Bekijk hier foto's

 

Lieve mensen,

 

We zijn inmiddels alweer even thuis: veilig thuis. Zoals beloofd nog een laatste verslag. Het leek mij leuk om hierin iedereen aan het woord te laten en de groep vond dit een goed idee. Het heeft daardoor even geduurd en het is ook een behoorlijk lang verslag geworden. Hopelijk vind u dat niet heel erg of leest u het in 2 keer. Hierboven ziet u ons team, met de bijbehorende namen, en kunt u dus ook zien van wie welk verhaal is. Veel leesplezier en bedankt voor uw aandacht!

Nog even kort: we hebben de laatste woensdag, 7 juli, een rustige dag gehad en een mooi afscheidsfeestje. Na afloop van Duitland – Spanje kregen we allemaal een prachtig certificaat (van het Ubabalo-project) en enkele presentjes. Ook werden er geweldige woorden gesproken door een pastoor en ging een andere pastoor voor ons bidden, fijn om het zo af te sluiten. Rond 12 uur lag iedereen in zijn bed en 4 uur later ging de wekker. De terugweg was weer een lange, maar het is allemaal goed gegaan en na 34 uur reizen mochten we veilig landen op Schiphol. Voor de meeste mensen van ons team was aan de mooiste reis van hun leven, samen met de belangrijkste persoon in ons leven, een einde gekomen. Het verwerken kan beginnen…

Bastiaan: Nu 4 dagen nadat we als SW Soccerteam uit Zuid-Afrika zijn terug gekomen begin ik pas beetje bij beetje te beseffen wat voor bijzondere tijd we hebben genoten in Jezus kracht en navolging, de afgelopen bijna 2 jaar. Want laten we niet vergeten dat het hele voorbereiden en toegroeien, lichamelijk en geestelijk, individueel en teamgericht, naar de outreach in Zuid Afrika er meer dan zeker bij hoorde. Want zonder deze bijzondere tijd vooraf waren de 3 weken in Port Elisabeth en Jeffreys Bay zeker niet zo gaaf geweest als nu. Als we in de bijbel, Gods Levende Woord, kijken blijkt ook dat de Altijd Aanwezige zijn “uitverkoren” volk en zendelingen voorbereid zelfs veelal in de “woestijn” om vruchtbaar en begeestigd uit te kunnen gaan.

 

Nou Hij wist wel wat we nodig hadden. Want wat hebben we hard “gewerkt” in Zijn kracht.. Gewerkt zult u of jij denken? Ja bijna iedere dag een voetbalclinic of een vakantiebijbelclub of peuterspeelzaal vermaken, of vertellen wie we zijn en wat we doen en vaak ook nog een getuigenis via bv Beesie. En dan vaak nog daar achteraan na een half uurtje pauze een wedstrijd voetballen op velden die zo in de voetbalveld fotoprenten boeken van topfotograaf Hans van der Meer kunnen staan. Voor “vergelijkenis” zie hansvandermeer.nl .

Ja die velden en zijn doorkijk vond ik één van de gave indrukken! Hoe raar het ook klinkt maar veel indrukwekkender dan het zijn in het perfecte stadion van Port Elisabeth. Waar ik zeker genoot om onverwacht Chili-Zwitserland en als droomtoetje Nederland tegen Brazilië te zien winnen! Maar om als 44 jarige voetballiefhebber en Jezus volger figurant te zijn in mijn “droomvoetballandschap” voelt nog steeds fantastisch.

Het is zo prachtig te ontdekken dat overal te wereld mensen door overeenkomstige passies/hobby’s geraakt worden en zo zich, al zit er 12.000 km tussen, één met elkaar voelen.

Voor mij is voetbal het belangrijkste van het onbelangrijke en is Jezus Christus het belangrijkste van het belangrijke. En als je dan ook nog een mensen mens bent en bruggenbouwer in Jezus naam en navolging mag zijn, kun je bedenken dat deze G.e.k.ke (=Gods eigen kind) unieke parel in Papa Gods liefdevolle hand genoten heeft van een land waarin mensen elkaar beschadigd hebben en hebben uit gesloten.

Maar ook een land waarvan Papa God zegt: “Ik hou van Zuid Afrika”. “Ik genees in Jezus naam de wonden van Zuid Afrika en zijn inwoners. “Want Ik kijk niet naar een zwarte, gekleurde of witte huid maar naar de kleuren van jullie hart”. Dit heb ik ook mogen verkondigen en proclameren naar jong(er) en oud(er) in Jezus naam. Met de kinderen van een township in Motherwell kwamen we er samen uit. Ons hart heeft de kleuren van de regenboog en dat zijn er niet 1, 2, 3, 4, 5 of 6 maar wel 7! Of wel oneindig! Mooi hé?!

Tot slot: “Without my hand Beessie is dead. Maar nog veel belangrijker : “Without the air of Jesus, I am dead. Yeah, really dead!”

Martin: Allereerst wil ik beginnen met een compliment voor het hele team. Wat een geweldig team hadden we. We konden altijd open en eerlijk tegen elkaar zijn. Ook werd er enorm veel gelachen met elkaar. Het was een groep waarmee je kon huilen,lachen en een van de belangrijkste over God kon praten. Wat waren de ochtenden toch geweldig waarin elke morgen een ander van de groep iets deelde uit de bijbel wat hem aansprak. Ook het zingen onder leiding van een fantastisch goed spelende Jeff op zijn gitaar was een genot.

Het is heerlijk om 3 weken lang met de dingen van God bezig te zijn. De combinatie voetbal en geloof was in deze 3 weken echt geweldig. De clinics die we gaven aan de kinderen uit de townships was geweldig. Wat een getuigenissen heb ik gehoord van de jongens uit de groep. Natuurlijk is het moeilijk om alles in het Engels te doen, maar de kinderen hebben de boodschap enorm goed begrepen. Nu is het taak om het los te laten en het over te geven aan onze lieve Heer. We hadden daar nog een geweldige preek over om het resultaat over te laten aan God. Dit is af en toe best lastig als je op zoveel verschillende plekken komt. Ik weet zeker dat God hiermee aan het werk gaat en dat hier iets prachtigs uit voort vloeit.

Wel heeft deze reis een enorme indruk op me achter gelaten. Want wat besef je goed dat wij echt verwend zijn als je kijkt wat deze mensen hebben. Toch hebben deze mensen altijd een lach op hun gezicht en plezier in het leven. Hier kunnen wij nog een voorbeeld aan nemen af en toe. Hoe vaak lopen wij niet te klagen over de kleinste dingen. Wel is het jammer dat je nog steeds het verschil tussen blank en zwart zo duidelijk kunt zien. Het is natuurlijk nog maar 16 jaar geleden dat de apartheid is afgeschaft, maar wat worden de donkere mensen nog klein gehouden. Ik hoop dat de mensen gaan inzien dat God niet naar blank, zwart of kleurlingen kijkt, maar dat Hij naar je hart kijkt en van alle mensen houd. Hierin hebben wij een belangrijke taak gehad,doormiddel van de clinics/wedstrijden. We mochten een licht zijn daar in Zuid-Afrika. Ik bid ook dat we dit mee mogen nemen ons hart, en dat we ook hier een licht mogen zijn voor onze naasten. Dat we niet alleen bidden voor zieken als we in een groep in Zuid-Afrika zijn, maar ook waar we op dit moment zijn.

 

Ik heb enorm veel geleerd van deze reis en ook genoten. Nu is de taak aan ons om te blijven bidden en God te vragen of hij hier mee aan het werk wil gaan. EN DAT GAAT HIJ DOEN!!!!

Melten: Na een voorbereiding van meer dan 1,5 jaar was het zover we zouden de 17e juni vertrekken naar Zuid-Afrika! Velen van ons hadden nog niet zo'n verre reis gemaakt, ook ik niet. Een grote uitdaging dus. Heel lang was er weinig duidelijk over wat daar konden verwachten en wat het programma zou gaan inhouden, tot enkele weken voor vertrek. Iedereen had zijn eigen beeld en verwachtingen. Ik zelf hoopte op succesvolle clinic, mooie wedstrijden voor veel publiek, misschien nog een WK wedstrijd meepakken. Maar bovenal hoopte ik dat in de groep iedereen goed met elkaar overweg zou kunnen waardoor we veel plezier zouden hebben. Een korte samenvatting

De reis: we begonnen aan de vliegreis die zonder problemen verliep, en konden we in Johannesburg beginnen aan de lange autorit naar Port Elizabeth.

De dienst: was zoals ik verwacht had en niet gewend ben. Het was een leuke ervaring om mee te maken, de 3 uur vlogen voorbij..

Onze eerste wedstrijd: we kwamen erachter dat we erg moeten wennen aan de velden en de stijl van voetballen hier.

Programma: bijna elke dag een clinic, met daarna een wedstrijd tegen een team uit het township. Prachtige clinics en de wedstrijden gingen steeds beter en wonnen we ook wedstrijden.

Het eten: was elke avond weer heerlijk, alleen was er lang niet altijd voldoende om 13 hongerige jongens met te verzadigen. Er gingen dan ook iedere dag veel broden doorheen...

Ziek: Aan het eind van de 2e week werd ik helaas ziek en heb daardoor ruim 3 dagen in bed gelegen, ik zou een virus uit het water hebben opgelopen. Gelukkig was ik de maandagavond van onze laatste week weer helemaal beter en kon ik weer aansluiten bij de groep.

Jeffreys Bay: doordat ik de donderdagavond ziek was geworden heb weinig meegekregen uit JB: o.a. het bezoek IN een township gemist en het middagje surfen gemist en natuurlijk niet te vergeten de clinic, een straatvoetbaltoernooi en onze laatste wedstrijd. Onze laatste dinsdagmiddag ben ik teruggekeerd in JB om met elkaar de halve finale van Oranje te zien in een restaurant

Afscheid en de terugreis: we hadden een leuk feest bij een van de pastors. De volgende dag om half 5 vertrokken we in de auto's richting Johannesburg. Na een lange, goed verlopen autorit kwamen aan in op het vliegveld. Nog één keer gezamenlijk eten. Nadat iedereen zijn eten had zou ik gaan afrekenen, aangezien ik voor de reis was aangesteld als financiële man. Helaas wilden ze mij hier nog even flink aftroggelen. Gelukkig heb ik er nog weer enkele tientallen Euro's afgekregen. Dat was voor mij de afsluiter in Zuid-Afrika... Na een goed verlopen vliegreis kwamen we vrijdagmiddag aan op Schiphol waar ik op gewacht werd door mijn ouders, zussen, nichtje en neefje. Ik was de enige die verwelkomt werd met een spandoek, gemaakt door mijn nichtje, geweldig mooi!

En zo kwam er een eind aan een de grootste en mooiste avonturen uit mijn leven!

Lourens: De outreach met het Sports Witnesses Soccerteam naar Zuid Afrika was een geweldige belevenis! Een levenservaring die ik nooit meer zal vergeten. Eigenlijk waren er gewoon teveel hoogtepunten om allemaal op te noemen, maar als ik er dan toch een moet kiezen was het wel de rondleiding door de township van Jeffreys Bay. Gewoon zien in wat voor omstandigheden mensen wonen, leven en opgroeien in zo’n township maakte mij bewust van het feit dat ik ontzettend dankbaar mag zijn voor mijn eigen situatie. Ook het bidden voor de mensen in de townships was een kippenvel momentje. Een van de punten waar ik, maar ook wij als Nederlanders, aan moesten wennen in Zuid Afrika was de tijd, structuur en manier van hoe dingen lopen. Eten dat te laat wordt gebracht, wedstrijden die gewoon een half uur later beginnen. In Nederland niet voor te stellen maar in Zuid Afrika doodnormaal.

 

Ik heb echt enorm genoten van de outreach het team en de zegeningen die God ons iedere dag weer gaf!

Jeff: Op 17 juni 2010 begon de reis van mijn leven (tot nu toe). We vertrokken met het soccerteam van Sports Witnesses naar Zuid Afrika voor een avontuur van 3 weken. Het was fantastisch en indrukwekkend. We hebben als team voetbalclinics gegeven aan kinderen uit verschillende wijken van Port Elisabeth. Heerlijk om te zien dat ze allemaal enthousiast meedoen en nog goed kunnen voetballen ook. We hebben ze als team iets mogen vertellen over Jezus en dat waren iedere keer geweldige ervaringen. Samen met kinderen tot God bidden en vragen om een zegen, dat is fantastisch!

We hebben ook wedstrijden gespeeld tegen locale teams en aan het begin moesten we echt wennen aan de harde en ruige ondergrond en als team waren we ook nog niet erg goed op elkaar ingespeeld. Dat verbeterde en uiteindelijk kunnen we tevreden terugkijken naar de resultaten. Ik had zelf aan het begin wat moeite met de lichamelijke conditie, maar aan het einde had ik de vorm aardig te pakken. Het is heerlijk om zelf ook een aantal wedstrijden te kunnen spelen tussen de wedstrijden van het WK door en in hetzelfde land. Ook bij de wedstrijden konden we getuigen van Jezus door onze omgang met elkaar en het zingen van een lied aan het begin van iedere wedstrijd.

Het WK zelf hebben we natuurlijk ook gevolgd en het was supermooi dat Nederland alle wedstrijden wist te winnen. Zelfs tegen Brazilië, waarbij wij in het stadion aanwezig waren. Een fantastische wedstrijd met een mooie atmosfeer. Onvergetelijk! Op het moment van schrijven moet Nederland nog een wedstrijd spelen tegen Spanje in de finale. Hopelijk winnen ze dat ook! In Port Elisabeth hebben we ook een wildpark bezocht en het was mooi om te zien hoe deze wilde dieren er in hun natuurlijke omgeving uitzien. Neushoorns, giraffen, luipaarden en struisvogels waren wel de hoogtepunten, en natuurlijk de prachtige natuur eromheen.

In Jeffreys Bay hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt door te gaan surfen. Een prachtige sport, waarbij je met vallen en opstaan leert om de golven te pakken. Een heerlijk gevoel en ik heb ervan genoten. Ten slotte kan ik vertellen dat de kerkdiensten in Zuid Afrika ook fantastisch waren. De beleving van swingende mensen, mooie muziek en gave preken zal ik niet snel vergeten. Het was bijzonder om mee te mogen maken.

Conclusie: Zuid Afrika is een mooi land, met vriendelijke mensen en een prachtige natuur. Het was soms moeilijk om te zien dat de materie zo slecht verdeeld is, en dat is ook iets wat verbeterd moet worden. Maar desondanks hebben de mensen een warm hart en dat is gewoon genieten!

Palko: Wat een enorme gave ervaring om in zo’n land te mogen dienen. Bovendien is het geweldig om sport en geloof te mogen combineren. Het Ubabalo trainingsprogramma is daar uitermate voor geschikt. Jammer dat we pas in de tweede week daar scholing in kregen, maar zo gaaf om daarna toe te passen. De voetbaltraining kon je gewoonweg vertalen in levenslessen en je getuigenis kan je er gewoon doorheen vertellen. Super dat je daardoor zoveel kinderen kan vertellen en leren over de liefde van Jezus.

 

Het programma was wel enorm intensief, maar door af en toe wat relaxte ontspanningsmomenten was het goed vol te houden. Daarnaast was het niet kunnen plannen van de Zuid Afrikaanse cultuur ook een voordeel, want daardoor had je vaak iets langer de tijd tussen de programmaonderdelen door, zodat je wat meer energie kon laden. Verder was dat wel echt mijn grote ergernis, zeker op de momenten dat je een vol programma had en we maar onnodig moesten wachten, terwijl de kostbare tijd verstreek.

 

Indrukwekkend was te zien hoe goed vele voetballers waren en dat op die enorm ongelijke velden, vaak met stenen en glas bezaaid. Ook bijzonder was het schoeisel dat de jongeren droegen die naar de trainingen kwamen. Vaak met gaten of soms gewoon op blote voeten. Daarnaast was het ook heel indrukwekkend om een township binnen te gaan en te zien hoe de mensen daar leven in veel te kleine tochtige, lekkende huisjes van golfplaten, triplex en alles wat maar enigszins bruikbaar is.

Absoluut hoogtepunt van de trip was Gods aanwezigheid gedurende de gehele 3 weken. Hij heeft ons beschermd en geleid. Er zijn geen ongelukken gebeurt, we zijn als team enorm naar elkaar toegegroeid en we hebben zoveel Gods Woord samen mogen openen en samen gebeden. Daarnaast vond ik de swingende kerkdiensten ook echt helemaal geweldig. Zoals ze daar feestvieren in de aanbidding en de meerstemmige koren: heerlijk!

 

Andere relaxte hoogtepunten waren het kijken van de wedstrijd Zuid Afrika - Frankrijk met iets van 10.000 feestende Zuid Afrikanen op een groot scherm op een heuvel. Daarnaast was het echt helemaal super om met 9 man de kwartfinale tussen Nederland en Brazilië bij te wonen in het stadion. Zo gaaf om die sfeer te ervaren en totaal geen spanning tussen Brazilianen, Nederlanders, Zuid Afrikanen en allerlei andere nationaliteiten. Er was juist een gezamenlijke feestemming, zelfs na afloop, toen de Brazilianen er dus uit lagen.

 

Verder was het mooi meegenomen dat wij als team steeds beter gingen voetballen, met steeds meer passie en bereidheid om voor elkaar te werken. Bovendien konden we steeds beter omgaan met de omstandigheden, lees de ongelijke velden. Hierdoor konden we steeds lekkerder voetballen en toch nog behoorlijk wat winnen.

 

De gehele reis was echt een ongelooflijke ervaring die ik nooit zal vergeten. Ik bid voor alle mensen waarmee wij contact hebben gehad. Dat God Zijn plan in hun leven kan voltooien. Wilt u dat ook doen?

Wim: Wat me het meest bij blijft van deze trip naar Zuid Afrika is, dat de kansen en mogelijkheden om met voetbal de wereld te bereiken met Gods liefde bijna onbegrensd is. Ik vond het onwaarschijnlijk, met een bal onder je voet, 10 min, en er komt wel iemand bij je staan. Dat ontroerde me !

De familie Boet en Walker, die al 30 jaar een bediening hebben in Kleinskool, waar we de clinic gaven in de kerk aan de kinderen. De liefde van Annatjie Walker, die in de Township een vrouw, die was opgegeven door de dokter omdat ze vergiftigde alcohol had gedronken, de handen oplegde en zei al geeft de dokter je op, Jezus wil dat je leeft, en die genas !

Douleen, die 3 weken al haar tijd opofferde om ons te begeleiden, stel je dat eens voor in Nederland, al je tijd werk en privé...haar toewijding, het verhaal van de bal met lucht, de diverse bedieningen, de dominee in Uytenhage met de verbrande kerk, de ANC man met z’n verhaal, en z’n volgelingen die daarna m’n schoenen en geld wilden hebben...

Pastor Neville Goldman, die vol passie zijn kerk vooruit gaat, zich niet laat tegenhouden door welke hindernis ook, of het nu geld of overheid is, heilig geloofd dat God in alles voorziet ! dat deed me veel.

Het gebed in de avonddienst, samen met Anthony, Selicio en Neville, o God, we pray for Holland ! dat ging door mijn botten, het was ook de avond dat ik zeker wist dat mijn werk nog niet klaar is, en op naar Brazilië!

De diversiteit van de groep, al die verschillende karakters, en toch een hecht team geworden, prachtig.. ik heb genoten van iedereen en ook veel geleerd.

Nederland Brazilie, de oranje mars was ook onvergetelijk.. de reis van en naar PE veel te lang.. leerpunt om volgende keer minder te moeten reizen, dan maar een paar 100 euro meer...

Ubabalo wat een super programma, en wat is het goed toepasbaar, ook in Nederland..

En nu, plannen maken voor Sportministry in eigen kerk en plaats...

Sander: Nu onze fantastische reis ten einde is gekomen, wordt het tijd om een stukje te schrijven en daarmee het laatste stukje van het reisverslag compleet te maken. Dan kan ik alles goed bewaren en kan ik later iedereen vertellen over de fantastische reis naar Zuid Afrika. Vaak als ik een filmpje over Afrika zag, wilde ik er graag heen gaan. Dat was er tot nu toe niet van gekomen. Nu kreeg ik opeens de kans om Naar Afrika te gaan, het geloof uit te brengen en te voetballen ineen. Ik ben ontzettend blij dat ik deze kans met beide handen aan heb mogen pakken.

 

Het grootste pluspunt vind ik het team waarmee we de reis hebben gemaakt. Het liep niet altijd even makkelijk, maar we kwamen er altijd sterker uit. De samenwerking was ook super en ik heb hier echt van genoten. De kerkdiensten waren ook bijzonder. Je kon gewoon zien dat die mensen de hele week naar de zondag toe leven en het is werkelijk een groot feest voor de heer. En dat iedere zondag 2 keer. Het is geweldig dat ik dat heb mogen meemaken.

 

Als laatste mooie punt wil ik ook nog het werk dat we in de townships gedaan hebben noemen. We mochten voetbalclinics aan de kinderen uit de townships geven en het woord van god met ze delen door middel van de oefeningen die we gaven. Je kon gewoon zien hoe enthousiast die kinderen waren omdat er een voetbalteam uit Nederland langskwam. Hier in Nederland zijn we “gewoon een groep jongens die met elkaar voetballen en het geloof delen” , maar daar waren we een soort attractie. Veel van die kinderen vonden het geweldig dat we daar waren en wilden handtekeningen of zoiets van ons hebben. Dat is iets waarvan ik me niet voor kan stellen dat dit in Nederland zou gebeuren.

Ik kan niet anders dan concluderen dat ik een fantastische reis heb gemaakt die mij mijn leven lang zal bijblijven.

Michiel: Donderdag 17 juni vertrokken we per vliegtuig richting Port Elizabeth. Voor mij werd dat de eerste keer vliegen en dat was al leuk opzich. De reis was wel heel lang, maar goed dat hoorde erbij. Het huis waar we de eerste 2 weken verbleven was prachtig en groot zat voor onze groep. Na een dagje rust konden we beginnen met waar we voor gekomen waren: voetbalclinics geven en wedstrijden spelen. Het geven van de clinics vond ik echt geweldig. De kinderen waren zo enthousiast en hadden vaak een goede techniek waar je soms van stond te kijken. Alleen een minpuntje was dat de kinderen alles van je wouden hebben en we mochten ze niks geven. Sommige kinderen voetbalde op 2 verschillende soorten schoenen of hadden helemaal geen schoenen. Wat ik ook moeilijk vond was toen we 4 sinaasappelen weg hadden gegeven aan 4 kinderen die voor ons huis kwamen bedelen. Zo’n 20 minuten later kwam er een moeder met 2 kinderen om eten vragen bij ons huis. Dit is ons toen echt verboden en dat vond ik wel moeilijk.

 

De wedstrijden waren in het begin niet heel denderend. We hadden veel moeite met de velden en ik zelf had veel last van m’n lies. Gelukkig raakten we redelijk gewend aan de velden en werd het voetbal beter. En met m’n lies ging het ook steeds beter. In onze vrije tijd konden we af en toe naar een winkelcentrum gaan, waar we konden internetten en wat snoep ofzo konden kopen. Dat was opzich wel fijn. En op 2 juli konden naar de wedstrijd Nederland-Brazilië. Voor de wedstrijd liepen we mee in de oranje optocht. Dit was een geweldige ervaring

.

Toen we richting Jeffreys Bay vertrokken merkte ik hoe moe ik was. Met de laatste clinic daar heb ik helaas niet heel enthousiast mee kunnen doen. Dat vond ik wel jammer, maar goed we hadden een heel druk programma afgewerkt. En de laatste dinsdag van onze trip nam Johan ons mee een township in. Daar gingen we op bezoek bij een vriend van hem. Daar zijn we toen in zijn ‘huis’ geweest. Dat vond ik erg indrukwekkend, dat die man daar met z’n gezin in kon wonen… Het mooie vond ik dat we voor die man en zijn gezin mochten bidden. Daarna hebben we ook nog voor een zieke vrouw gebeden en voor een alleenstaande vrouw met een baby. Dat was heel bijzonder.

 

Voor de rest waren het 3 top weken. En onze groep is echt geweldig!

Wiebe: Ik heb een enorm goede tijd in Afrika gehad ik heb God echt ervaren in die 3 weken en me geloof is sterker geworden. Wat bij mij veranderd is, is dat ik meer dankbaar ben voor hoe ik het zelf heb in mijn leven. Ik moet veel doen in mijn leven en net als met dit, nu moet ik een verslagje typen op mijn laptop maar er zijn mensen in de wereld die niks hebben en amper iets kunnen omdat ze erg slecht zijn in de gezondheid. Dan mag ik God Prijzen en Danken dat ik het zo goed heb en gezond mag leven. De Armoede in Zuid Afrika heeft mijn hart geraakt en mijn hoofd aan het denken gezet over allerlei zaken waar ik zelf ook nog niet uit ben.

Natuurlijk waren er ook hele mooi dingen die mij die geweldige tijd hebben bezorgd. Ik vond het vooral cool om te zien dat we steeds meer 1 werden naarmate de weken vorderden, als er irritaties waren dan werden die besproken en dan kwam het later ook niet meer voor. Ik denk dat onze groep erg hecht is en dat we voor elkaar door het vuur willen gaan en dat vond ik vet om te zien. Ik heb erg veel gelachen en heel veel plezier gehad in het werk wat we deden. Het gaf me een goed gevoel om jezelf als Christen te laten zien aan de armen mensen daar in de townships. Vertellen over Jezus doe ik erg graag en dat was dus ook erg fijn om te mogen doen. Ik heb een hele mooie tijd gehad en veel geleerd.

Alle voetbalwedstrijden die we zelf gespeeld hebben waren ook een hele ervaring en de wedstrijd Nederland – Brazilië was ook echt onbeschrijfelijk.

Hidde: Ik heb heel erg genoten van onze trip naar Port Elizabeth en Jeffreys Bay. Het is een geweldige tijd geweest waarin we God mochten dienen door middel van onze passie; voetbal! Gelijk vanaf de eerste dag dat we in Port Elizabeth waren voelde ik me thuis in het huis waar we verbleven en in de stad. Na ongeveer een week kende ik de groep een stuk beter en kon ik zelf ook een beetje loskomen. Het was gewoon geweldig om door middel van voetbalclinics en voetbalwedstrijden ons geloof te delen met de kinderen en tegenstanders. De groep was super na een paar wedstrijdjes een beetje inkomen konden we elkaar steeds beter vinden in het veld en gingen we steeds meer positief coachen. Dat was ook wel te zien want na ongeveer 4 wedstrijden begonnen we met winnen. Die lijn hebben we aardig doorgezet.

 

De mensen die ons in PE ontvingen en waar we mee omgingen waren ook super, en hebben we ook veel van geleerd denk ik. De clinics geven waren het leukst vond ik, de vreugde en dankbaarheid van die jongens was groot en ze genoten van het spelletje, dat is het mooist om te zien als voetballer! Er zaten ook zeker talentvolle spelertjes tussen en dat is ook heel leuk om te zien. Al die kinderen hebben heel veel indruk gemaakt op mij. De omstandigheden waarin zij moeten overleven zijn niet normaal en daar heb ik heel veel respect voor. Wat ik echt geleerd heb van deze trip is dat we dankbaar moeten zijn met wat we hebben en niet zo snel moeten zeuren.

 

Verder heb ik erg genoten van mijn teamgenoten, de sfeer was super,we konden serieuze momenten hebben, en hebben natuurlijk ook heel erg veel gelachen met elkaar. Naar mijn weten waren er geen irritaties, en zo hoort het te zijn!

 

Tot afsluiting: de dingen die we daar gezien en meegemaakt hebben zal ik niet snel meer vergeten, eigenlijk de hele drie weken niet, het was gewoon super.

Tijmen: In plaats van 4 of 5 pagina’s moet het nu in 500 woorden. Allereerst wil ik wel even kwijt dat ik de lezers dankbaar ben voor de vele prachtige reacties op mijn verslagen. Het heeft me in alle drukte veel tijd en energie gekost, maar de complimenten waren mooi. Uiteindelijk ging het niet om de complimenten, maar om het verslaan van onze geweldige belevenissen en dat is gelukt, want wat hebben we wat meegemaakt. Teveel om hier op te noemen.

 

Ik heb eigenlijk genoten van alles. Nu je weer terug bent, denk je over veel dingen na. Ik kom er steeds meer achter hoe bijzonder deze 3 weken zijn geweest. Dat toeval niet bestond, was ik altijd al van overtuigd en dat is mij vooral deze 3 weken ook duidelijk geworden. Deze periode zat vol met wonderen en tekenen van God en zijn bestaan. Om dat op deze manier, in zo’n korte periode, zo intensief te ervaren was mijn absolute hoogtepunt.

 

Voor de rest zal ik alles nooit vergeten: de prima leiding (ook met het lange afstand rijdden) van Lourens, Wim en Martin, het gitaarspel van Jeff, de dagopeningen met prachtige getuigenissen / bijbelteksten, het spontane muziek maken / zingen, de indrukwekkende kerkdiensten, de plussen en minnen met bijbehorende imponerende belevenissen van teamgenoten, het samen een team zijn (echt top!), 2x Nelson Mandela Bay, de vele townships en bijbehorende verhalen, de armoede van de bevolking met daarbij toch de glimlach op de gezichten, de warmte / vriendelijkheid van de mensen, geweldige clinics, handtekeningen uitdelen, op de foto, wedstrijden op levensgevaarlijke velden, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

 

Wat kunnen wij veel van deze mensen leren. Blij zijn met de kleinste dingen, nergens over zeuren, toch genieten. Voor een ieder zal het goed zijn om eens een tijd in zo’n township te leven: je zeurt nooit weer… Nooit vergeet ik Johny, die met zijn gezin in een ‘huis van 4 bij 4 woonde’. Toen we hem vroegen waarvoor we konden bidden, vroeg hij niet om een mooier huis of iets anders kapitalistisch, maar sprak hij de legendarische woorden: groeien in het geloof.

 

Deze periode is vanaf nu bagage in een mooie rugzak. Het is het mooiste en het meeste leerzame wat ik ooit heb beleefd. Ik heb enorm veel respect voor deze mensen gekregen en weet zeker dat wij als team, dankzij God, veel bereikt hebben. Wij mochten het voorwerk doen, Hij doet de rest!

Mensen, bedankt voor al jullie aandacht!

 

Namens het Sports Witnesses Soccer Team,

Tijmen Stuut