Nieuwsbrief
Login
Lieve mensen, Het is inmiddels woensdag, voor ons nog een dag Zuid-Afrika. Een land dat in ons geheugen gegrift zal staan. We waren gebleven bij onze aankomst in Jeffreys Bay. Na het installeren ging het grootste gedeelte nog even de geweldige ontknoping, zonder dat we dit wisten, van Uruguay – Ghana kijken. Suarez de held, behalve in Afrika. En de winnende penalty met een Panenka, geweldig! Daarna zijn we direct lekker op bed gegaan. Zaterdag 3 juli: de eerste echte dag in Jeffreys Bay. Ook de dagen hier ging de wekker weer lekker op tijd: 7.30 uur. Michiel opende vandaag, als laatste van de groep, de dag met Openbaring 22. Dit stuk gaat over de eindtijd. Een onderwerp wat Michiel aansprak en waar hij ons graag mee wou confronteren. Na een prima ontbijt hield Johan Zevenbergen ons op. Eerst verteld hij nog even wie hij was en wat hij hier allemaal doet. Een kleine kanttekening werd ook nog even genoemd: gemiddeld wordt er elk weekend een moord gepleegd in Jeffreys Bay. En dat voor een redelijk kleine plaats in Zuid-Afrika. We gingen vervolgens richting een kleine parkeerplaats , die nog niet lang geleden was aangelegd. Deze lag tussen 2 townships in. Johan geeft training aan 3 teams uit het township: onder de 12, 14 en 16. Deze waren uitgenodigd, evenals de andere mensen/kinderen in de townships, om te komen voetballen. Straatvoetballen dit keer. Samen met Johan gingen we de veldjes klaar maken. Er werden 2 veldjes gemaakt, met 4 prachtig zelfgemaakte doeltjes. In de hoeken lagen dopjes en langs het veld stonden mooie vlaggen die het geheel wat opfleurden. Ook kregen we hulp van Hanka, een jongedame die al langere tijd stage loopt in Jeffreys Bay. Over een aantal weken gaat ze ook nog een project draaien met Athlethes in Action. Ze helpt Johan met veel dingen en gaat het Ubabalo projecten vertalen voor Nederland. Zeer interessant voor ons! Het toernooi zou rond 10 uur beginnen en vanaf het moment dat we aanwezig waren komen de kinderen overal vandaan. Aangezien wij wat ouder zijn, kwam er ook meer 16+ jeugd. Johan en Hanka besloten een onder de 14 en 14+ competitie op te zetten. Overigens was er ook een mooie geluidsinstallatie aanwezig, zodat het speelschema steeds mooi aangekondigd kon worden. En natuurlijk hadden we tijdens de wedstrijdjes lekker muziek. Wij namen de rest van de organisatie voor onze rekening, dat wou zeggen: scheidsrechteren en er voor zorgen dat de ballen niet verdwijnen. De ballen vliegen overal heen (de parkeerplaats was tussen een aantal wegen in) en er waren aardig wat ballen aanwezig. Je kan je het misschien niet voorstellen, maar het is een taak waar concentratie voor nodig is, want anders hou je geen bal over. Ook rond de veldjes zijn allemaal jeugd en mensen aan het kijken welke de ballen achterna vliegen. Het is dus ook een taak die je in contact brengt met de jeugd/mensen. De ballen vlogen overigens ook gewoon voor en tegen auto’s aan. Men kijkt hier nergens van op. Dan het toernooi. Ook wij deden mee. Met een team (Germany) en we wisselden elkaar dus gewoon lekker af. Opvallend was dat de spelertjes van onder de 14 best lekker straatvoetbal speelden, mooie acties werden afgewisseld met leuk combinatiespel. Bij 14+ was dit heel anders. Op de een of andere manier willen deze jeugdspelers/mensen zich allemaal bewijzen. Het is ontzettend veel egoisme en tactiek is er niet bij, oftewel: met z’n allen naar voren, verdedigen is niet nodig. Uiteraard waren sommige teams balvaardiger dan ons, maar doordat wij het spelletje meer speelden als zaalvoetbal (combineren) en toch wel in overleg (ook verdedigen) speelden, wonnen wij het toernooitje. Johan had van te voren, voor het toernooi, water gehaald en sinaasappels. Elk deelnemend team werd tijdens het toernooi om de beurt naar voren geroepen voor een beker water. Na afloop van het toernooi kreeg iedereen ook een sinaasappel. Toch mooi hoe hij dat op deze manier aanpakt. Op het eind van het toernooi sprak Martin alle spelers en toeschouwers toe. Hierin gaf hij aan wie we waren en wat we hier deden. Hij gaf de aanwezigen prachtige woorden mee over Jezus. De jongste jeugd keek en luisterde aandachtig. De oudere jeugd leek het wat minder serieus op te vatten. Na afloop van het toernooi hebben we alles met z’n allen snel opgeruimd. We ruimden snel op, want iedereen wou graag Duitsland – Argentinie kijken en nog een duik nemen in de Indische Oceaan. Om 15 uur waren we bij onze verblijfplaats, even de handdoeken pakken, zwembroekken aan en hoppakee. Het strand is overigens op 200 meter en het gezellige centrum op 100 meter. Jeffreys Bay is ‘de’ surfplaats van Zuid-Afrika en dat kun je ook wel zien eigenlijk. Het ziet er in ieder geval allemaal erg mooi uit. Tevens stikt het van de restaurantjes en winkels, zoals de meeste toeristenpleisters. Het is hier nu winter en dus best rustig, in de zomer zal het hier zwart van de mensen zien. Vanaf 15 t/m 25 juli is er overigens een groot surftoernooi met een prijzengeld van 3 ton! Terug naar waar we gebleven waren: snel een frisse duik nemen. Wat was het koud, niet normaal. En natuurlijk ook lekker zout. Het was echter wel even genieten met prachtige golven. Na de douche ging iedereen verspreid voetbal kijken, want het begon al bijna. Omdat er zoveel tentjes zijn, konden we elkaar dan ook niet vinden en zaten we in een paar groepjes te kijken. De Duitsers tikten Argentinie helemaal van de mat en spelen momenteel het voetbal zoals Nederland dat vaker deed. Nederland kreeg dan vaak in de kwart- of halve finale de deksel op de neus en die kans is vanavond dus ook zeker aanwezig wanneer de EK finale van 2 jaar geleden weer wordt overgespeeld. Bij terugkomst moesten we wel aan elkaar toegeven, en dat doe we natuurlijk niet graag, dat de Duitsers toch wel fantastisch hadden gespeeld en dat het genieten was geweest. Onze 2e keer avondeten was, netals de 1e keer, heerlijk. Na het eten deden we ons rondje plussen en minnen, omdat sommige mensen toch wel vroeg op bed wilden en anderen nog de laatste kwartfinale wilden kijken. Tijdens ons rondje bleek direct dat iedereen deze eerst dag in Jeffreys Bay direct anders had ervaren als de gemiddelde dag in Port Elizabeth. De jeugd was hier over het algemeen wat minder vriendelijk tegen elkaar, je mag het rustig wat agressiever noemen. Erg jammer, maar werk aan de winkel tijdens de volgende clinic. Na het eindgebed ging een aantal wederom lekker op bed. Deze mensen gingen in een 2e huisje liggen en haddden dus alle rust om lekker te gaan slapen. De rest ging Paraguay – Spanje kijken. In de rust ging een aantal toch maar op bed. De laatsten maakten een spannende 2e helft mee en zagen de regerend Europees kampioen aan het langste eind trekken. Zondag 4 juli: 7.00 uur wekker, 7.15 uur opening door Wim. Hij las met ons Jesaja 58: 1-11. Het mooiste hierin is dat dat wanneer je de Heer om hulp roept, hij zal helpen en je zal leiden. Weer een tekst waar je als christen toch echt vrolijk van wordt. Na het ontbijt en nadat we ons zelf weer in ons meest nette tenue hadden gestoken, vertrokken we richting de Victory Church. Hier aangekomen zagen we dat 95% blank was. Dat waren we niet meer gewend. De dienst was weer erg gaaf! De band en haar muziek was zeer goed en de spreker had een mooie preek over genade. Een belangrijk begrip in de bijbel en een belangrijk punt in ons (geloofs)leven. Ook hier werden we overigens weer met luid gejuich welkom geheten in de kerk. Na de kerk gingen we met z’n allen koffie drinken en hebben we wat contaten gehad met andere Nederlanders. Een aantal ging nog even naar de boeken-/muziekzaak die gewoon aan de kerk vastzat. De nieuwste cd van Hillsong (die zelfs in de dienst gepromoot werd) werd door een aantal direct maar even ingeslagen. Rond een uur of 12 gingen we lunchen. Ondertussen werd besproken dat een groot gedeelte wel graag wou surfen. De les werd besproken bij een of andere surfdude en die startte om 14 uur. Lourens en Tijmen besloten om niet te gaan en namen de rol van Jan Paparazzi opzich. De les zat goed in elkaar. Alles werd steeds uitgebreid op het strand uitgelegd en voorgedaan, waarna de groep het in de grote zee mocht proberen. Uiteraard leverde dit natuurlijk hilarische tafarelen op. Eerst moest de groep gewoon op het bord liggen, een golf in de rug laten komen en rustig meezwemmen. Daarna moest men na het zwemmen proberen om op de knieen te gaan zitten. Stap 3 was om vanuit het op de knieen zitten te gaan staan. U raad het al: dit was veruit het moeilijkst. Uiteindelijk waren er 5 van de 10 een paar keer een paar seconden (of iets langer) op de plank gestaan. Al met al hadden de jongens een geweldige middag gehad, net als de media. Het avondeten stond om 18 uur klaar en om 19 uur was er nog een jeugddienst. Ongeveer de helft besloot hier heen te gaan. Een ander wou graag even een moment voor zichzelf en vanwege het tijdgebrek voor verslagen schrijven, besloot ik om ook niet te gaan. Elke keer heb ik zeker 3 uur nodig en aangezien de gemiddelde dienst hier 3 uur duurt (wat zeker niet erg is) was het verstandig om dit moment te kiezen, zodat ik ook nog een beetje op tijd op bed kon. De jongens waren er ook daadwerkelijk om 22 uur weer en toen zat ik nog vrolijk te typen. Ik kon direct noteren dat hun plus was dat Jeff met zijn hoofd tegen een dichte glazen deur was aangelopen. De dienst was overigens zeer mooi geweest. Een hele korte samenvatting: er is genoeg werk aan de winkel in de wereld (zoals in Zuid-Afrika), blijf niet stilzitten, kijk het niet weg, maar kom in actie. En als je de kans hebt om zendelingswerk te gaan doen, denk er dan over na of je deze grote kans moet aangrijpen. Volgens de jongens een goede verkondiging die je wel aan het nadenken zette. Iedereen die er nog niet in lag ging om 22.30 uur naar bed. Op de kamer met de meeste personen, in huisje 1, werd vervolgens nog een tijd serieus gediscussieerd. Wordt vervolgd. Maandagochtend vlogen de accoorden van Jeff ons al weer vroeg om de oren. Palko deed vervolgens de opening van de dag, om 7.45 uur. De discussie van de avond ervoor, had hem aan het denken gezet. En toen hij ’s ochtendsvroeg de bijbel opensloeg om een tekst te zoeken lag deze op 1 Corinthiers 7. Hij zocht vervolgens toch even wat verder en kwam uit op Jakobus 1: 19 – 27. Geloven is niet alleen horen, maar echte geloven levert ook daden op. En zo is het! Tijdens zijn opening noemde hij echter toch onze discussie. Onderwerp: sex voor het huwelijk. In de groep werd besloten om hier de avond in de groep over te gaan spreken. Johan kwam ons om 9.30 uur ophalen, de clinic zal om 10 uur starten. Johan had de clinic gepromoot bij de teams welke hij training geeft en tijdens het straatvoetbaltoernooi was aangegeven dat iedereen welkom was. Tijdens het hele WK heeft alle naar schoolgaande jeugd gewoon vakantie in Zuid-Afrika, dus de opkomst was weer afwachten. Deze bleek echter goed te zijn (60 kids)! Zuid-Afrika zou Zuid-Afrika niet zijn als er ook nog heel wat jeugd gewoon later kwam. We besloten om deze kinderen steeds aan groepjes toe te voegen. Later kwam er ook nog een oudere groep aan,een stuk of 6 van een jaar of 18. Ze wilden ook meedoen. Ik vertelde ze dat ze dan verdeeld zouden worden over de 5 groepjes. Hier voelden ze zich blijkbaar te groot voor, aangezien ze afdropen en op een betonveldje naast het voetbalveld gingen ballen. Het voetbalveld was overigens weer vergelijkbaar met de slechtere velden in PE. Tijdens zo’n training maakt het die spelers echter niets uit. We gaven de clinic vandaag weer op de Ubabalo manier. Johan en een aantal vaste helpers konden toekijken. Ze vonden dat we het erg goed hadden opgepakt. Na afloop werden de kinderen op een paar mini-tribunes geplaatst. Ook dit keer kregen ze weer allemaal een beker drinken en een gesmeerd broodje. Wij hadden een lunchpakket meegekregen van onze verblijfplaats. We hadden even een kwartiertje om wat te nuttigen, want direct na onze laatste clinic gingen we onze laatste wedstrijd spelen in Zuid-Afrika. Op hetzelfde slechte veld moesten we aantreden tegen het onder de 16 team van Johan. Tijdens onze luch en omkleden verschenen de kinderen in grote getale om ons heen. Even aan je hangen of helpen kleding aangeven, of zelfs helpen aantrekken. Je kunt ze zo simpel wat liefde geven. Kregen ze maar wat meer liefde... De wedstrijd was vandaag slechts een formaliteit. We waren simpelweg een maatje te groot voor deze nog wel hele jonge spelers. Ze wilden echter graag tegen ons spelen en ook volgens deze kids waren wij toch echt het Nederlands elftal. Tijdens de clinic gaven we deze zelfde kinderen overigens nog training. Onze eerste beste kans was direct raak. Een combinatie via Lourens en Jeff werd door eerst genoemde afgemaakt. De 2e goal volgde na een kwartier. Een prachtige dieptepass van Martin bracht Tijmen in stelling om er 0-2 van te maken. Even later maakte Wiebe er op aangeven van Tijmen 0-3 van. Hierna besloten we gas terug te nemen en de tegenstander meer te laten voetballen. Dit ging op en leuke en sportieve manier. Nog voor rust scoorde onder de 16 twee keer en dus was de ruststand 2-3 Ook in de 2e helft lieten we ze lekker meeballen, maar we gaven niet veel weg. Zelf waren we slordig in de passing. In de slotfase scoorde we nog 2 keer, via nogmaals Jeff en Hidde. Zijn eerste en onze laatste op Zuid-Afrikaans bodem. Rond 14.30 uur waren we ongedouched weer thuis. Het was lekker weer en de meeste spelers besloten om nog weer een duik te nemen in de Oceaan. Een paar besloten om nog weer een surfplank te huren, maar dit ging niet van harte. De golfen waren, volgens de kenners, niet gunstig en dat zorgde ervoor dat, volgens mi,j, niemand echt heeft gestaan. Voor de mensen die gewoon even gingen ploeteren was het weer heerlijk koud en op de kant wel even lekker. Er kwam later ook een groep Nederlanders bij ons liggen. Jeugd, welke ook al langere tijd in Jeffreys Bay verblijven en waarvan de meeste mensen stage liepen namens de Victory Church. Deze kerk doet op allerlei manieren heel veel voor de bevolking van Jeffreys Bay. Het was leuk om met deze mensen kennis te maken. ’s Avonds kwam Johan bij ons eten. We hadden op de zondag besproken dat het best apart was dat het eigenlijk alleen maar wit was in de Victory Church. Johan gaf hier na de avondmaaltijd tekst en uitleg over en vertelde ook veel over de gang van zaken in Jeffreys Bay / Zuid-Afrika. Op zo’n moment hoor je pijnlijke dingen (politiek/corruptie), die een hoop dingen verklaren. Johan heeft het zeker niet makkelijk met zijn werk in Jeffreys Bay, maar hij ziet toch wel dat hij dingen bereikt. Hij, en wij ook, zijn onze lieve Heer hier erg dankbaar voor. Na verloop van tijd ging Johan huiswaarts en kon de corveeploeg alles even opruimen. Daarna ging de discussie over ‘sex voor het huwelijk’ van start. En natuurlijk wat stellingen die misschien een wat andere strekking hebben. Met elkaar werd hier vervolgens volwassen, open en eerlijk over gepraat. Een ieder die goed heeft geluisterd heeft hier dan ook zeker wat van kunnen opsteken. Prachtig dat we als groep zoveel met elkaar kunnen delen. Inmiddels was het wel 22 uur geworden en na een afsluitend gebed ging iedereen richting zijn bedje. Dinsdagmorgen, wederom om 7.30 uur de wekker. Wiebe deed voor een 2e keer de opening van de dag. Hij had een aantal mooie bijbelteksten opgezocht welke hij met ons wou delen. Iedereen luisterde aandachtig naar de schitterende woorden uit de bijbel. Ook vandaag kwam Johan ons rond 9.30 uur weer halen. Johan was overigens wel een man van de tijd. Voor ons was dit alweer even wennen, haha. Vanmorgen zouden we met ons team naar een township gaan. We waren er wel al een paar keer doorheen gereden en er clinics gegeven, maar daar was alles meegezegd. Vandaag gingen we het dus echt van heel dichtbij bekijken. Iedereen heeft zich in zijn hoofd ongetwijfeld hierop voorbereid. We parkeerden bij het Victory For All gebouw waar de jeugd werd beziggehouden, een soort van bijbelschool. We gingen hier binnen nog even een kijkje nemen. De mondjes vielen weer helemaal open en veel kinderen dachten weer dat het Nederlands Elftal van de partij was. We werden nog even op het podium geroepen en de kinderen gingen helemaal uit hun dak. Het voorstelrondje met microfoon ging weer net zo in zijn werk als in Kleinskool. Je noemt je naam en de kinderen zeggen: hello en dan je naam. Aangezien wij lekkere Nederlandse namen hebben, is dit een leuke gebeurtenis. Na het voorstellen nam Tijmen nog even het woord om de kinderen te vertellen wie wij zijn en wat wij in Zuid-Afrika doen. Hierna gingen we stapvoets richting het township. Van tevoren had Johan contact gelegd met Johny. Deze man woonde in het township en we mochten sowieso in zijn shack een kijkje komen nemen. Via hem mochten we misschien nog wel bij meer mensen naar binnen. Wanneer je eenmaal in zo’n township loopt is het toch wel veel schrikbarender dan wanneer je er even doorheen rijdt. Je hoort, ziet en ruikt de armoede. Eigenlijk is het met geen pen te beschrijven en moet je het gewoon meemaken. Dan weet je ook direct dat je eigenlijk helemaal nooit meer mag klagen, wanneer je in Nederland leeft. De mensen hebben praktisch niets en zoals het er allemaal uitziet, schieten de tranen je spreekwoordelijk in de ogen. Er was vandaag ook enorme wind en het is een wonder dat sommige huisjes niet compleet wegwoeien. Wel zagen we gewoon dingen van de daken waaien. Bij Johny gingen we ook bidden, voor hem, zijn vrouw en kinderen. Tijdens het gebed klapperden de platen op het dak. Het was een bijzondere en mooie ervaring om met z’n alleen te bidden in een huisje van 4 bij 4, waar ze met 5 mensen leefden. Vervolgens gingen we met Johny naar kennissen van hem. We kwamen hier bij 2 vrouwen en in een kamer lag een andere vrouw. Deze vrouw had ademhalingsproblemen. Via een operatie zouden deze verminderd worden, maar ze waren juist verergerd. Met z’n allen hebben we om haar bed gebeden. Vervolgens gingen we weer een heel stuk lopen voordat we bij nog een kennis kwamen van Johny. Dit was een alleenstaande vrouw met een baby. De man was er vandoor gegaan. Ook voor haar gingen we bidden. We hopen en geloven dat onze gebeden worden verhoord, met hopelijk veel mooie dingen tot gevolg. Uiteindelijk liepen we over twaalfen weer het township uit: een aparte ervaring. Eerst gingen we met z’n allen naar onze verblijfplaats om te lunchen. Rond 13.30 uur gingen we met ons team naar het huis van de familie Zevenbergen. Hier gingen we met z’n allen bidden voor deze familie. Ook dit was weer erg indrukwekkend. Tot slot wilden ze ons nog graag horen zingen en we besloten ons ‘clublied’, welke we elke wedstrijd op het veld hebben gezongen, ten gehore te brengen: U Maakt Ons Een. Vervolgens gingen we in 2 groepen uiteen. De meeste mensen wilden nog even naar wat kleding of boeken/cd’s kijken en dit kon op verschillende plaatsen. Ook was er weer even tijd voor internet, waar veel jongens even gebruik van maakten. Om 18 uur moesten we klaar zijn, want we gingen met z’n allen uit eten in een restaurant. Samen met andere Nederlanders zouden we hier later ook het Nederlands Elftal gaan kijken. Zoals altijd was het weer zeer gezellig en een aantal jongens konden mooi gebruik maken van de actie: 2 halen 1 betalen. Om 20.30 uur begon de wedstrijd van Nederland. Vooraf werd het volkslied keihard, en op de banken, meegezongen. De sfeer zat er direct goed in! Toen de enorme afstandspegel van Giovanni van Bronckhorst tegen de touwen sloeg, ontplofte het restaurant, wat vol zat met Nederlanders. Bij de tegengoal was het in een klap ook weer net zo stil. De 2e helft pakte Nederland het aardig op en een doelpunt kon op een gegeven moment niet meer uitbleven. Na de 2-1 en de 3-1 was het groot feest tot aan het laatste fluitsignaal, alhoewel het op eind nog even flink spannend werd. De overwinning en dus een finaleplek werd verdiend binnengesleept, alhoewel de scheidsrechter het nog spannender wou maken. Na de wedstrijd hebben we de familie Zevenberg nog kleding, welke uit Nederland meegenomen was, overhandigd. Vervolgens zijn we met z’n allen naar huis en op bed gegaan. Vanuit Nederland zal nog een laatste verslag volgen, waarbij ik een oproep zal doen aan alle spelers van ons team. Dus een ‘echt’ laatste verslag komt zo spoedig mogelijk bij terugkomst. Het is nu dus woensdag en we hebben zometeen nog een afscheidsfeest, georganiseerd door de Ebenezer kerk. Aansluitend zullen we ongetwijfeld Duitsland-Spanje kijken om daarna heel snel ons bed op te zoeken: om 4 uur gaat de wekker. Dan zullen we weer aan onze lange reis beginnen: eerst 12 uur auto richting Johannesburg, daarna een tussenstop in Cairo en vrijdag om 14.45 uur hopen we veilig een voet te zetten op Nederlandse bodem. Gezien de geweldige tijd die we hier hebben gehad en gekregen zal God ons ongetwijfeld behoeden voor een mooie en ook veilige terugreis. Een vriendelijke laatste groet en God’s zegen vanuit Zuid-Afrika (Port Elizabeth) Namens het Sports Witnesses Soccer Team, Tijmen Lieve mensen, Het is nu dinsdag 6 juli, over een kleine 2 dagen (wanneer u dit leest nog korter dus) gaan we al weer richting huiswaarts. Het zal weer een lange tocht worden, maar evenals de heenweg krijgen we deze cadeau. We gaan verder met waar we gebleven waren: donderdag 1 juli. Om 7.30 uur ging dit keer de wekker en een kwartier later begonnen we aan onze tijd. Jeff speelde, zoals elke keer, weer een nummer uit de Opwekkingsliederenbundel (die elk weekend en dus ook nu worden meegenomen door Palko). Daarna was het woord aan Lourens. Hij had voor Efez 6. 10-20 gekozen. Het belangrijkste; wees krachtig in de Heer en maak het evangelie aan anderen bekend. Na de opening vertrokken we richting New Brighton. Weer een nieuwe locatie en dus is alles toch weer anders. We gingen de clinic weer op dezelfde manier doen. Vijf oefeningen met vijf tweetallen. Wel weer andere 2-tallen. Hierdoor is het ook elke keer voor ons weer anders en dat is altijd goed (voor het teamproces). Toen de kinderen werden uitgeteld en verdeeld waren er iets minder kinderen dan toen de clinic uiteindelijk begon. Ook de kinderen zijn al vroeg bekend met de Zuid-Afrikaanse cultuur: dus ze houden ook wel wat van te laat komen. Hierdoor hadden we ook vandaag weer de beschikking over 75 kinderen. Het waren lekker enthousiaste kinderen en dat zorgt altijd voor een betere uitvoering en prettigere samenwerking. Ook is de kans groter dat de kinderen uiteindelijk wat oppikken van de lifeskills en het afsluitende gebed. Het was overigens onze laatste clinic in PE. Erg fijn dat deze dan ook goed verloopt! Het veld was dit keer weer niet om over naar huis te schrijven. Vergeleken met Nederland is dat met geen een veld zo, maar er zit wel verschil tussen. Dit keer hadden we weer een veld met complete stukken steen/beton en ook het veld was weer bezaaid met hobbels en vele stenen. Wederom een Godswonder dat niemand geblesseerd is geraakt. De wedstrijd, tegen New Brighton onder de 18 (aangevuld met ouderen), was eigenlijk ook bijzonder voor ons dit keer. De eerste keren werden we op dit soort velden aardig zoek gespeeld en hadden we zelf maar amper balcontrole. Vandaag was dit anders. Wij waren de betere ploeg, met goed combinatiespel en mooie aanvallen. De tegenstander kwam er af en toe met gevaarlijke aanvallen uit. Melten was nog steeds geblesseerd (enkel), maar gelegenheidskeeper Jeff hield zijn doel vooralsnog goed schoon. We bereikten met een 0-0 stand de rust, voor het eerst. Na de rust deden we er nog een schepje bovenop. Na een paar gemiste kansen werd het op een schitterende manier 0-1. Een combinatie, tussen Tijmen en Wiebe, uit het boekje en de afwerking van Michiel was ook heerlijk. Even later was het helaas alweer 1-1. Uiteindelijk stapten we wel terecht met een overwinning van een veld. Een corner van Tijmen werd via Lourens overtuigend binnengekopt: 1-2. Omdat we dit keer wat sneller konden beginnen met de clinic en de wedstrijd waren we ook iets eerder thuis. Om 16 uur besloten een aantal dan ook nog even richting een Shopping Mall te gaan. Voor een gewone boodschap, voor een kledingstuk of voor een souvenier. Ook de Christelijke boeken- en muziekwinkels zijn in trek. Een groepje zag ineens de bus van het Nederlands Elftal. Deze bleek naar het rugbystadion te gaan dat op nog geen kilometer van ons huis is. De rest werd natuurlijk ook direct ingeschakeld. Er was een enorme partij politie op de been, die ervoor moest zorgen dat er geen glimp van de training kon worden opgevangen. Jeff en William vonden toch een plekje waar ze een klein beetje konden zien. Wellicht voelde ze zich voor even Bert Maalderink. Toen de bus weer vertrok was ongeveer ons hele team aanwezig. De tekst op de bus is overigens wel erg doeltreffend: ‘Let niet op de grote 5, maar op de Oranje 11’. Er waren aardig wat Nederlands elftal supporters op de been. We klapten en juichten enthousiast, maar de spelers waren ingetogen. Of was het arrogant? Ik kan me voorstellen dat je het ook niet altijd op kan brengen om vriendelijk te zwaaien en zijn. Of is het toch de focus op die eerste mogelijke wereldtitel? Voor ons natuurlijk wel een leuk voetbalmomentje om ze even van zo dichtbij te zijn. Uiteraard zijn het ook gewoon mensen en is er maar een God (en niet 11 en de rest). Rond 19 uur gingen we eten en besloten we om de avond alvast gezamenlijk af te sluiten met onze plussen en minnen. Na het eten gingen we met z’n allen (inclusief Douleen, Marina en Gizelle) naar het centrum van Port Elizabeth te gaan. Zoveel rijkdom hadden we nog niet bij elkaar gezien. Het zag er allemaal prachtig en gezellig uit. Toch echt wel de toeristenplek. We gingen in een soort van winkelcentrumpje naar binnen, met uiteraard ook vele eettentjes. Hier hebben we gewoon even rondgelopen, en feestgevierd met Brazilianen die ook al veelvuldig in het geel aanwezig waren. Vervolgens hebben we de zee even van dichtbij bekeken: over het strand gelopen, op de rotsen gezeten en/of even voorop de pier gestaan. Geweldig om te zien hoe krachtig de zee en zijn golven zijn. Natuur, door God gemaakt, kan erg mooi zijn en dat werd vanavond maar weer eens bevestigd. Toen het ongeveer 22 uur was besloten we dat het wel een keer tijd was voor onze eerste pizza. Tijdens onze zoektocht kwamen we ook nog langs het hotel van de Brazilianen, toch ook weer grappig. De pizzeria’s werden echter niet gevonden, tenminste: niet eentje was nog open. Hierdoor ging dit feestje niet door. Gelukking kwam ‘het feestje’ een dag later al. Vrijdag 2 juli: de dag van de waarheid voor heel Nederland. Tenminste voor de mensen die fan zijn van het Nederlands Elftal. Helaas was Melten deze nacht ziek geworden. Een behoorlijke griep, waar hij nu (6 juli) nog steeds hinder van ondervind. Een smetje op deze verder fantastische onderneming. Verder met de vrijdag. Eerst natuurlijk de wekker: die ging vandaag om 7.45 uur. Om 8 uur werd de opening gedaan door Tijmen. Ik gaf een stukje van mijn geloofsleven bloot en deelde 2 bijbelteksten met uitleg: Jesaja 59 (1-4, 13-16 en 20-21) en Filipenzen 4: 13. Voor de eerste bijbeltekst had ik gebeden, omdat ik eigenlijk niet goed wist waar ik het over moest hebben. Toen ik mijn bijbel vervolgens opensloeg kwam ik op Jesaja 59 uit en deze sprak mij direct aan. God voorziet. Filipenzen 4: 13 is een geweldig krachtige zin. Na ons opmaakgedeelte vertrokken we naar een Pre-school, voor onze laatste dienende activiteit in Port Elizabeth. We gingen hier naar een creche met kinderen van 2 tot 5 jaar Een initiatief ook van Ambassadors in Sport. Deze 18 schatjes wou je uiteraard allemaal wel in je koffer stoppen! We hebben eerst even rondgekeken en een beetje contact gemaakt. Daarna mochten we de kinderen even bezighouden. We deden dit weer met de lekkere oerhollandse Nederlandse spelletjes. Bastiaan voerde vervolgens weer een prachtig stukje op met zijn ‘beessies’ van de Albert Heijn. Dit tot groot enthousiasme van de kinderen, die lekker meededen en luisterden. Tot slot gingen we met de kinderen op of om de arm op de foto. Ongetwijfeld een mooie voor het nageslacht. Vanuit de creche vertrokken we naar een centrum waar we, samen met Douleen, een restaurantje opzochten. Ze wou ons graag trakteren op een ontbijtje. We hadden bewust nog niet ontbeten, vanwege het vroege opstaan en vooral het late naar bed gaan van de dag ervoor. Hadden we ook nog even een lekker Zuid-Afrikaans ontbijtje genuttigd. Om even voor 12 waren we weer thuis. Iedereen kon vol gas aan de bak om zijn tassen te pakken. De meesten hadden wel al goede voorbereidingen getroffen dus dit ging allemaal vrij snel. De planning was om 12.30 uur klaar te zijn en dit lukte dan ook. De 9 mensen (Wim, Jeff, Wiebe, Hidde, Sander, Bastiaan, Palko, Michiel en Tijmen) die naar het stadion gingen waren ondertussen ook verkleed (thema: oranje) en de Vuvuzela’s werden weer van stal gehaald. Martin, Lourens, William en zieke Melten gingen thuis naar dit prachtige affiche kijken. Samen met Marina (die voor Nederland was) en Gizelle (die Brazilie supporterde). Een aantal van ons had een paar dagen geleden een sms gehad van de Ambassade, omdat deze mensen zich daar hadden aangemeld. Elke keer als het Nederlands Elftal moest spelen kregen deze mensen een sms met info over het ‘Oranje Plein’ en de ‘Oranje Parade’. Dit is al een aardig oude traditie, waar een complete organisatie achter zit. Vandaag stond dit tafareel logischerwijs op de planning in PE. Oranjefans konden zich verzamelen in het FIFA Fan Fest, waar wij elke keer de wedstrijd hadden bekeken. Wij waren hier een uiteindelijk een half uur van te voren, nadat we keurige waren gebracht door Martin en Lourens. De organisatie had wat artiesten opgetrommeld en ook waren enkele officiele coryfeeen aanwezig, zoals de burgemeester van PE en zelfs KNVB-directeur Henk Kessler. Nadat ‘Viva Hollandia’ vol over de speakers knalde werd de Oranje Parade gestart. Iedereen kon buiten het FIFa Fan Fest achter een prachtige Oranje dubbeldekker aansluiten. De menigte leek niet zo heel groot, maar gaandeweg we dichterbij het stadion kwam werd de rij steeds langer. Ongelofelijk, wat een Nederlanders (zeker 10.000) waren er op de been en wat een feest! De dubbeldekker beschikte over een prima geluidsinstallatie en de een na de andere meezinger schalde uit de boxen. Ook waren er veel Zuid-Afrikanen, en ongetwijfeld ook andere nationaliteiten, op de been om deze geweldige happening mee te maken. Nederland is het enige land die dit doet en we staan er zelfs bekend om. Een geweldige ervaring dan ook om het mee te maken. Wat hebben we gezongen, gelachen en genoten! Iedereen viert feest met iedereen en het verkeer in PE stond gewoon op z’n kop door deze parade. Mogelijk kunt u nog foto’s vinden op www.oranjefans.nl. We begonnen iets verder achter de dubbeldekker, maar uiteindelijk liepen we er vlak achter. De tocht was overigens 5km. naar het stadion: Nelson Mandela Bay. Vanuit Nederland kregen een aantal jongens een sms dat ze in beeld waren geweest tijdens de Oranje Parade. Later zagen we onszelf ook nog op een Zuid-Afrikaans zender. Bij het stadion aangekomen was het nog een grotere mensenmassa en nam ook het geel (en groen) van de Brazilianen en Zuid-Afrikanen grotere gestalten aan. Overal rondom het stadion werd feest gevierd, iedereen door elkaar: zoals het hoort. Een Braziliaans spandoek verklapte alvast dat we na 1994 en 1998 ook in 2010 geen kans hadden en beter naar huis konden gaan. Tegen beter weten in zijn we toch maar het stadion ingegaan. Op ons plekje aangekomen (vak 220, rij 31) bleken we prima zicht te hebben op het veld. Het was nog vroeg (15 uur) en het laatste uurtje konden we ook in het stadion lekker sfeer proeven, zagen we het steeds drukker worden en aanschouwden we natuurlijk de warming-up van beide teams. Prachtig om te zien hoe relaxed deze eigenlijk zijn, zelfs een warming-up is dan heerlijk. Om 15.50 uur begon het officiele gedeelte: de in grote getale aanwezige pers staat klaar bij de catacomben, eerst komen de wisselspelers eruit, vervolgens de vlaggen en tot slot ook de hoofdrolspelers met staf. Zoals al de de hele tijd wordt alles weer op de gevoelige platen (film- en fotocamera) vastgelegd. Eerst komen de volksliederen, het Wilhelmus knalt als eerste door het stadion: kippenvel! Daarna volgt het Braziliaanse volkslied. Vervolgens heeft de FIFA aandacht voor racisme ingelast. Aanvoeder Giovanni van Bronkhorst spreekt de Nederlanders in het Nederlands toe. Braziliaans aanvoerder Lucio spreekt de Brazilanen in het Braziliaans toe, met als Engelse toevoeging: God Bless You. Opnieuw kippenvel, van top tot teen! Ook hierdoor worden mensen zeker geraakt. Geweldig hoe zo’n voorbeeld zoiets even zelf toevoegt. En tevens een groot verschil tussen Brazilie en Nederland. Mocht u het nog niet weten: de Brazilianen besteden in de kleedkamer zelfs veel aandacht aan God: geweldig! Dan de wedstrijd. Het leek gelijk op te gaan, maar ineens na 10 minuten is er al een achterstand: een simpele steekpass door het centrum en hij lag er al in. Robinho was de gelukkige en bedankte God hier zichtbaar voor met 2 gestrekte armen en wijsvingers. De Nederlandse menigte was stil en had hier niet op gerekend. Het overgrote gele deel (ook de Zuid-Afrikanen waren veelal in het geel) vierde feest. De ‘Oranje 11’ probeerde het vervolgens wel, maar creeerde eigenlijk niets. Van Persie was wederom onzichtbaar en het gevaar wat van Robben moest komen was er niet. Hij werd goed verdedigd en liep zichzelf vaak vast. Brazilie combineerde er lustig, en af toe schitterend, op los en had meerdere keren de kans om de voorsprong uit te breiden. Nederland kroop een paar keer zichtbaar door het oog van de naald. Een korte analyse vertelde ons dat Nederland tot nu toe behoorlijk kansloos was. Hoe anders was het de 2e helft. De quote ‘de bal is rond’ ging dus ook vandaag weer op. Nederland schoot direct goed uit de startblokken en controleerde ineens de wedstrijd. Er werd beter gecombineerd en de jacht naar de gelijkmaker was geopend. Het oranjepubliek veerde wat op. En ineens was daar de gelijkmaker. Hij viel letterlijk uit de lucht. Een miscommunicatie bij Brazilie en ook de Braziliaans fans communiceerden ineens iets minder. Wij hadden uiteraard groot feest, wat een sfeer! Nog geen kwartier later ontplofte het stadion. Sander had de camera net aan gedaan dus de 2-1 staat er vol op. Ook de enorme ontlading is in beeld, we werden echt helemaal gek! De laatste 20 minuten waren bloedstollend. Eerst was het Melo die zich vergreep aan Robben, met een terechte rode kaart als gevolg. Wederom reden voor veel gejuich van het Oranje-legioen. Daarna waren er een aantal hachelijke momenten voor de goal van Stekelenburg. Kuijt maakte bijna zijn 2e treffer van het toernooi, alleen wel in de verkeerde goal. Ook Nederland kreeg hele grote kansen om de overwinning definitief binnen te slepen. Hierdoor bleef het tot de laatste seconde spannend. Ondertussen zaten de overige 4 in het huis ook de spanning te verbijten, prachtig. Na het laatste fluitsignaal was het een groot feest, wat hebben we genoten en wat zijn we bovenal God dankbaar voor dit cadeautje. Het kan geen geluk zijn dat wij toevallig Nederland-Brazilie mochten zien in Port Elizabeth. Ook buiten het stadion hebben we nog even flink gezongen. Elke keer kwamen er weer andere mensen staan en constant stonden er 10 mensen foto’s te nemen. Voor ons weer een grappig moment. Al met al was de wedstrijd natuurlijk een mega-ervaring. Een WK wedstrijd van Nederland, tegen een grootmacht als Brazilie, maak je niet vaak mee in je leven. En dan ook nog zo’n resultaat, welke in de historische boeken een mooi plaatsje krijgt. En wij: wij waren erbij! Vervolgens moesten we even wachten op Martin en Lourens, die ons weer gingen ophalen. Het was natuurlijk zeer druk in Port Elizabeth, dus we zochten maar even een eettentje op. Met de pendelbus gingen we naar Andrew Rabie, waar een prachtig oude kantine van een rugby club eten en drinken verkocht. Nadat ook de chauffers wat hadden genuttigd vervolgden we onze weg naar huis. Johan Zevenbergen (van het Sport Ministry en de man die we hier gaan helpen) uit Jeffreys Bay was hier al aanwezig, samen met een vriend en een aanhangwagen. Zelfs onze spullen waren al ingeladen. We vertrokken even later met z’n allen richting Jeffreys Bay, waar we om 20 uur aankwamen op plaats van bestemming: een kampeerplek (met meerdere gebouwen) met een Christelijke achtergrond. In ons laatste verslag, vanuit Zuid-Afrika komen onze gebeurtenissen in Jeffreys Bay aan de orde. Wederom een vriendelijke groet en Gods zegen, vanuit Jeffreys Bay. Namens het Sports Witnesses Soccer Team, Tijmen
Lieve mensen,
Verslag nummer 4, vanuit Jeffreys Bay, heeft iets langer op zich laten wachten dit keer. Het zijn drukke dagen gehad, waar in ieder geval geen tijd was om even uitgebreid voor een verslag te gaan zitten.
We waren gebleven bij maandag 28 juni. Deze dag werd om 7.45 uur geopend door Palko. Hij had 2 teksten gekozen: Daniel 3: 17-18 en Mattheus 6: 25-34. Het verhaal van de 3 vrienden van Daniel in de leeuwenkuil zal voor de meesten een bekend verhaal zijn, en zo niet: zoek hem dan vooral op. De tekst van Mattheus gaat over bezorgdheid. Een prachtige tekst die je zeker tot nadenken kan zetten.. Tevens gaf Palko ook een stukje van zichzelf bloot. Heel kort samengevat: het leven is niet altijd makkelijk, vanwege het maken van keuzes. Door zo’n verhaal wordt je toch altijd even geraakt en bewust gemaakt van ‘zaken’ in je eigen leven. Erg mooi hoe Palko dit met ons deelde.
Na het ontbijt en corvee maakten we ons op voor Ubabalo les om 10 uur. Dit vond plaats in een zaal bij de Ebenzer kerk. Het Ubabalo-project gebruikten we nog niet echt in onze eerste clinics. Deze les zou dan ook zeer nuttig zijn. Douleen deed de theorie als een echte lerares, erg leuk! Er werd veel informatie gegeven over de Sport Ministry en vooral ook over de relatie geloof en sport. Ik durf hier hardop te zeggen dat veel mensen niet doorhebben hoe goed deze belangrijke zaken elkaar kunnen versterken. Rond 12.45 uur gingen we even naar huis, voor een snelle lunch.
Om 13.30 uur gingen we namelijk verder met het 2e gedeelte van de les. Deze werd, zonder dat wij het wisten, ingevuld door Neville Goldman, de voorganger van de kerk. Hij had prachtige theoretische verhalen over de combinatie geloof-sport. Hierin kwam vooral naar voren dat wij allemaal vaak ‘in the box’ denken, terwijl we juist ‘outside the box’ moeten denken. Prachtige en indrukwekkende verhalen maken je op zo’n moment wakker van de vele mogelijkheden die je, eigenlijk over de hele aarde, hebt. Om 14.30 uur gingen we nog even naar het veld achter de kerk, voor een praktijkgedeelte. Deze nam Douleen weer voor haar rekening. Ze liet ons op een hele duidelijke en simpele manier zien hoe je de jeugd op een geweldige manier voetballen kunt leren, ‘lifeskills’ bij kunt brengen en de relatie met het geloof kunt vertellen.
Ze deed ons een dribbelvorm voor, met 4 grote kinderen (van ons team). Dit was gewoon een leuke en goeie voetbaloefening, zoals deze ook in Nederland gebruikt wordt. Tijdens de oefening werd de vorm 3 keer stil gelegd voor een verschillend coachmoment. Een: houd de bal dicht bij je voet. Twee: kijk over de bal heen. 3: verander tijdens het dribbelen van richting (met bijvoorbeeld een schijnbeweging). Na afloop van de clinic kwamen deze 3 punten opnieuw aan de orde. Eerst de voetbalmanier en daarna noem je dan de relatie met de bijbehorende lifeskills en/of het geloofsleven. Voorbeeld bij deze oefening. Een: Houd de bal dicht bij je voet – blijf dichtbij God. Twee: kijk over de bal heen – denk aan je toekomst / ook al zie je hem niet: God is er voor je. Drie: verander tijdens het dribbelen van richting: blijf je ontwikkelingen / zoek naar de uitdaging met God. Zo maar even 3 simpele en korte voorbeelden. Deze lessen gingen we dus in onze volgende clinics gebruiken. Hier komen we straks nog even op terug.
Om 15.15 stopten we de les en maakten we ons voor de kwartfinale van ‘de Oranje 11’. Opnieuw gingen we richting het FIFA Fan Fest, de grootste van alle speelsteden overigens. Slowakije was de tegenstander en dat moest toch lukken? Voor de 9 met een ticket voor de kwartfinale was dit natuurlijk een wat spannedere wedstrijd. Straks hebben we een ticket voor Slowakije – Brazilie of nog erger Slowakije – Chili. Met een mannetje of 500 hebben we de wedstrijd, in het oranje, gekeken. Na de openingstreffer van Arjen Robben, ongeveer het enige goeie moment van hem, zaten de 9 iets rustiger en waren we het erover eens dat het niet meer mis kon gaan. Nederland speelde echter weer niet overtuigend en gedurende de 2e helft, na een paar grote kansen voor Nederland kreeg Slowakije ook een paar beste kansen. Stekelenburg hield ons in de race voor ‘de wedstrijd van ons leven’ en Sneijder maakte zo’n 10 minuten voor tijd de beslissende 2-0. In de laatste seconde was er nog het 2e tegendoelpunt (opnieuw uit een penalty) van het toernooi, maar toen deSlowaken met volle vaart het net in doken blies de scheidsrechter al voor het eindsignaal: Nederland komt naar ons toe!!
Toen we weer thuis waren en iedereen even zijn eigen gang ging, was de tafel ineens ‘romantisch’ gedekt. Voor de goede sfeer gingen we vanavond eens even echt met z’n allen bij een tafel (en een strijkplank) zitten, ook de kaarsen waren van de partij. Vervolgens hebben we een voor eens ons verhaal gedaan over: 1. wie je bent, 2. wat je in het dagelijkse leven uitspookt, 3. hoe je tot geloof bent gekomen, 4. hoe je bij Sports Witnesses bent beland, 5. wat je er tot nu toe van vond en 6. wat je verwachtingen (voor de laatste week) nog waren. Op deze manier krijg je een nog betere indruk van elkaar en sowieso hoor je natuurlijk mooie en indrukwekkende verhalen. Na dik 1,5 uur hadden pas 6 mensen hun verhaal gedaan en besloten we om er een eind aan te breien. Het was toen ongeveer 8.45 uur. Sommige besloten weer om een bed op te zoeken, anderen installeerden zich voor Brazilie – Chili. Het lot was ons ook bij deze wedstrijd gunstig gezind. Brazilie won met 3-0 en dus kwamen ook de Goddelijke Kanaries naar PE (zoals het hier in de volksmond heet): wat een droomaffiche!
Dinsdagmorgen zelfde ritueel: 7.30 uur en 7.45 uur opening van de dag. Hidde had dit keer het hoogste woord en koos voor Efeziers 2: 19-22 en Colossenzen 1: 26-29. Twee hele mooie teksten voor ons team. Jezus de hoeksteen, wij de bouwstenen, hoe waardevol kan een tekst zijn? Na een prima ontbijtje en goede corveedienst werd er weer gebeden voor genezing van pijntjes / blessures. Om 9.30 vertrokken we richting Despatch, weer een ander gedeelte van Port Elizabeth. De clinic zou om 10 uur zijn, maar we werden voor de zoveelste keer met de neus op de feiten gedrukt dat de tijd hier weinig zegt en het ook allemaal gewoon niet uitmaakt. We moesten onderweg oppikken en een dag voor tijd was nog besloten om de clinic, en de daaropvolgende wedstrijd, op een andere locatie te doen. Reden: ze wilden ons een betere accomodatie geven. De kinderen moesten hierdoor 4km. lopen, maar dat maakt ze dus ook niets uit. Wel reden we eerst nog vol door het township, met voorop de organisator inclusief geluidsinstallatie. Hij promootte ons en de clinic enorm. Weer een hele nieuwe ervaring.
Eenmaal aangekomen op de plek van bestemming hadden we inderdaad niet te klagen over het veld. Het veld was van een rugbyclub en bezat ook over een enorme tribune. Onder de tribune beschikten wij weer over een enorme kleedkamer. De clinic begon uiteindelijk om 11 uur en dat was maar goed ook. Iedereen denkt in Zuid-Afrika gelijk en dus komen ook de kinderen gewoon veel later. We hebben hier een prachtige clinic mogen geven aan zo’n 75, behoorlijk getalenteerde kinderen. Een joggie van 2 turfies hoog stal de show. Volgens mij was hij 5 jaar, maar hij dribbelde al als een grootte, geweldig! Dit was er natuurlijk weer een die je zo in je koffer wil stoppen. Zonder de rest te kort te doen: we hebben van ze allemaal genoten en we konden voor het eerst onze Ubabalo-theorie toepassen.
De technische commissie (Martin, Lourens en Tijmen) had op de maandagavond de clinic in elkaar gezet. Er waren weer 5 vormen (dribbelestafette, dribbeltechniek, techniek, passen en trappen en partijspel) en de keepers werden weer apart onder handen genomen. Per vorm hadden wij 3 voetbaltechnische aspecten benoemd die de 5 tweetallen vervolgens zelf moesten koppelen aan lifeskills of de relatie met het geloofsleven. Aan het begin zou elk tweetal een keer vertellen wie we waren en wat we hier doen. Als afsluiting, na elke vorm, ging elk tweetal de relatie tussen het voetbal en de lifeskills vertellen en werd in een omarmde kring gebeden. De kinderen draaiden weer door in een circuitvorm en werden hierdoor eigenlijk geconfronteerd met 15 lifeskills en 5 keer een gebed. Zonder dat het resultaat te meten is zijn wij er heilig van overtuigd dat zo’n mooi project Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. , Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. , Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. , Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. , Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. rendement gaat opleveren. Daarvoor is God simpelweg te groot. Tijdens de clinic worden wij overigens geconfronteerd met prachtige gebaren en blikken van kinderen en die zeggen, zoals zo vaak, meer dan woorden.
Na onze clinic was het het team van township Despatch al in tenue. Wij zijn dus ook direct in de kleedkamer gedoken en hebben ons redelijk rustig voorbereid op de clinic. Dat wil in dit geval zeggen: even snel een broodje eten, wat drinken, een korte bespreking, drie keer heen en weer (op het veld) en starten maar. Het was niet de eerste keer dat we zonder goede warming-up aan een wedstrijd begonnen. De scheidsrecher floot echter al een paar keer vanuit de catacomben, dus we moesten wel opschieten. De omstandigheden waren echter ook nog het meest zware, want we hadden nog niet gevoetbald met 30 graden.
De tactiek van vandaag was duidelijk: compact spelen, inzakken en proberen er snel uit te komen. Dit ging echter niet zo makkelijk. Het team, was na onze eerste tegenstander, het sterkste team en we kregen dan ook veel aanvallen om de oren. De backs kwamen veel mee op en onze aanvallers moesten vooral verdedigen. Uit een spaarzamele aanval werd via een dribbel van Tijmen een vrije trap versierd, die via Lourens mooi om de muur in de rechter benedenhoek werd gekruld: 0-1. We leken met een voorsprong de rust in te gaan, maar een aantal minuten voor rust kwamen de gastheren via een prachtige aanval over hun rechterflank op 1-1. In de rust werd er flink over de tactiek gediscussieerd en we gingen proberen om iets meer vooruit te voetballen. Vanwege de sterkte van de tegenstander kwam dit er niet helemaal uit. We vochten echter als Sports Witnesses leeuwen en uit opnieuw een uitval werd het 1-2. Lourens zette goed door en was de twijfelende verdediger en keeper net iets te slim af. Vervolgens heerste Despatch weer, maar mede dankzij goed keeperswerk van Melten werd de overwinning over de streep getrokken. Opnieuw bleek onze training van de zaterdag zijn vruchten af te werpen: de P van Passie was weer top!
Na de wedstrijd werd er gebruik gemaakt van een lekkere douche en vervolgens zouden we nog even langs huis gaan om ons nog even iets rustiger voor te bereiden op een 2e clinic. De meeste mensen waren hier niet zo blij mee en vielen van de vermoeidheid al bijna om. En rustig voorbereiden ging ook niet meer door, want Martin was zo slim geweest om de lampen van de auto aan te laten: accu leeg. Martin’s lezing was dat hij de lampen wel degelijk had uit gedaan. Met een paar mensen probeerden we de auto weer aan de praat te krijgen, maar het drukken was tevergeefs. Gebeden werden echter snel verhoord, want de organisator kwam er binnen no-time aan met startkabels. Waar die ze zo snel had weggehaald, geen idee, maar de auto kregen we weer aan de praat.
Onze 2e clinic zouden we om 16 uur gaan geven aan de onder de 11-, 13-, 15- en 17- Teams van de Ebenezer kerk. Toen we aankwamen op het veld, waar we onze allereerste wedstrijd hadden gespeeld, bleken de onder de 15 en 17 teams er helemaal niet te zijn. Heerlijk. Hierdoor hadden we wat meer mensen ter beschikking voor de andere 2 teams die we nog even lekker een uurtje hebben kunnen vermaken. Toen het bijna donker was kwam het onder de 17 (inclusief trainer) team er nog aan en toen het eigenlijk al donker was kwam ook onder de 15 (trainer) nog opdraven. Onder de 17 is nog even een beetje geholpen, maar met onder de 15 konden we niets meer beginnen. Het blijft, als Nederlander, een rare gewaarwording. Uberhaupt het idee dat je nog richting een veld gaat als je weet dat het een half uur later donker is. Uiteraard was dit ook gewoon heel jammer, omdat je het liefst alle kansen aanpakt die je kunt aanpakken. Maar misschien was dit wel een les voor deze trainers en spelers.
Het diner van vandaag besloten we dus om weer op dezelfde manier als de maandag te doen: in de romantische setting en met de verhalen van de laatste 7. Ook hier hadden we weer veel tijd voor nodig, maar net als de vorige keer was het zeer interessant. Het was weer fijn dat iedereen op zijn manier ook zo (openbaar) in de groep kan en mag spreken. En het is natuurlijk fijn om wat meer van iedereen zijn achtergrond te weten te komen en iedereen op deze manier nog wat beter te leren kennen. Rond 21.00 uur sloten we deze avond gezamenlijk, met gebed af, waarna de avondcorvee-ploeg met hun afwas kon beginnen. De rest installeerde zich voor het laatste uur Spanje – Portugal.
Woensdag hadden we weer eens een wat rustiger dagje. Iedereen kon, welverdiend, wat langer op bed leggen en we begonnen om 9.00 uur met de opening van de dag met Sander. Hij deed dit met Romeinen 3: 19-31. Moraal van zijn verhaal: door geloof kan iemand gered worden en wij moeten aan de wereld vertellen dat Jezus Christus de redder is. Wederom een fantastische leerzame tekst! Hierna kon men lekker zijn eigen gang gaan. Hier en daar wordt een kaartje gelegd, anderen zitten heerlijk muziek (veelal Hillsong) te luisteren. Na het middageten moest er om 14.00 uur nog een clinic gegeven worden aan Meisjes onder de 9 van de Ebenezer kerk. Dit team, met 12 speelsters, is door Douleen zelf opgezet. Het is een soort van pilot. Douleen wil in de toekomst graag meer meidenteams en dit is ook de visie van Ambassadors in Sport, haar werkgever. Het bijzondere is overigens dat ze zelf de kinderen ook gewoon allemaal met de auto ophaalt. Voordat ik het vergeet te zeggen; wat is zij een geweldig mens. Ze doet zo ontzettend veel voor ons en we hebben heel veel aan haar te danken. Het is merkbaar dat ze ook veel met het geloof bezig is en dat matched natuurlijk perfect met ons team. Een vrouw met het hart (voor God) op de juiste plek!
De clinic verliep prima. Het niveau lag beduidend hoger maar de drive van de meiden was top. En als de drive top is, werkt het sowieso lekker samen. Ook dit meisjesteam konden we op de Ubabalo-manier fantastische dingen bij brengen en bij de afsluiting kregen we weer te horen dat ze het erg naar hun zin hadden gehad. Douleen ging vervolgens de kinderen weer naar huis brengen en bij terugkomst mocht ze zelf eens ‘echt’ aan het woord: 1. wie is Douleen, 2. wat doet Douleen en 3. vragenrondje. We kregen natuurlijk interessante informatie te horen en het vragenrondje, met vele vragen, over Zuid-Afrika was minstens zo interessant. Daarna was het diner-time. Het eten zou om 18.30 uur gebracht worden en we moesten om 19.30 uur nog een wedstrijd spelen. Zoals gewoonlijk, wel zo eerlijk om het te zeggen, was het eten weer te laat. Zo laat dat er zelfs een noodscenario in stelling moest worden gebracht: brood en KFC (voor vlees). Dat vlees kwam om 19.00 uur binnen (ons avondeten was er nog steeds niet) en we besloten nog snel wat kip achterover te gooien. Als dat maar goed zou gaan met de wedstrijd die een half uur later al begon.
We reden richting dezelfde plek als de wedstrijd van afgelopen zondag. Dit keer speelden we in het Adcock Stadium, aangezien deze over een (goeie) lichtinstallatie bezat. We speelden dus tegen het oudste team van de kerk. De ‘pastors’ die zouden aantreden waren afwezig omdat er een pastor jarig was. Hierdoor deden er leden van een ander voetbalteam van de kerk mee. Hierdoor waren ze misschien wat sterker geworden, maar gezien de gemiddelde leeftijd moesten we zeker winnen. William stond vandaag in de goal, omdat Melten geblesseerd was. We gingen voortvarend van start en zochten volop de aanval. Dit resulteerde in vele aanvallen en kansen, die keer op keer om zeep werden geholpen. Jeff wist het net als enige wel te vinden, ruststand: 0-1.
In de rust werd besproken dat we meer via de zijkanten moesten aanvallen en sneller moesten schieten. Dit werd door het hele team goed opgepakt. Doelpunten konden dan ook niet uitblijven, alhoewel we eerst nog wel onze voorsprong weggaven. Daarna volgden de aanvallen elkaar weer in rap tempo op en werd er ook daadwerkelijk veel gescoord. Eerst vonden Wiebe en Tijmen het net. Even later stond ineens een gastspeler langs de lijn: Anthony, de prof uit India die zondag zijn kunsten op het podium in de kerk vertoonde. Hij probeerde in zo’n 15 minuten te laten zien hoe goed hij was en dat ging niet allemaal van een leien dakje. Voor ons natuurlijk wel een fantastische ervaring. Overigens nam hij nog wel een doelpunt en 2 assist (doelpunten Tijmen) voor zijn rekening. Door nog een tegentreffer werd de uitslag bepaald op 2-6. Hierdoor kwamen we voor het eerst op een positief saldo: 4 gewonnen en 3 verloren wedstrijden, 25 doelpunten voor en 23 tegen. Na de heerlijke overwinning stapten we onder de douche om vervolgens de dag om 22.00 uur met z’n allen, met de plussen en de minnen af te sluiten. Hierna ging iedereen op bed. Toch wel lekker zo’n rustdag tijdens het WK.
De volgende keer hoop ik de donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag te verslagen. Er zit veel tijd in, dus niet alles gaat even snel in. Ik kan in ieder geval verklappen dat Nederland – Brazilie een geweldige happening was voor iedereen (zowel voor de 9 in het stadion als voor de 4 op de bank) en dat we daarna veilig naar Jeffreys Bay zijn gereden en aangekomen.
Zoals u hebt kunnen lezen waren het weer een paar geweldig gezegende dagen. Het is zo gaaf om de aanwezigheid van God zo te ervaren en om ook zo met het Soccer Team voor Hem bezig te zijn. Het is niet altijd makkelijk, maar we mogen ons hoofddoel niet uit het oog verliezen. Gelukkig zijn we met z’n 13-en en houden we elkaar, dankzij onze lieve Heer, lekker scherp. Wij weten dat we alles aan Hem hebben te danken en dat zorgt ervoor dat wij hier hele grote dingen bereiken en ervaren. Amen.
Een liefdevolle groet en God’s zegen vanuit Jeffreys Bay.
Namens het Sports Witnesses Soccer Team,
Tijmen
Lieve Mensen,
We waren gebleven bij donderdag 24 juni, inmiddels is het woensdag 30 juni. Tijd om jullie dus weer even bij te praten.
Na onze wedstrijd van donderdag gingen we naar huis om te douchen en ons op te maken voor de laatste poulewedstrijd van het Nederlands Elftal. Opponent Kameroen was al uitgeschakeld, maar dat is natuurlijk geen reden om het niet meer te volgen. We besloten om weer naar het FIFA Fan Fest te gaan. Zodoende konden de meesten nog even internetten en het kijkt natuurlijk wel erg lekker op zo’n groot scherm en de sfeer met een paar honderd mensen is ook veel leuker. De wedstrijd was weer niet van een hoogstaand niveau, maar zolang er elke keer op deze zakelijke manier gewonnen wordt, moeten we maar niet klagen. Na de wedstrijd besloten we unaniem om maar eens een bezoekje aan de Mc Donalds te brengen. Net als de KFC stikt het er hier veel van in Port Elizabeth. Thuis aangekomen sloten we de dag met onze ‘plussen’ en ‘minnen’ af. Elke keer weer een gezellig en interessant rondje, met soms ook prachtige momenten die iemand heel persoonlijk (met God) heeft ervaren.
Na ontzettend veel intensieve dagen zouden we de komende dag(en) wat meer rust krijgen. Al die clinics en wedstrijden gaan ons niet in de koude kleren zitten. Het zijn gewoon allemaal onzettend intensieve dagen. We zijn constant bezig en ook in de auto zitten of eten is dan natuurlijk niet echt rust. Vandaag zouden we naar het Kragga Kamma Game Park te gaan. Dit is een Wildpark aan de rand van Port Elizabeth. Eerst was er natuurlijk de opening van de dag, van Wiebe dit keer. Moraal van zijn verhaal: je eigen verlangens aan de kant kunnen zetten, zodat je goed als een ingespeeld team kunt werken. Een prachtige boodschap, die Wiebe goed en duidelijk overbracht.
Na het ontbijt werden we nog even blij verrast, want we moesten ons toch nog eerst ergens ‘melden’. Daar aangekomen bleek dit voor mij een extra aangename verassing te zijn. Toen we de avondwedstrijd hadden op de woensdag sprak ik daar een vrouw. Zij vroeg wie we waren en wat we hier deden. Ik had het haar uitgelegd. Ze gaf aan dat ze graag een beroep op ons wou doen. Ik wist dat we een vol schema hadden en hun programma draaide maar tot vrijdag. Ik heb Douleen erbij geroepen, zodat ze daar mee kon overleggen. Ik had er verder niet weer bij stilgestaan, maar die vrijdag zag ik dus diezelfde vrouw weer. Zo’n klein gesprekje wat uiteindelijk toch weer iets moois tot stand brengt.
We waren aangekomen bij een Holiday Club, een soort van Bijbelweek. Dit was van een lokale kerk en ze deden dit nu voor het 2e jaar. Er waren hier zeker 50 kinderen, die overigens ook weer het idée hadden dat we het Nederlands Elftal waren. Er werd ons gevraagd of we even kort de kinderen wilden vermaken. We hebben dit gedaan middels wat hooghouden/trucjes en een spelletje. Daarna gaf Bastiaan een geweldige getuigenis. Hij gebruikte hiervoor het Beessie van de Albert Heijn (waar ze allemaal wel niet goed voor zijn...). Hij had de volledige aandacht van de kinderen en gaf ze een prachtige boodschap mee. Daarna ging hij met de kinderen en ons bidden. Op een simpele manier kunnen we hier zoveel mensen bereiken, geweldig! Na het gebed zouden we weer verder, maar dit ging niet zo makkelijk. De kinderen kwamen op ons af met pennen om handtekeningen te verzamelen: op armen, handen en kleding, het maakt allemaal neit uit. Met horten en stoten kwamen we bij de auto. Martin moest zijn handtekeningsessie gewoon stoppen omdat we anders gewoon niet wegkwamen. Dit leidde zelfs tot tranen bij kinderen. Handtekeningen van normale Nederlandse jongens: waar je ze al niet blij mee kan maken.
Een tijdje laten kwamen we aan in het Wildpark. Eerst reden we zelf een half uurtje rond. Daarna gingen we op een heuze Safari met een echte gids. We zaten met z’n allen, en wat Engelsen, op een grote Jeep en dit leidde natuurlijk tot zeer gezellige taferelen. Ondertussen werd er in overvloed gefilmd en foto’s geschoten. De gids bleek een goeie te zijn, aangezien hij ons zeer interessante dingen vertelde en ons soms tot een meter van de wilde dieren bracht. Het meest indrukwekkende waren de giraffes, waarvan we ook op een paar meter stonden, en de twee neushoorns, die bijna bij ons achterin de Jeep gingen zitten. Dit was eigenlijk ons eerste stukje relaxen en het was dan ook genieten. Na de rondtocht gingen we nog even snel wat eten en drinken om vervolgens richting de Ebenezer kerk te gaan: hier zouden we met z’n allen Brazilie – Portugal gaan kijken.
Na afloop van deze wedstrijd stond er weer een verassing op het programma: we gingen op visite bij Ceryl en Bonita, de mensen die elke avond ons eten komen brengen. We waren dus in een heus ‘pastorhuis’. Het eten was weer goed en het absolute hoogtepunt kwam op het eind toen er ineens spontaan met z’n allen werd gezongen. Een kippenvelmomentje en het idée om ook maar een koor te beginnen was geboren. SWST staat vanaf nu dus ook voor Sports Witnesses Singing Team. Ter afsluiting werd er in een omarmde kring gebeden en gezegend. Vooral ook voor de geweldige familie die ons elke weer van een andere, en lekkere, maaltijd voorziet.
Vervolgens gingen we naar huis en besloten we de dag direct af te sluiten om 20.30 uur. De mensen die dus echt een keer vroeg op bed wilden konden dan hun gang gaan. En de echte die-hards konden nog even Chili-Spanje kijken. Tijdens de afsluiting bleek toch wel dat niet iedereen het als een rustdag had ervaren, omdat er toch nog wel weer een behoorlijke planning was.
En zo werd het alweer zaterdag: inmiddels zijn we hier al weer een week. De tijd vliegt voorbij! Conclusie was in ieder geval dat we in 7 dagen ontzettend veel leerzame, unieke en indrukwekkende dingen hebben meegemaakt. Maar we hebben vooral veel kunnen doen waarvoor we hier zijn: over God vertellen en uitdragen dat we Christen zijn. Het was de bedoeling dat zaterdag ook een relaxdagje zou worden. We begonnen om 9.00 uur met de opening van Melten. Hij had als tekst Romeinen 12: 4-8. Melten had het ‘s avonds voorbereid en kon eerst geen passende Bijbeltekst vinden bij wat hij wilde gaan zeggen. Zijn gebed bracht hem uitkomst: bovengenoemde tekst dus. Kort samengevat: Het lichaam bestaat uit vele delen die geen van allen hetzelfde zijn. Zo is het met ons team waar veel verschillende soorten personen in zitten.
De leiding had op de vrijdagavond nog besloten een training in te lasten, voor de teambuilding. De ‘P’ van passie werd nog teveel gemist in onze wedstrijden. Daar ging onze rustdag (werd door velen gedacht). We begonnen de training met een tactische bespreking. We maken elke wedstrijd grotendeels dezelfde fouten en hier kon dus even goed over gediscussieerd worden. Met onze opstelling en de opstelling van onze tegenstanders uitgezet in dopjes/hoedjes werden er uiteindelijk veel en goede dingen besproken. Na een goeie warming-up deden we een paar leuke estafettevormen om vervolgens af te sluiten met positiespel (9 tegen 3). Dit hebben we een behoorlijke tijd gespeeld, waarbij de nadruk vooral lag op coaching. Trainer Lourens was tevreden en de groep was het er over eens dat er vooral lekker was getraind.
Toen iedereen zich even redelijk snel gedouched had, stond er een grote schoonmaak op de planning. We zouden het hele huis eens flink onder handen nemen met z’n allen. Iedereen pakte z’n eigen kamer en had er een andere taak bij (vloeren, badkamers, keuken, koelkast). In een uur tijd hadden we deze teambuildingsactiviteit voltooid. Volgens velen van ons was het huis nog nooit zo schoon geweest: we kwamen een aantal dingen tegen waar je absoluut niet vrolijk van werd. Maar goed, missie volbracht en het huis weer heerlijk fris en fruitig.
Hierna besloten we met z’n allen richting Walmer te gaan, waar iedereen zijn eigen gang kon gaan. De meeste wilden gewoon even een beetje rondkijken in het winkelcentrum. Ook zouden we even kijken naar de beschikbaarheid van kaarten voor de kwartfinale in Port-Elizabeth op vrijdag 2 juli: mogelijk Nederland-Brazilie. De officiele ticketshop van de FIFA zat in dit winkelcentrum en bij navraag bleken alle kaarten voor categorie 3 en 4 op te zijn. Categorie 1 (220 euro) en categorie 2 (150 euro) hadden beide nog zo’n 175 kaarten over. Aan het eind van de middag zouden deze ongetwijfeld weg zijn, dus we moesten spijkers met koppen slaan. Er werd overlegd met de hele groep. Kort samengevat: het is veel geld, maar zo’n wedstrijd in zo’n land waar je zelf verblijft, maak je waarschijnlijk nooit meer mee. Het bleef natuurlijk een gok, omdat de resultaten van de 8ste finales nog niet bekend waren, maar 9 spelers besloten om deze gok te wagen. Een half uur later waren we in het bezit van 9 officiele tickets voor de kwartfinale in Nelson Mandela Bay Stadium.
Hierna werd er nog even gebruik gemaakt van een internetcafe, voordat we door een hevige regenbui naar de auto’s renden en naar huis gingen voor de warme maaltijd. Ook deze avond besloten we om de avond vroeg af te sluiten. Dit keer was iedereen het er wel over eens dat het echt een lekker rustig dagje, was geweest. Iedereen had zich weer een beetje kunnen opladen met een mooie zondag in het verschiet. Een aantal ging vervolgens weer vroeg op bed en een aantal ging USA-Ghana kijken. De wekker ging de volgende ochtend om 7.00 uur.
Bastiaan deed op deze zonnige zondag de opening met Openbaring 4: 1-11 en Jesaja 6: 5-8. De mooiste woorden in deze teksten waren: Hier ben ik, zend mij. Deze tekst slaat natuurlijk heel mooi op ons en dat maakt zo’n opening altijd extra mooi. Om 8.15 uur vertrokken we naar de kerk, waar we weer vriendelijk werden ontvangen. We brengen letterlijk een glimlach op de gezichten van de mensen en ze weten allemaal wie we zijn en wat we doen. De kerkdienst was geweldig. Mensen leven er hier zo naar toe en zijn zo met God bezig. Dit straalt echt van de hele dienst af. De dienst duurde 3 uur, maar je verveelt je eigenlijk geen minuut. Hier kunnen wij in Nederland niet bij en aan een dienst van 3 uur moeten de meesten van ons, denk ik ook niet denken.
Misschien heb ik het in het eerste verslag al genoemd, maar Neville Goldman is de voorganger in Ebenezer Centre. Hij is een van de oprichters van de SASCOL (South African Sports Coallition) en is een behoorlijk bekend iemand in Zuid-Afrika. Hij reist ook de hele week door Zuid-Afrika (en komt ook op veel plekken in de rest van de wereld) om te spreken over God. Wat een natuurltalent is deze man, echt genieten. We hadden deze dienst ook bezoek van Anthony. Hijis een profvoetballer in India en is de beste freestyle-voetballer (hoogehouden en trucjes) van zijn land. Hij gaat hiermee de hele wereld rond om zijn talent, gekregen van God, te laten zien en te getuigen van zijn geloof. Op het podium van de kerk gaf hij natuurlijk even een showtje weg met meerdere malen een geweldig applaus. In de avonddienst zou hij nog een getuigenis gaan geven. Vandaag had Ebenezer Centre ook visite van Pastor Elicio, een goeie vriend van Neville, uit Brazilie. Hij deed de indrukwekkende preek over Daniels vrienden in de brandende oven. Ook had de kerk vandaag nog bezoek van Zweedse mensen en een Zuid-Koreaanse man en vrouw. De vrouw kwam ons uitgebreid begroeten en bleek de moeder van Ji Sung Park te zijn (de beste voetballer van Zuid-Korea en speler van Manchester United). Kort samengevat: een geweldige dienst!!
Rond 12.00 uur waren we weer thuis en liet het eten, op zijn Zuid-Afrikaans, weer een mooi tijdje op zich wachten. Om 14 uur hadden we een wedstrijd, dus dat werd weer tijdnood. Maar je hier over druk maken heeft geen zin. Uiteindelijk besloten we om toch maar wat brood te eten, want iets in de maag is wel belangrijk.
We kwamen vervolgens rond 13.30 uur aan in het Neave Township, waar we achter het Adcock Stadium een wedstrijd zouden spelen. Hier lag een ietwat kleiner, maar behoorlijk goed veld voor Zuid-Afrikaans begrippen. Om 14.00 uur zouden we dus spelen, maar op dat moment had onze tegenstander, de Warriors, nog steeds maar 7 man. Om 14.15 uur zouden we gewoon beginnen zei de coach en dan waren er ‘vast’ wel wat meer. Dit bleken er 9 te zijn en wij besloten met een mannetje minder te spelen. We begonnen goed, maar hadden direct al door dat we flink aan de bak moesten. Opnieuw een zeer technisch team die wel een behoorlijk balletje konden trappen. Douleen was onze scheidsrecht(s)ter vandaag, want deze was er ook niet. Ondanks het goede begin, kwamen we achter. Douleen beoordele een handsbal (onterecht) als penalty. Via Tijmen kwamen we op gelijke hoogte. Even later kwamen we door twee snelle tegengoals op een 1-3 achterstand. Voor iedereen bleek dit een teken zijn dat de P van passie er nog meer in moest, niet zonder resultaat. Via Lourens en Tijmen stond het nog voor de rust weer 3-3. In de rust kwam ook de 11e (goeie) speler opdraven en zo speelden we een prachtige 2e helft, met goed voetbal en veel stijd, met 11 tegen 11. De beloning voor ons kwam in laatste minuut. Het schot van Tijmen ging tegen de lat, maar Wiebe was er als de kippen bij om de winnende aan te tekenen. De ontlading was groot en de bespreking en training hadden dus wel degelijk zijn vruchten afgeworpen. Na de traditionele teamfoto gingen we met onze voetbalkleding naar de kerk om daar te douchen (ook dat kan hier) En Duitsland-Engeland te kijken. In de rust zijn we naar huis gereden om daar een hapje te eten. De helft besloot hierna om thuis te blijven, de andere helft maakte zich op voor een 2e kerkdienst. Ook deze dienst was weer enorm indrukwekkend, met Neville, Elicio en ook Anthony. De muziek was kippenvel en het was gewoon wederom 3 uur lang genieten, heerlijk!
Na de dienst zijn een aantal naar huis gegaan en een paar bleven in de kerk voor Argentinie – Mexico. De rest heeft het thuis gekeken. Toen ook de laatste mensen thuis kwamen hebben we de dag weer samen afgelsoten. Het was een indrukwekkend rondje plussen (en een paar minnen). Vaak naar voren kwamen diverse dingen uit de dienst(en). Bijna iedereen had de dienst(en) weer ervaren als een geweldige happening, waarbij het ontzettend merkbaar was dat God aanwezig was. Vele Zuid-Afrikaanse mensen worden hier (zichtbaar) op zo’n morgen of avond geraakt, maar ook de Nederlanders werden vandaag in vuur en vlam gezet.
Inmiddels is het dus woensdag. De maandag en dinsdag bewaar ik voor het volgende verslag, die hopelijk vrijdag volgt. We gaan zo, op het moment van schrijven, eten en vervolgens weer een clinic geven. Aan alleen maar meisjes dit keer. Vanavond spelen we een wedstrijd tegen het ‘ oudste’ team van de kerk, met als het goed is ook een aantal ‘pastors’. Ook morgen hebben we weer een clinic en een wedstrijd. Vrijdag gaan we ons opmaken voor de laatste week en verkassen we naar de familie Zevenbergen in Jeffrey’s Bay. Uiteraard hopen we ook hier grootse dingen te kunnen doen en meet e maken.
We kampen logischerwijs nog steeds met diverse blessures en pijntjes, maar gezien de grote intensiviteit en behoorlijk slechte velden mogen we helemaal niet klagen. Het is ook echt een wonder dat er geen grote ‘ongelukken’ gebeuren. De gebedsronde met de geblesseerde spelers is elke morgen zeer indrukwekkend en gezien de inzet en believing waarmee (half)geblesseerde spelers niet pijnvrij kunnen spelen, geeft aan hoe groot God is! Hij kan veel meer dan wij vragen en verwachten en dat is heerlijk om dat te weten en te geloven. We zijn Hem hier onzettend dankbaar voor dat wij dit met z’n allen hier zo mogen ervaren!
Een liefdevolle groet en God’s zegen vanuit Port Elizabeth.
Namens het Sports Witnesses Soccer Team,
Tijmen