Beste  mensen,

Tijd voor een 2e verslag vanuit Port Elizabeth. Het is inmiddels zaterdag 26 juni en we zijn hier alweer langer dan een week. De tijd vliegt echt voorbij en logischerwijs gaat het dus eigenlijk te snel.

 

We waren gebleven bij de dinsdag.

 

Dinsdag was net als de maandag: 7.30 uur opstaan. De opening van de dag werd dit keer gedaan door William. Zijn getuigenis was erg indrukwekkend. William heeft toen hij erg jong was op topniveau judo gespeeld, maar hij besloot op 14-jarige leeftijd om de Heer op nummer 1 te zetten. Drie maanden later kreeg hij echter suikerziekte. De bijbeltekst Job 2: 1-10 geeft hem veel kracht wanneer hij het moeilijk heeft. Moraal van dit verhaal is dat het kwade niet van God komt en dat je Hem niet moet vervloeken, maar juist van Hem moet blijven houden. Een prachtig begin van deze, opnieuw, zonnige dag. Elke dag is het hier zeker 25 graden overdag.

 

We zouden om 10 uur aan onze clinic beginnen in Uytehage, maar zoals eerder gezegd: in Zuid-Afrika is niets zeker. Via allerlei omwegen kwamen we om 11.00 uur op onze plaats van bestemming aan. Het veld was omringd met hoog hekwerk, prikkeldraad en een behoorlijke tribune, met kleedkamers eronder en heuse catacomben. Nu moet u niet denken van: “ wow”, want het was uiteraard sterk verouderd. Al snel kregen we te horen dat de kinderen dachten dat wij ‘ het’  Nederlands Elftal waren. Ook hoorden we dat de kinderen al vanaf 7.00 uur aanwezig waren. Wederom werd bevestigd hoe zulke kinderen tegen een groepje Nederlanders aankijken.

 

We splitsten ons op in 5 groepen en Melten & Bastiaan gingen de keepers trainen. De 5 tweetallen hadden zo’n 20 kinderen onder hun hoede. Iedereen had zijn eigen training bedacht. Tevens ging iedereen ons team introduceren. Wie zijn we, wat doen we hier. Om in het kort onze missie uit te leggen en iets over Jezus te vertellen is erg mooi. Ook geven we aan dat ze altijd samen moet spelen en fair. Kinderen pakken dit erg goed op. Aan het eind van de training worden hier door ons mooie woorden over gesproken en ook zegenen we de kinderen. Tot slot werden we bedankt door de organisatie daar en nam ook Douleen nog even het woord. Douleen regelt alles voor ons en heeft ons programma samengesteld. Ze gaat dus ook telkens met ons mee. Ze werkt voor Ambassadors In Sport. Zij organiseren de projecten waar wij in meedraaien.

 

De afsluiting van Douleen maakte grote indruk op ons. Ze had een gewone voetbal (met lucht) en een bal zonder lucht in haar hand en  vroeg om 3 deelnemers van de clinic. Deze moesten de bal gaan hooghouden, waar uiteraard een winnaar uitkwam. Douleen vroeg aan de winnaar om te gaan hoog houden met de lege bal. Het kleine tallentvolle mannetje keek haar verwonderd aan en zei dat hij dat niet kon. Douleen gaf aan dat hij het moest proberen. Het lukte hem een aantal keren. Daarna maakte ze de vergelijk met het geloof: de goede bal is de persoon waar Jezus in leeft, de lege bal is iemand die zonder Jezus leeft.

 

Na deze clinic speelden we een wedstrijd tegen een 1e elftal uit Uytehage. Het team was aangevuld met 3 profvoetballers (een uit de Zuid-Afrikaans Premier League en twee uit de 2e Divisie). Martin was helaas geblesseerd en liet deze wedstrijd aan zich voorbij gaan, evenals Palko. Martin nam de coaching voor zijn rekening. Tevens hadden we de beschikking over 2 gastspelers, Dukes en Raymond, waarvan de 1ste zeker een aanwinst was voor ons team. Lourens las voor de wedstrijd nog een prachtig stukje uit de bijbel voor: 1 Kortinthe 13. De scheids kwam ons vervolgens professioneel halen en eenmaal in de catacomben bleek hij nog professioneler. Sieraden moesten uit/af en scheenbeschermers werden gecheckt. Van de tribune kwam veel lawaai. Het uit de catacomben komen lopen was een grote kick voor iedereen. Ook was het mooi dat er toch weer zo’n 100 toeschouwers waren. Vervolgens viel de scheidsrechter nog over de bril van Bastiaan. Deze kon gevaar voor de spelers opleveren. De bril is echter zo gemaakt dat deze helemaal geen gevaar op kan leveren. De scheids vergat echter het glaswerk op het veld, waar je zeker 4 brillen van kon maken. Behalve het glas lagen er ook weer enorm veel stenen. Wederom een veld waar niet al te best op gevoetbald kon worden. Onze tegenstanders weten er echter wel raad mee en begonnen ook nu weer sterk aan de wedstrijd. Ze creeerden vele kansen en een doelpunt kan dan ook niet uitblijven. Iedereen deed flink z’n best en toch was het weer 3-0 bij de rust. Dit leidde tot de nodige frustraties, wat niet nodig moet zijn. De speech van Martin, in de rust, zette ons op scherp met een goede 2e helft  als gevolg. De meeste kansen in de 2e helft waren voor ons, maar we konden het helaas niet bekronen met een doelpunt.

 

Na de wedstrijd wilden een aantal jongens nog graag een Zuid-Afrika shirt kopen, want het was tijd voor de laatste wedstrijd van Bafana Bafana tegen de teleurstellende Fransen.  Door de organisatie van de clinic waren we uitnodigd om dit te komen kijken op een grote vlakte met daarop een groot scherm en een truc met daarop een beste installatie inclusief DJ. Ook dit was door diezelfde mensen georganiseerd. Er zouden ‘ zeer veel’ mensen komen kijken. Toen we aankwamen waren er zo’n 2000 mensen. Opzich best veel, maar gezien de ruimte van het veld leek het niet zo druk. Na de 1-0 van Zuid-Afrika barste het eerste feest los! De Zuid-Afrikanen gaan echt helemaal uit hun dak: zingen, dansen en natuurlijk het oordovende lawaai van de populaire vuvuzela’s. Toen we achterom keken bleek het ook direct wat drukker te zijn geworden. Een kwartier later kwam het thuisland zelfs op 2-0 met een 2e feest  als gevolg. Nadat we even later weer achterom keken leek het erop dat er weer meer mensen toegestroomd waren.

 

 In de rust werden we ineens op podium van de truck geroepen,  alweer een spontane verassing. Toen we met het team eenmaal op de truck stonden bleek hoeveel Zuid-Afrikanen er wel niet waren: zeker 10.000! We werden voorgesteld en kregen zelf ook even het woord. Wim sprak een paar prachtige woorden tot deze enorme menigte. Zeker weten dat hier mensen door zijn geraakt. Op het moment dat de 2e helft begon begaven we ons weer richting het scherm. Tijdens deze route bleek wat voor atractie we zijn. Er waren alleen maar ‘black people’ en stuk voor stuk bekeken ze ons van top tot teen, zetten ze een glimlach op of wilden ze met ons op de foto. Ongelooflijk.
Na de wedstrijd gingen we weer naar de Habelgaarnstraat om deze indrukwekkende dag met z’n allen vroeg af te sluiten: een aantal mensen wilden graag vroeg naar bed.

 

Woensdag konden we een keer wat langer blijven liggen, om 9.00 uur ging de wekker. De opening van de dag werd gedaan door onze  GituarHero:  Jeff.  Eerst zongen we weer onder zijn begeleiding daarna pakte hij als tekst Psalm 111 en 112. Een tweelingpsalm met de volgende boodschappen. Ps.111: God is trouw, liefdevol en genadig voor de mensen hier op aarde. Ps.112: De mens die vrijgevig is naar elkaar en elkaar liefde geeft, met hem zal het goed gaan en zal standvastig zijn zonder vrees. Wederom geweldige woorden en heerlijk  om de dag mee te beginnen. Natuurlijk werd er na ons ontbijt ook weer gebeden voor de blessures en pijntjes. Rond 11 uur gingen we richting Walmer. Hier hadden we even tijd voor wat boodschappen en konden we op internet.  Om 13.30 uur werden we verwacht op een veldje in deze zelfde wijk. Voordat we op de plaats van bestemming arriveerden reden we door het  township van Walmer. Wat we hier zagen was schrikbarend. Zoveel armoede op de vierkante meter hadden we nog niet gezien. Je vraagt je letterlijk af: hoe kunnen mensen hier in leven? De huizen kan je echt geen huizen noemen en hangen letterlijk met allerlei materialen (veelal platen) aan elkaar. Tevens zie je dan ook wel heel duidelijk hoe rijk gezegend wij zijn.

 

Eenmaal op het trainingsveld, wat eigenlijk weer geen trainingsveld was, mochten we dit keer de training aan 20 kinderen gaan geven. Dit was een soort van trainingsgroepje van het township. Lourens en Tijmen gingen elk een groepje training met ondersteuning van Melten en William. Bastiaan nam 2 keepers onder zijn hoede. De kinderen werd weer verteld wie we waren en wat we doen. De rest van de groep hield zich bezig met kinderen, van diverse leeftijden, die rondom het veld liepen en zaten. De groep pakte dit fantastisch op. Een meisje hing als een blok aan ons en deed niets anders  dan aan je been hangen of op je schoot zitten. Echt zo eentje die je het liefst in je koffer zou stoppen. Om de armoede nog maar eens aan te geven: de meeste kinderen speelden, op een gevaarlijk veld, op blote voeten. Andere speelden met gaten in hun schoenen. Ook op de armen en benen zagen we littekens en wonden waar je wel even flink van slikt. Na ons deel  werd er nog een oefening uit het Ubabalo project  voor gedaan door een van de lokale trainers uit Walmer. Na onze clinic gingen we in een kring rondom alle voetballende en niet voetballende kinderen (zo’n 40 stuks)  staan om met ze te bidden en ze te zegenen. Dit keer dus minder kinderen, maar gezien de armoede, net zo’n mooie en unieke ervaring. Elk kind is er een en heeft  Jezus nodig in zijn leven.

 

Rond 16.30 waren we thuis voor opnieuw een perfecte maaltijd. Na een snelle afwas gingen we ons opmaken voor onze volgende wedstrijd. Welke verassing zouden we dit keer gaan meemaken? Onze tegenstander van vandaag was Street Fever, een 35+ plus team van de Ebenezer Kerk. Dit team was aangevuld met wat jongere spelers. Het was nog compleet donker op het ‘sportpark’ en  nadat we ons melden bij de kleedkamers bleek er ook aardig wat Security op de been. Wat was er nog meer te doen op deze locatie? Na de bespreking begaven we ons richting veld. De lampen waren net aan en er bleken zelfs 4 velden te liggen. De lampen stonden echter zo dat ze aan de linkerkant van de linkervelden stonden en aan de rechterkant van de rechtervelden. U raadt het al: niet al te best licht. Gelukkig speelde onze tegenstander in heldere gele shirts en konden we dus goed onderscheid maken tussen onze eigen nieuwe prachtige blauwe shirts. Vlak voor de wedstrijd bleek dat er geen scheidsrechter was geregeld. Palko, normaliter scheidsrechter in Nederland (niveau: volgend seizoen o.a. 3e Divisie A-junioren), was licht geblesseerd en nam deze klus in zijn prachtige tenue dankbaar op zijn schouders. Wederom waren er zo’n 100 toeschouwers, waaronder veel jeugdige. Op het eind hing er helaas wel een wietlucht over het veld, maar ook hier hoort het erbij, om het maar even simpel te zeggen.

 

Dan de wedstrijd. Beide teams wilden lekker voetballen, gaven elkaar hier ook de ruimte voor en speelden vol op de aanval. Dit kwam ook tot uiting in het aantal doelpunten, want deze vielen als rijpe appelen uit de Zuid-Afrikaanse palmbomen: ruststand 3-5. Voor het eerst stonden we dus voor op Zuid-Afrikaanse bodem. De 2e helft ging de conditie meer parten spelen en ondanks dat dit onze 3e wedstrijd was in 4 dagen bleek die van ons wel degelijk beter. De ene aanval na de andere met natuurlijk ook doelpunten als gevolg. Helaas werden er ook nog een aantal tegendoelpunten geincasseerd: eindstand 6-11. Doelpuntenmakers: Tijmen 3, Lourens 2, Wim 2, William 2, Wiebe 1 en Michiel 1.

 

Nog even terugkomend op de beveiling: deze was voor ons. En zo was er toch nog weer iets heel bijzonder aan deze wedstrijd, ondanks dat we ook echt hebben genoten in het veld. Er waren zo’n 10 mensen van de Security en vanaf het moment dat we naar het veld liepen gingen ze met ons mee. Tijdens de wedstrijd stonden ze verdeeld om het veld en na de wedstrijd, toen we nog een groepsfoto gingen maken, waren ze weer op het veld. Na de teamfoto wilden ook hun graag met ons op de foto. Na de wedstrijd bewaakten ze nog weer onze kleedkamer en liepen ze zelfs nog mee tot aan de auto. Toen we de auto’s weer in onze garage parkeerden bleken ze toch niet meegereden te zijn (knipoog).

 

We hebben ons tot nu toe overigens nog geen moment niet veilig gevoeld, maar dit gaf natuurlijk wel een heel veilig gevoel. En voor ons toch weer een gevoel hoe goed God het met ons voor heeft en hoe goed Hij voor ons zorgt. Behalve dat wij veel mensen en kinderen mogen zegenen worden we zelf ook rijkelijk gezegend. Heerlijk om dit ‘s avonds, dus ook weer deze avond, met elkaar te delen en elkaar er goed bewust van te maken.

 

Donderdag ging de wekker weer een uur vroeger, 8.00 uur. Martin mocht dit keer als eerst het woord en hij deed dit met Efeziers 3: 14-20. Moraal van dit verhaal: Als Christus in je hart is, kun je de liefde van God in je laten schijnen. En: God kan nog veel meer dan wij bidden. Weer een prachtige tekst die je vroeg in de ochtend op scherp zet. Onze reis ging vandaag naar Motherwell, een wijk met een behoorlijk groot township. Ook hier was de armoede weer pijnlijk groot. Aangekomen bij het veld zagen we het slechste veld tot nu toe: werkelijk waar geen vierkante meter was vlak en het was bezaaid met duizenden stenen en veel stukken steen/beton. Overigens schrijf ik dit verslag grotendeels onder de behoorlijk aantrekkelijke wedstrijd USA – Ghana. Ghana komt nu net op een 1-2 voorsprong. Doelpuntenmaker Asamoah Gyan bedankt God op zijn blote knieen voor zijn (mogelijk winnende) doelpunt. Toch ook weer een prachtig gebaar van een profvoetballer.

 

Goed, Motherwell. Er waren redelijk wat mensen op de been en op het veld stonden een stuk of 50 kinderen. Eerst werden we weer warm verwelkomd, het begint haast een gewoonte te worden. Op deze locatie was een soort van mini-trailer aanwezig, met ook weer een DJ daarop. De beats schalden over de boksen en zeker 100 mensen (van zeer oud tot zeer jong) gingen om 10 uur in de ochtend al helemaal los. Nadat we waren verwelkomd gingen we de clinic uitzetten. Er waren in total zelfs 75 kinderen, die we in 5 groepen (en keepers apart) gingen vermaken. We lieten de groepen 5x langs 2-tallen rouleren, waarbij bij elk 2-tal een voetbalaspect werd geoefend. Wiebe en ik deden een estafette vorm zonder en met bal. Het was wonderbaarlijk om te zien hoe goed de kinderen de ballen op dit veld onder controle hadden. Na elk kwartier sloten we af met prachtige woorden voor de kinderen: dat ze trots op zichzelf moeten zijn, ze hun talenten moeten gebruiken, ze veel moesten samenspelen, ze fair moeten spelen, alles tot eer van God. Daarna mochten ze hard voor zichzelf klappen en iedereen verdween met een grote en trotse glimlach op zijn gezicht. Heerlijk!

 

De clinic was overigens intensief en de volgende wedstrijd stond alweer voor de deur: de 4e in 5 dagen. We konden omkleden in de kerk, maar deze was nergens te zien. We moesten maar even meelopen. Wat niemand van buiten kon zijn bleek een kerk te zijn. Eigenlijk was het een soort vergroot township huis. Alle ‘pastors’  waren aanwezig om ons welkom te heten. En fijn dat we in God’s huis mochten omkleden. Omdat de kleding voor ons werd gehaald, maar er nog niet was, konden we toch nog heel even een beetje rust pakken. De voorganger van de kerk vertelde ons hoeveel pech deze gemeente al had gehad. Er was in korte tijd al 3 keer ingebroken en een aantal weken geleden was het zelfs nog in brand gestoken. Men praat niet over schuldigen, het zij zo en ze gaan gewoon weer verder met waar ze mee bezig zijn. Waar iedereen de moed in de schoenen zou zinken, wordt het geloof van deze mensen alleen maar sterker. Alweer eem verhaal waar wij een voorbeeld aan kunnen nemen en heel veel respect voor kunnen hebben. Nadat we waren omgetrokken werden we nog weer toegesproken en welkom geheten door iemand van ANC, de grootste Zuid-Afrikaanse politieke partij. Hij was er trots op om ons in zijn midden te hebben.

 

Daarna konden we dan toch echt naar buiten en mochten we aantreden tegen City Spurs, een onder de 18 team van dat township. We wisten inmiddels dat we niemand mochten onderschatten en we wisten ook op wat voor veld we gingen spelen. Voordat de wedstrijd begon stonden we in een grote cirkel, arm om arm, met elkaar te bidden. Daarna zongen wij nog Opwekking  194. Dit nummer zingen we in Nederland vaak in de kleedkamer. Tot nu hebben we het nummer elke keer midden op het veld gezongen. Hopelijk raken we ook hier spelers en supporters mee. Waarschijnlijk heeft iedereen daarna nog heel wat keren in zichzelf gebeden dat niemand geblesseerd mocht raken, want het veld was echt levensgevaarlijk. Overigens waren er inmiddels hordes mensen toegestroomd, het veld was rondom behoorlijk vol en 500 mensen waren zeker aanwezig.

 

Tijdens de wedstrijden keken we onze ogen uit. De ballen sprongen bij ons alle kanten op en de jongens van City Spurs konden gewoon behoorlijk goed combineren. De balcontrole was ongeloofelijk en het was dan ook zichtbaar dat deze jongens gewoon niets hebben en er alle dagen op voetballen. De wedstrijd ging met 3-0 verloren en we konden eigenlijk alleen maar applaudiseren voor deze terechte nederlaag. Na de wedstrijd waren we echter nog wel populair bij de jongste jeugd, want deze moesten we bijna van ons afslaan. Ook nu weer meerdere unieke hoogtepunten en ervaringen.

 

Wat maken we toch wat mee hier... God is zo groot en dat zien we hier gewoon elke dag! Behalve dat wij met kleine dingen ontzettend veel mensen blij maken, is het ook voor ons zelf er goed en meer dan waardevol. Iedereen bedankt die hier zijn steentje, op welke manier dan ook, aan heeft bijgedragen.

 

Misschien een lang verslag over een kleine 3 dagen, maar we maken gewoon zoveel bijzondere dingen mee, die we u niet willen onthouden. Bedankt voor het lezen! En tot verslag nummer 3.

 

Een liefdvevolle groet vanuit Port Elizabeth.

Namens het Sports Witnesses Soccer Team,
Tijmen

Bekijk foto's
Lees ook het eerste verslag