan de wedstrijd. Al snel was duidelijk dat we weinig hadden in te brengen. Het niveau was hoog, de handelingssnelheid nog hoger. Eigenlijk kregen we alle hoeken van het veld te zien. Ook direct een prima les. Na een niet al te beste eerste helft (3-0 achterstand) speelden we een prima 2e helft. Eindstand 5-2 (doelpunten: Jeff en Lourens (penalty)). Na onze avondmaaltijd gingen we met z'n allen opnieuw richting de Ebener kerk om daar Ivoorkust - Brazilie te kijken. Vervolgens sloten we de dag weer met z'n allen af. Tijdens deze afsluiting werd ook afgesproken dat we vanaf de volgende dag elke gingen beginnen met zingen, en dat een iemand van het team een getuigenis zal doen en zal bidden met het team.

 

Maandagmorgen wederom zeer vroeg, 7.30 uur, de wekker. Wim opende de dag met ons met als moraal van het verhaal: dat wij hier met een geweldige boodschap zijn en dat we deze vooral moeten verkondigen. Na ons ontbijt vertrokken we richting Kleinskool waar we onze eerste clinic zouden geven. We kwamen voor het eerst dwars door een township. Dit was al een indrukwekkende ervaring. Ook in de vorige dagen hadden we al ontzettend veel armoede gezien, maar wanneer je er nog wat directer mee geconfronteerd wordt, doet dat wel pijn, heel veel pijn. In het township was een kerk, een gebouw met een podium en een zaal van 15 bij 25 meter. We wisten van te voren totaal niet wat ons te wachten stond en hoe we het zouden gaan doen. We hadden dus alleen deze ruimte. Mensen zijn hier al 30 jaar bezig om deze kinderen een beter bestaan te geven. Eerst werden we met wederom een geweldig applaus verwelkomd. Vervolgens moesten we ons voorstellen. Daarna gingen de kinderen stukjes voor ons opvoeren. Vervolgens was het onze beurt. We deden wat simpele dansjes, maar het plezier straalt deze kinderen, die niets hebben, uit de ogen. Vervolgens deden we wat oefeningen in groepen. In deze ruimte hebben we op een simpele manier meer dan 100 kinderen bezig gehouden. Ook hebben we nog even een voetbalonderdeel gedaan, waarna we afsloten met de stoelendans. Tot slot gaven de kinderen nog weer een show weg. Wat een talent hebben deze kinderen, het is niet te geloven. Na afloop wilden veel kinderen handtekeningen. Vervolgens wilde de organisatie van deze kerk nog met ons bidden en ons zegenen, indrukwekkend! Je kunt het misschien niet voorstellen, wij ook niet, maar we vallen dus van de ene verbazing in de andere. Het was een unieke ervaring die ons allemaal heeft geraakt. Deze kinderen hebben onzettend veel ontzag en respect voor ons, maar we voelen ons juist enorm klein en hebben veel respect voor deze kinderen en mensen.

 

Na de clinic gingen we weer naar huis, waar voor een aantal een hele grote verassing kwam: de Ebenezer kerk had 6 kaarten voor de wedstrijd Chili-Zwiterland kunnen regelen. De leiding, Wim, Lourens en Martin kozen de 5 volkoren mensen uit: Bastiaan, Melten, Palko, Sander en ondertegekende mochten samen met Douleen een nieuwe ervaring gaan ondervinden: live een WK wedstrijd bijwonen. Zo zit je daar met zo'n 45.000 mensen in Nelson Mandela Bay. Een leuke en sfeervolle wedstrijd die terecht werd gewonnen door Chili. Ook hier maakten we weer twee bijzondere dingen mee. In de rust sprak ik een man die vroeg wie we waren. Toen ik hem dit uitlegde bleek dat wij de dag erna in dat towship de clinic gingen geven, hoe is het mogelijk. En toen de wedstrijd afgelopen was liep ik naast een Nederlandse vrouw, die vanwege mijn Nederlandse vest, tegen mij begon te praten. Geloof het of niet: het was de familie Zevenbergen, de mensen waar wij de 3e week verblijven. Toeval? Wonderen? God is zo groot en geeft ons hier geweldige tekenen. Wat een voorrecht om hier te zijn. De rest van het team is de middag op het strand van Port Elizabeth geweest en heeft hier lekker gebeachvoetbald. Toen we weer terugkwamen hebben we weer een uitstekende maaltijd gehad, waarna een aantal thuis zijn gebleven en het grootste gedeelte naar het Fifa Fan Fest is geweest om de wedstrijd Spanje - Honduras op groot scherm te bekijken. Vervolgens werd de dag afgesloten.

 

Het is nu woensdag en het verslag van een indrukwekkende dinsdag houden jullie te goed, de tijd is bijna op (in het internetcafe). We gaan zometeen weer een clinic geven en spelen vanavond alweer onze 3e wedstrijd. Het is zwaar en er zijn veel pijntjes. Elke morgen wordt er persoonlijk voor deze blessures genezing gevraagd. We merken dat het steeds vermoeiender wordt en soms zijn er natuurlijk ook irritaties. Gisteravond, tijdens de afsluiting, hebben we hier prachtige oprechte gesprekken over gevoerd. Hierin kwam ook naar voren hoe zo'n geweldig team we hebben: we kunnen alles bij elkaar kwijt, zijn eerlijk tegen elkaar en iedereen accepteert elkaar om wie hij is. Bovenal zijn we natuurlijk onze lieve Heer dankbaar voor de geweldige dagen die we hier nu al hebben gehad!

 

Tot het volgende verslag.

Namens het Sports Witnesses Soccer Team, Tijmen