Beste sporter,

We hopen dat je een fantastische zomer achter de rug hebt, waarin je wellicht lekker hebt kunnen genieten van je rust, of juist hebt gepiekt en mooie prestaties hebt neergezet.

Bij Sports Witnesses staat de zomerperiode altijd in het teken van de sportkampen en die waren ook dit jaar weer een succes. Vele kinderen hadden zich ingeschreven voor zes verschillende kampen, en de reacties waren onverdeeld enthousiast. Met dank aan de vele vrijwilligers en de topsporters die zich hebben ingezet!

Komend seizoen gaan we door op de lijn die we de afgelopen tijd zijn ingeslagen. Dat wil zeggen dat er weer kringavonden worden gepland en dat er weer groeiavonden op het programma staan. We hebben gemerkt dat het echt een verdieping is voor vele Christelijke sporters en mensen die betrokken zijn bij de sport.

Om het seizoen te openen hebben we een startavond gepland en wel op woensdagavond 15 september. Vanaf 18.30 ben je, als sporter of betrokkene bij Sports Witnesses, van harte welkom op deze avond, waarin we een korte overdenking hebben gepland, Gods zegen zullen vragen over het jaar en waarin ruim de tijd is om bij te praten en ervaringen te delen. Er is een uitgebreid buffet geregeld.

Plaats:
SMINK BV bedrijfskantine
Lindeboomseweg 15, Hoogland (Amersfoort)

Voor: alle betrokkenen bij Sports Witnesses, Christelijke sporters, sporters die geïnteresseerd zijn in het geloof

Aanvang: 18.30 uur
Kosten: € 19,50 pp

Om een idee te krijgen van hoeveel personen we kunnen verwachten, ontvangen we graag een e-mail ter bevestiging. Omdat 15 september al snel dichtbij komt, vragen we je dat zo snel mogelijk te doen ( Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. ).

 

Hopelijk tot de 15^e!

Groet,

Rene Ruitenberg
Sports Witnesses

 

 

Bekijk hier foto's

 

Lieve mensen,

 

We zijn inmiddels alweer even thuis: veilig thuis. Zoals beloofd nog een laatste verslag. Het leek mij leuk om hierin iedereen aan het woord te laten en de groep vond dit een goed idee. Het heeft daardoor even geduurd en het is ook een behoorlijk lang verslag geworden. Hopelijk vind u dat niet heel erg of leest u het in 2 keer. Hierboven ziet u ons team, met de bijbehorende namen, en kunt u dus ook zien van wie welk verhaal is. Veel leesplezier en bedankt voor uw aandacht!

Nog even kort: we hebben de laatste woensdag, 7 juli, een rustige dag gehad en een mooi afscheidsfeestje. Na afloop van Duitland – Spanje kregen we allemaal een prachtig certificaat (van het Ubabalo-project) en enkele presentjes. Ook werden er geweldige woorden gesproken door een pastoor en ging een andere pastoor voor ons bidden, fijn om het zo af te sluiten. Rond 12 uur lag iedereen in zijn bed en 4 uur later ging de wekker. De terugweg was weer een lange, maar het is allemaal goed gegaan en na 34 uur reizen mochten we veilig landen op Schiphol. Voor de meeste mensen van ons team was aan de mooiste reis van hun leven, samen met de belangrijkste persoon in ons leven, een einde gekomen. Het verwerken kan beginnen…

Bastiaan: Nu 4 dagen nadat we als SW Soccerteam uit Zuid-Afrika zijn terug gekomen begin ik pas beetje bij beetje te beseffen wat voor bijzondere tijd we hebben genoten in Jezus kracht en navolging, de afgelopen bijna 2 jaar. Want laten we niet vergeten dat het hele voorbereiden en toegroeien, lichamelijk en geestelijk, individueel en teamgericht, naar de outreach in Zuid Afrika er meer dan zeker bij hoorde. Want zonder deze bijzondere tijd vooraf waren de 3 weken in Port Elisabeth en Jeffreys Bay zeker niet zo gaaf geweest als nu. Als we in de bijbel, Gods Levende Woord, kijken blijkt ook dat de Altijd Aanwezige zijn “uitverkoren” volk en zendelingen voorbereid zelfs veelal in de “woestijn” om vruchtbaar en begeestigd uit te kunnen gaan.

 

Nou Hij wist wel wat we nodig hadden. Want wat hebben we hard “gewerkt” in Zijn kracht.. Gewerkt zult u of jij denken? Ja bijna iedere dag een voetbalclinic of een vakantiebijbelclub of peuterspeelzaal vermaken, of vertellen wie we zijn en wat we doen en vaak ook nog een getuigenis via bv Beesie. En dan vaak nog daar achteraan na een half uurtje pauze een wedstrijd voetballen op velden die zo in de voetbalveld fotoprenten boeken van topfotograaf Hans van der Meer kunnen staan. Voor “vergelijkenis” zie hansvandermeer.nl .

Ja die velden en zijn doorkijk vond ik één van de gave indrukken! Hoe raar het ook klinkt maar veel indrukwekkender dan het zijn in het perfecte stadion van Port Elisabeth. Waar ik zeker genoot om onverwacht Chili-Zwitserland en als droomtoetje Nederland tegen Brazilië te zien winnen! Maar om als 44 jarige voetballiefhebber en Jezus volger figurant te zijn in mijn “droomvoetballandschap” voelt nog steeds fantastisch.

Het is zo prachtig te ontdekken dat overal te wereld mensen door overeenkomstige passies/hobby’s geraakt worden en zo zich, al zit er 12.000 km tussen, één met elkaar voelen.

Voor mij is voetbal het belangrijkste van het onbelangrijke en is Jezus Christus het belangrijkste van het belangrijke. En als je dan ook nog een mensen mens bent en bruggenbouwer in Jezus naam en navolging mag zijn, kun je bedenken dat deze G.e.k.ke (=Gods eigen kind) unieke parel in Papa Gods liefdevolle hand genoten heeft van een land waarin mensen elkaar beschadigd hebben en hebben uit gesloten.

Maar ook een land waarvan Papa God zegt: “Ik hou van Zuid Afrika”. “Ik genees in Jezus naam de wonden van Zuid Afrika en zijn inwoners. “Want Ik kijk niet naar een zwarte, gekleurde of witte huid maar naar de kleuren van jullie hart”. Dit heb ik ook mogen verkondigen en proclameren naar jong(er) en oud(er) in Jezus naam. Met de kinderen van een township in Motherwell kwamen we er samen uit. Ons hart heeft de kleuren van de regenboog en dat zijn er niet 1, 2, 3, 4, 5 of 6 maar wel 7! Of wel oneindig! Mooi hé?!

Tot slot: “Without my hand Beessie is dead. Maar nog veel belangrijker : “Without the air of Jesus, I am dead. Yeah, really dead!”

Martin: Allereerst wil ik beginnen met een compliment voor het hele team. Wat een geweldig team hadden we. We konden altijd open en eerlijk tegen elkaar zijn. Ook werd er enorm veel gelachen met elkaar. Het was een groep waarmee je kon huilen,lachen en een van de belangrijkste over God kon praten. Wat waren de ochtenden toch geweldig waarin elke morgen een ander van de groep iets deelde uit de bijbel wat hem aansprak. Ook het zingen onder leiding van een fantastisch goed spelende Jeff op zijn gitaar was een genot.

Het is heerlijk om 3 weken lang met de dingen van God bezig te zijn. De combinatie voetbal en geloof was in deze 3 weken echt geweldig. De clinics die we gaven aan de kinderen uit de townships was geweldig. Wat een getuigenissen heb ik gehoord van de jongens uit de groep. Natuurlijk is het moeilijk om alles in het Engels te doen, maar de kinderen hebben de boodschap enorm goed begrepen. Nu is het taak om het los te laten en het over te geven aan onze lieve Heer. We hadden daar nog een geweldige preek over om het resultaat over te laten aan God. Dit is af en toe best lastig als je op zoveel verschillende plekken komt. Ik weet zeker dat God hiermee aan het werk gaat en dat hier iets prachtigs uit voort vloeit.

Wel heeft deze reis een enorme indruk op me achter gelaten. Want wat besef je goed dat wij echt verwend zijn als je kijkt wat deze mensen hebben. Toch hebben deze mensen altijd een lach op hun gezicht en plezier in het leven. Hier kunnen wij nog een voorbeeld aan nemen af en toe. Hoe vaak lopen wij niet te klagen over de kleinste dingen. Wel is het jammer dat je nog steeds het verschil tussen blank en zwart zo duidelijk kunt zien. Het is natuurlijk nog maar 16 jaar geleden dat de apartheid is afgeschaft, maar wat worden de donkere mensen nog klein gehouden. Ik hoop dat de mensen gaan inzien dat God niet naar blank, zwart of kleurlingen kijkt, maar dat Hij naar je hart kijkt en van alle mensen houd. Hierin hebben wij een belangrijke taak gehad,doormiddel van de clinics/wedstrijden. We mochten een licht zijn daar in Zuid-Afrika. Ik bid ook dat we dit mee mogen nemen ons hart, en dat we ook hier een licht mogen zijn voor onze naasten. Dat we niet alleen bidden voor zieken als we in een groep in Zuid-Afrika zijn, maar ook waar we op dit moment zijn.

 

Ik heb enorm veel geleerd van deze reis en ook genoten. Nu is de taak aan ons om te blijven bidden en God te vragen of hij hier mee aan het werk wil gaan. EN DAT GAAT HIJ DOEN!!!!

Melten: Na een voorbereiding van meer dan 1,5 jaar was het zover we zouden de 17e juni vertrekken naar Zuid-Afrika! Velen van ons hadden nog niet zo'n verre reis gemaakt, ook ik niet. Een grote uitdaging dus. Heel lang was er weinig duidelijk over wat daar konden verwachten en wat het programma zou gaan inhouden, tot enkele weken voor vertrek. Iedereen had zijn eigen beeld en verwachtingen. Ik zelf hoopte op succesvolle clinic, mooie wedstrijden voor veel publiek, misschien nog een WK wedstrijd meepakken. Maar bovenal hoopte ik dat in de groep iedereen goed met elkaar overweg zou kunnen waardoor we veel plezier zouden hebben. Een korte samenvatting

De reis: we begonnen aan de vliegreis die zonder problemen verliep, en konden we in Johannesburg beginnen aan de lange autorit naar Port Elizabeth.

De dienst: was zoals ik verwacht had en niet gewend ben. Het was een leuke ervaring om mee te maken, de 3 uur vlogen voorbij..

Onze eerste wedstrijd: we kwamen erachter dat we erg moeten wennen aan de velden en de stijl van voetballen hier.

Programma: bijna elke dag een clinic, met daarna een wedstrijd tegen een team uit het township. Prachtige clinics en de wedstrijden gingen steeds beter en wonnen we ook wedstrijden.

Het eten: was elke avond weer heerlijk, alleen was er lang niet altijd voldoende om 13 hongerige jongens met te verzadigen. Er gingen dan ook iedere dag veel broden doorheen...

Ziek: Aan het eind van de 2e week werd ik helaas ziek en heb daardoor ruim 3 dagen in bed gelegen, ik zou een virus uit het water hebben opgelopen. Gelukkig was ik de maandagavond van onze laatste week weer helemaal beter en kon ik weer aansluiten bij de groep.

Jeffreys Bay: doordat ik de donderdagavond ziek was geworden heb weinig meegekregen uit JB: o.a. het bezoek IN een township gemist en het middagje surfen gemist en natuurlijk niet te vergeten de clinic, een straatvoetbaltoernooi en onze laatste wedstrijd. Onze laatste dinsdagmiddag ben ik teruggekeerd in JB om met elkaar de halve finale van Oranje te zien in een restaurant

Afscheid en de terugreis: we hadden een leuk feest bij een van de pastors. De volgende dag om half 5 vertrokken we in de auto's richting Johannesburg. Na een lange, goed verlopen autorit kwamen aan in op het vliegveld. Nog één keer gezamenlijk eten. Nadat iedereen zijn eten had zou ik gaan afrekenen, aangezien ik voor de reis was aangesteld als financiële man. Helaas wilden ze mij hier nog even flink aftroggelen. Gelukkig heb ik er nog weer enkele tientallen Euro's afgekregen. Dat was voor mij de afsluiter in Zuid-Afrika... Na een goed verlopen vliegreis kwamen we vrijdagmiddag aan op Schiphol waar ik op gewacht werd door mijn ouders, zussen, nichtje en neefje. Ik was de enige die verwelkomt werd met een spandoek, gemaakt door mijn nichtje, geweldig mooi!

En zo kwam er een eind aan een de grootste en mooiste avonturen uit mijn leven!

Lourens: De outreach met het Sports Witnesses Soccerteam naar Zuid Afrika was een geweldige belevenis! Een levenservaring die ik nooit meer zal vergeten. Eigenlijk waren er gewoon teveel hoogtepunten om allemaal op te noemen, maar als ik er dan toch een moet kiezen was het wel de rondleiding door de township van Jeffreys Bay. Gewoon zien in wat voor omstandigheden mensen wonen, leven en opgroeien in zo’n township maakte mij bewust van het feit dat ik ontzettend dankbaar mag zijn voor mijn eigen situatie. Ook het bidden voor de mensen in de townships was een kippenvel momentje. Een van de punten waar ik, maar ook wij als Nederlanders, aan moesten wennen in Zuid Afrika was de tijd, structuur en manier van hoe dingen lopen. Eten dat te laat wordt gebracht, wedstrijden die gewoon een half uur later beginnen. In Nederland niet voor te stellen maar in Zuid Afrika doodnormaal.

 

Ik heb echt enorm genoten van de outreach het team en de zegeningen die God ons iedere dag weer gaf!

Jeff: Op 17 juni 2010 begon de reis van mijn leven (tot nu toe). We vertrokken met het soccerteam van Sports Witnesses naar Zuid Afrika voor een avontuur van 3 weken. Het was fantastisch en indrukwekkend. We hebben als team voetbalclinics gegeven aan kinderen uit verschillende wijken van Port Elisabeth. Heerlijk om te zien dat ze allemaal enthousiast meedoen en nog goed kunnen voetballen ook. We hebben ze als team iets mogen vertellen over Jezus en dat waren iedere keer geweldige ervaringen. Samen met kinderen tot God bidden en vragen om een zegen, dat is fantastisch!

We hebben ook wedstrijden gespeeld tegen locale teams en aan het begin moesten we echt wennen aan de harde en ruige ondergrond en als team waren we ook nog niet erg goed op elkaar ingespeeld. Dat verbeterde en uiteindelijk kunnen we tevreden terugkijken naar de resultaten. Ik had zelf aan het begin wat moeite met de lichamelijke conditie, maar aan het einde had ik de vorm aardig te pakken. Het is heerlijk om zelf ook een aantal wedstrijden te kunnen spelen tussen de wedstrijden van het WK door en in hetzelfde land. Ook bij de wedstrijden konden we getuigen van Jezus door onze omgang met elkaar en het zingen van een lied aan het begin van iedere wedstrijd.

Het WK zelf hebben we natuurlijk ook gevolgd en het was supermooi dat Nederland alle wedstrijden wist te winnen. Zelfs tegen Brazilië, waarbij wij in het stadion aanwezig waren. Een fantastische wedstrijd met een mooie atmosfeer. Onvergetelijk! Op het moment van schrijven moet Nederland nog een wedstrijd spelen tegen Spanje in de finale. Hopelijk winnen ze dat ook! In Port Elisabeth hebben we ook een wildpark bezocht en het was mooi om te zien hoe deze wilde dieren er in hun natuurlijke omgeving uitzien. Neushoorns, giraffen, luipaarden en struisvogels waren wel de hoogtepunten, en natuurlijk de prachtige natuur eromheen.

In Jeffreys Bay hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt door te gaan surfen. Een prachtige sport, waarbij je met vallen en opstaan leert om de golven te pakken. Een heerlijk gevoel en ik heb ervan genoten. Ten slotte kan ik vertellen dat de kerkdiensten in Zuid Afrika ook fantastisch waren. De beleving van swingende mensen, mooie muziek en gave preken zal ik niet snel vergeten. Het was bijzonder om mee te mogen maken.

Conclusie: Zuid Afrika is een mooi land, met vriendelijke mensen en een prachtige natuur. Het was soms moeilijk om te zien dat de materie zo slecht verdeeld is, en dat is ook iets wat verbeterd moet worden. Maar desondanks hebben de mensen een warm hart en dat is gewoon genieten!

Palko: Wat een enorme gave ervaring om in zo’n land te mogen dienen. Bovendien is het geweldig om sport en geloof te mogen combineren. Het Ubabalo trainingsprogramma is daar uitermate voor geschikt. Jammer dat we pas in de tweede week daar scholing in kregen, maar zo gaaf om daarna toe te passen. De voetbaltraining kon je gewoonweg vertalen in levenslessen en je getuigenis kan je er gewoon doorheen vertellen. Super dat je daardoor zoveel kinderen kan vertellen en leren over de liefde van Jezus.

 

Het programma was wel enorm intensief, maar door af en toe wat relaxte ontspanningsmomenten was het goed vol te houden. Daarnaast was het niet kunnen plannen van de Zuid Afrikaanse cultuur ook een voordeel, want daardoor had je vaak iets langer de tijd tussen de programmaonderdelen door, zodat je wat meer energie kon laden. Verder was dat wel echt mijn grote ergernis, zeker op de momenten dat je een vol programma had en we maar onnodig moesten wachten, terwijl de kostbare tijd verstreek.

 

Indrukwekkend was te zien hoe goed vele voetballers waren en dat op die enorm ongelijke velden, vaak met stenen en glas bezaaid. Ook bijzonder was het schoeisel dat de jongeren droegen die naar de trainingen kwamen. Vaak met gaten of soms gewoon op blote voeten. Daarnaast was het ook heel indrukwekkend om een township binnen te gaan en te zien hoe de mensen daar leven in veel te kleine tochtige, lekkende huisjes van golfplaten, triplex en alles wat maar enigszins bruikbaar is.

Absoluut hoogtepunt van de trip was Gods aanwezigheid gedurende de gehele 3 weken. Hij heeft ons beschermd en geleid. Er zijn geen ongelukken gebeurt, we zijn als team enorm naar elkaar toegegroeid en we hebben zoveel Gods Woord samen mogen openen en samen gebeden. Daarnaast vond ik de swingende kerkdiensten ook echt helemaal geweldig. Zoals ze daar feestvieren in de aanbidding en de meerstemmige koren: heerlijk!

 

Andere relaxte hoogtepunten waren het kijken van de wedstrijd Zuid Afrika - Frankrijk met iets van 10.000 feestende Zuid Afrikanen op een groot scherm op een heuvel. Daarnaast was het echt helemaal super om met 9 man de kwartfinale tussen Nederland en Brazilië bij te wonen in het stadion. Zo gaaf om die sfeer te ervaren en totaal geen spanning tussen Brazilianen, Nederlanders, Zuid Afrikanen en allerlei andere nationaliteiten. Er was juist een gezamenlijke feestemming, zelfs na afloop, toen de Brazilianen er dus uit lagen.

 

Verder was het mooi meegenomen dat wij als team steeds beter gingen voetballen, met steeds meer passie en bereidheid om voor elkaar te werken. Bovendien konden we steeds beter omgaan met de omstandigheden, lees de ongelijke velden. Hierdoor konden we steeds lekkerder voetballen en toch nog behoorlijk wat winnen.

 

De gehele reis was echt een ongelooflijke ervaring die ik nooit zal vergeten. Ik bid voor alle mensen waarmee wij contact hebben gehad. Dat God Zijn plan in hun leven kan voltooien. Wilt u dat ook doen?

Wim: Wat me het meest bij blijft van deze trip naar Zuid Afrika is, dat de kansen en mogelijkheden om met voetbal de wereld te bereiken met Gods liefde bijna onbegrensd is. Ik vond het onwaarschijnlijk, met een bal onder je voet, 10 min, en er komt wel iemand bij je staan. Dat ontroerde me !

De familie Boet en Walker, die al 30 jaar een bediening hebben in Kleinskool, waar we de clinic gaven in de kerk aan de kinderen. De liefde van Annatjie Walker, die in de Township een vrouw, die was opgegeven door de dokter omdat ze vergiftigde alcohol had gedronken, de handen oplegde en zei al geeft de dokter je op, Jezus wil dat je leeft, en die genas !

Douleen, die 3 weken al haar tijd opofferde om ons te begeleiden, stel je dat eens voor in Nederland, al je tijd werk en privé...haar toewijding, het verhaal van de bal met lucht, de diverse bedieningen, de dominee in Uytenhage met de verbrande kerk, de ANC man met z’n verhaal, en z’n volgelingen die daarna m’n schoenen en geld wilden hebben...

Pastor Neville Goldman, die vol passie zijn kerk vooruit gaat, zich niet laat tegenhouden door welke hindernis ook, of het nu geld of overheid is, heilig geloofd dat God in alles voorziet ! dat deed me veel.

Het gebed in de avonddienst, samen met Anthony, Selicio en Neville, o God, we pray for Holland ! dat ging door mijn botten, het was ook de avond dat ik zeker wist dat mijn werk nog niet klaar is, en op naar Brazilië!

De diversiteit van de groep, al die verschillende karakters, en toch een hecht team geworden, prachtig.. ik heb genoten van iedereen en ook veel geleerd.

Nederland Brazilie, de oranje mars was ook onvergetelijk.. de reis van en naar PE veel te lang.. leerpunt om volgende keer minder te moeten reizen, dan maar een paar 100 euro meer...

Ubabalo wat een super programma, en wat is het goed toepasbaar, ook in Nederland..

En nu, plannen maken voor Sportministry in eigen kerk en plaats...

Sander: Nu onze fantastische reis ten einde is gekomen, wordt het tijd om een stukje te schrijven en daarmee het laatste stukje van het reisverslag compleet te maken. Dan kan ik alles goed bewaren en kan ik later iedereen vertellen over de fantastische reis naar Zuid Afrika. Vaak als ik een filmpje over Afrika zag, wilde ik er graag heen gaan. Dat was er tot nu toe niet van gekomen. Nu kreeg ik opeens de kans om Naar Afrika te gaan, het geloof uit te brengen en te voetballen ineen. Ik ben ontzettend blij dat ik deze kans met beide handen aan heb mogen pakken.

 

Het grootste pluspunt vind ik het team waarmee we de reis hebben gemaakt. Het liep niet altijd even makkelijk, maar we kwamen er altijd sterker uit. De samenwerking was ook super en ik heb hier echt van genoten. De kerkdiensten waren ook bijzonder. Je kon gewoon zien dat die mensen de hele week naar de zondag toe leven en het is werkelijk een groot feest voor de heer. En dat iedere zondag 2 keer. Het is geweldig dat ik dat heb mogen meemaken.

 

Als laatste mooie punt wil ik ook nog het werk dat we in de townships gedaan hebben noemen. We mochten voetbalclinics aan de kinderen uit de townships geven en het woord van god met ze delen door middel van de oefeningen die we gaven. Je kon gewoon zien hoe enthousiast die kinderen waren omdat er een voetbalteam uit Nederland langskwam. Hier in Nederland zijn we “gewoon een groep jongens die met elkaar voetballen en het geloof delen” , maar daar waren we een soort attractie. Veel van die kinderen vonden het geweldig dat we daar waren en wilden handtekeningen of zoiets van ons hebben. Dat is iets waarvan ik me niet voor kan stellen dat dit in Nederland zou gebeuren.

Ik kan niet anders dan concluderen dat ik een fantastische reis heb gemaakt die mij mijn leven lang zal bijblijven.

Michiel: Donderdag 17 juni vertrokken we per vliegtuig richting Port Elizabeth. Voor mij werd dat de eerste keer vliegen en dat was al leuk opzich. De reis was wel heel lang, maar goed dat hoorde erbij. Het huis waar we de eerste 2 weken verbleven was prachtig en groot zat voor onze groep. Na een dagje rust konden we beginnen met waar we voor gekomen waren: voetbalclinics geven en wedstrijden spelen. Het geven van de clinics vond ik echt geweldig. De kinderen waren zo enthousiast en hadden vaak een goede techniek waar je soms van stond te kijken. Alleen een minpuntje was dat de kinderen alles van je wouden hebben en we mochten ze niks geven. Sommige kinderen voetbalde op 2 verschillende soorten schoenen of hadden helemaal geen schoenen. Wat ik ook moeilijk vond was toen we 4 sinaasappelen weg hadden gegeven aan 4 kinderen die voor ons huis kwamen bedelen. Zo’n 20 minuten later kwam er een moeder met 2 kinderen om eten vragen bij ons huis. Dit is ons toen echt verboden en dat vond ik wel moeilijk.

 

De wedstrijden waren in het begin niet heel denderend. We hadden veel moeite met de velden en ik zelf had veel last van m’n lies. Gelukkig raakten we redelijk gewend aan de velden en werd het voetbal beter. En met m’n lies ging het ook steeds beter. In onze vrije tijd konden we af en toe naar een winkelcentrum gaan, waar we konden internetten en wat snoep ofzo konden kopen. Dat was opzich wel fijn. En op 2 juli konden naar de wedstrijd Nederland-Brazilië. Voor de wedstrijd liepen we mee in de oranje optocht. Dit was een geweldige ervaring

.

Toen we richting Jeffreys Bay vertrokken merkte ik hoe moe ik was. Met de laatste clinic daar heb ik helaas niet heel enthousiast mee kunnen doen. Dat vond ik wel jammer, maar goed we hadden een heel druk programma afgewerkt. En de laatste dinsdag van onze trip nam Johan ons mee een township in. Daar gingen we op bezoek bij een vriend van hem. Daar zijn we toen in zijn ‘huis’ geweest. Dat vond ik erg indrukwekkend, dat die man daar met z’n gezin in kon wonen… Het mooie vond ik dat we voor die man en zijn gezin mochten bidden. Daarna hebben we ook nog voor een zieke vrouw gebeden en voor een alleenstaande vrouw met een baby. Dat was heel bijzonder.

 

Voor de rest waren het 3 top weken. En onze groep is echt geweldig!

Wiebe: Ik heb een enorm goede tijd in Afrika gehad ik heb God echt ervaren in die 3 weken en me geloof is sterker geworden. Wat bij mij veranderd is, is dat ik meer dankbaar ben voor hoe ik het zelf heb in mijn leven. Ik moet veel doen in mijn leven en net als met dit, nu moet ik een verslagje typen op mijn laptop maar er zijn mensen in de wereld die niks hebben en amper iets kunnen omdat ze erg slecht zijn in de gezondheid. Dan mag ik God Prijzen en Danken dat ik het zo goed heb en gezond mag leven. De Armoede in Zuid Afrika heeft mijn hart geraakt en mijn hoofd aan het denken gezet over allerlei zaken waar ik zelf ook nog niet uit ben.

Natuurlijk waren er ook hele mooi dingen die mij die geweldige tijd hebben bezorgd. Ik vond het vooral cool om te zien dat we steeds meer 1 werden naarmate de weken vorderden, als er irritaties waren dan werden die besproken en dan kwam het later ook niet meer voor. Ik denk dat onze groep erg hecht is en dat we voor elkaar door het vuur willen gaan en dat vond ik vet om te zien. Ik heb erg veel gelachen en heel veel plezier gehad in het werk wat we deden. Het gaf me een goed gevoel om jezelf als Christen te laten zien aan de armen mensen daar in de townships. Vertellen over Jezus doe ik erg graag en dat was dus ook erg fijn om te mogen doen. Ik heb een hele mooie tijd gehad en veel geleerd.

Alle voetbalwedstrijden die we zelf gespeeld hebben waren ook een hele ervaring en de wedstrijd Nederland – Brazilië was ook echt onbeschrijfelijk.

Hidde: Ik heb heel erg genoten van onze trip naar Port Elizabeth en Jeffreys Bay. Het is een geweldige tijd geweest waarin we God mochten dienen door middel van onze passie; voetbal! Gelijk vanaf de eerste dag dat we in Port Elizabeth waren voelde ik me thuis in het huis waar we verbleven en in de stad. Na ongeveer een week kende ik de groep een stuk beter en kon ik zelf ook een beetje loskomen. Het was gewoon geweldig om door middel van voetbalclinics en voetbalwedstrijden ons geloof te delen met de kinderen en tegenstanders. De groep was super na een paar wedstrijdjes een beetje inkomen konden we elkaar steeds beter vinden in het veld en gingen we steeds meer positief coachen. Dat was ook wel te zien want na ongeveer 4 wedstrijden begonnen we met winnen. Die lijn hebben we aardig doorgezet.

 

De mensen die ons in PE ontvingen en waar we mee omgingen waren ook super, en hebben we ook veel van geleerd denk ik. De clinics geven waren het leukst vond ik, de vreugde en dankbaarheid van die jongens was groot en ze genoten van het spelletje, dat is het mooist om te zien als voetballer! Er zaten ook zeker talentvolle spelertjes tussen en dat is ook heel leuk om te zien. Al die kinderen hebben heel veel indruk gemaakt op mij. De omstandigheden waarin zij moeten overleven zijn niet normaal en daar heb ik heel veel respect voor. Wat ik echt geleerd heb van deze trip is dat we dankbaar moeten zijn met wat we hebben en niet zo snel moeten zeuren.

 

Verder heb ik erg genoten van mijn teamgenoten, de sfeer was super,we konden serieuze momenten hebben, en hebben natuurlijk ook heel erg veel gelachen met elkaar. Naar mijn weten waren er geen irritaties, en zo hoort het te zijn!

 

Tot afsluiting: de dingen die we daar gezien en meegemaakt hebben zal ik niet snel meer vergeten, eigenlijk de hele drie weken niet, het was gewoon super.

Tijmen: In plaats van 4 of 5 pagina’s moet het nu in 500 woorden. Allereerst wil ik wel even kwijt dat ik de lezers dankbaar ben voor de vele prachtige reacties op mijn verslagen. Het heeft me in alle drukte veel tijd en energie gekost, maar de complimenten waren mooi. Uiteindelijk ging het niet om de complimenten, maar om het verslaan van onze geweldige belevenissen en dat is gelukt, want wat hebben we wat meegemaakt. Teveel om hier op te noemen.

 

Ik heb eigenlijk genoten van alles. Nu je weer terug bent, denk je over veel dingen na. Ik kom er steeds meer achter hoe bijzonder deze 3 weken zijn geweest. Dat toeval niet bestond, was ik altijd al van overtuigd en dat is mij vooral deze 3 weken ook duidelijk geworden. Deze periode zat vol met wonderen en tekenen van God en zijn bestaan. Om dat op deze manier, in zo’n korte periode, zo intensief te ervaren was mijn absolute hoogtepunt.

 

Voor de rest zal ik alles nooit vergeten: de prima leiding (ook met het lange afstand rijdden) van Lourens, Wim en Martin, het gitaarspel van Jeff, de dagopeningen met prachtige getuigenissen / bijbelteksten, het spontane muziek maken / zingen, de indrukwekkende kerkdiensten, de plussen en minnen met bijbehorende imponerende belevenissen van teamgenoten, het samen een team zijn (echt top!), 2x Nelson Mandela Bay, de vele townships en bijbehorende verhalen, de armoede van de bevolking met daarbij toch de glimlach op de gezichten, de warmte / vriendelijkheid van de mensen, geweldige clinics, handtekeningen uitdelen, op de foto, wedstrijden op levensgevaarlijke velden, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

 

Wat kunnen wij veel van deze mensen leren. Blij zijn met de kleinste dingen, nergens over zeuren, toch genieten. Voor een ieder zal het goed zijn om eens een tijd in zo’n township te leven: je zeurt nooit weer… Nooit vergeet ik Johny, die met zijn gezin in een ‘huis van 4 bij 4 woonde’. Toen we hem vroegen waarvoor we konden bidden, vroeg hij niet om een mooier huis of iets anders kapitalistisch, maar sprak hij de legendarische woorden: groeien in het geloof.

 

Deze periode is vanaf nu bagage in een mooie rugzak. Het is het mooiste en het meeste leerzame wat ik ooit heb beleefd. Ik heb enorm veel respect voor deze mensen gekregen en weet zeker dat wij als team, dankzij God, veel bereikt hebben. Wij mochten het voorwerk doen, Hij doet de rest!

Mensen, bedankt voor al jullie aandacht!

 

Namens het Sports Witnesses Soccer Team,

Tijmen Stuut

 

Lieve mensen,

Het is inmiddels woensdag, voor ons nog een dag Zuid-Afrika. Een land dat in ons geheugen gegrift zal staan. We waren gebleven bij onze aankomst in Jeffreys Bay. Na het installeren ging het grootste gedeelte nog even de geweldige ontknoping, zonder dat we dit wisten, van Uruguay – Ghana kijken. Suarez de held, behalve in Afrika. En de winnende penalty met een Panenka, geweldig! Daarna zijn we direct lekker op bed gegaan.

Zaterdag 3 juli: de eerste echte dag in Jeffreys Bay. Ook de dagen hier ging de wekker weer lekker op tijd: 7.30 uur. Michiel opende vandaag, als laatste van de groep, de dag met Openbaring 22. Dit stuk gaat over de eindtijd. Een onderwerp wat Michiel aansprak en waar hij ons graag mee wou confronteren. Na een prima ontbijt hield Johan Zevenbergen ons op. Eerst verteld hij nog even wie hij was en wat hij hier allemaal doet. Een kleine kanttekening werd ook nog even genoemd: gemiddeld wordt er elk weekend een moord gepleegd in Jeffreys Bay. En dat voor een redelijk kleine plaats in Zuid-Afrika.

We gingen vervolgens richting een kleine parkeerplaats , die nog niet lang geleden was aangelegd. Deze lag tussen 2 townships in. Johan geeft training aan 3 teams uit het township: onder de 12, 14 en 16. Deze waren uitgenodigd, evenals de andere mensen/kinderen in de townships, om te komen voetballen. Straatvoetballen dit keer. Samen met Johan gingen we de veldjes klaar maken. Er werden 2 veldjes gemaakt, met 4 prachtig zelfgemaakte doeltjes. In de hoeken lagen dopjes en langs het veld stonden mooie vlaggen die het geheel wat opfleurden. Ook kregen we hulp van Hanka, een jongedame die al langere tijd stage loopt in Jeffreys Bay. Over een aantal weken gaat ze ook nog een project draaien met Athlethes in Action. Ze helpt Johan met veel dingen en gaat het Ubabalo projecten vertalen voor Nederland. Zeer interessant voor ons!

Het toernooi zou rond 10 uur beginnen en vanaf het moment dat we aanwezig waren komen de kinderen overal vandaan. Aangezien wij wat ouder zijn, kwam er ook meer 16+ jeugd. Johan en Hanka besloten een onder de 14 en 14+ competitie op te zetten. Overigens was er ook een mooie geluidsinstallatie aanwezig, zodat het speelschema steeds mooi aangekondigd kon worden. En natuurlijk hadden we tijdens de wedstrijdjes lekker muziek. Wij namen de rest van de organisatie voor onze rekening, dat wou zeggen: scheidsrechteren en er voor zorgen dat de ballen niet verdwijnen. De ballen vliegen overal heen (de parkeerplaats was tussen een aantal wegen in) en er waren aardig wat ballen aanwezig. Je kan je het misschien niet voorstellen, maar het is een taak waar concentratie voor nodig is, want anders hou je geen bal over. Ook rond de veldjes zijn allemaal jeugd en mensen aan het kijken welke de ballen achterna vliegen. Het is dus ook een taak die je in contact brengt met de jeugd/mensen. De ballen vlogen overigens ook gewoon voor en tegen auto’s aan. Men kijkt hier nergens van op.

Dan het toernooi. Ook wij deden mee. Met een team (Germany) en we wisselden elkaar dus gewoon lekker af. Opvallend was dat de spelertjes van onder de 14 best lekker straatvoetbal speelden, mooie acties werden afgewisseld met leuk combinatiespel. Bij 14+ was dit heel anders. Op de een of andere manier willen deze jeugdspelers/mensen zich allemaal bewijzen. Het is ontzettend veel egoisme en tactiek is er niet bij, oftewel: met z’n allen naar voren, verdedigen is niet nodig. Uiteraard waren sommige teams balvaardiger dan ons, maar doordat wij het spelletje meer speelden als zaalvoetbal (combineren) en toch wel in overleg (ook verdedigen) speelden, wonnen wij het toernooitje.

Johan had van te voren, voor het toernooi, water gehaald en sinaasappels. Elk deelnemend team werd tijdens het toernooi om de beurt naar voren geroepen voor een beker water. Na afloop van het toernooi kreeg iedereen ook een sinaasappel. Toch mooi hoe hij dat op deze manier aanpakt. Op het eind van het toernooi sprak Martin alle spelers en toeschouwers toe. Hierin gaf hij aan wie we waren en wat we hier deden. Hij gaf de aanwezigen prachtige woorden mee over Jezus. De jongste jeugd keek en luisterde aandachtig. De oudere jeugd leek het wat minder serieus op te vatten. Na afloop van het toernooi hebben we alles met z’n allen snel opgeruimd.

We ruimden snel op, want iedereen wou graag Duitsland – Argentinie kijken en nog een duik nemen in de Indische Oceaan. Om 15 uur waren we bij onze verblijfplaats, even de handdoeken pakken, zwembroekken aan en hoppakee. Het strand is overigens op 200 meter en het gezellige centrum op 100 meter. Jeffreys Bay is ‘de’ surfplaats van Zuid-Afrika en dat kun je ook wel zien eigenlijk. Het ziet er in ieder geval allemaal erg mooi uit. Tevens stikt het van de restaurantjes en winkels, zoals de meeste toeristenpleisters. Het is hier nu winter en dus best rustig, in de zomer zal het hier zwart van de mensen zien. Vanaf 15 t/m 25 juli is er overigens een groot surftoernooi met een prijzengeld van 3 ton! Terug naar waar we gebleven waren: snel een frisse duik nemen. Wat was het koud, niet normaal. En natuurlijk ook lekker zout. Het was echter wel even genieten met prachtige golven.

Na de douche ging iedereen verspreid voetbal kijken, want het begon al bijna. Omdat er zoveel tentjes zijn, konden we elkaar dan ook niet vinden en zaten we in een paar groepjes te kijken. De Duitsers tikten Argentinie helemaal van de mat en spelen momenteel het voetbal zoals Nederland dat vaker deed. Nederland kreeg dan vaak in de kwart- of halve finale de deksel op de neus en die kans is vanavond dus ook zeker aanwezig wanneer de EK finale van 2 jaar geleden weer wordt overgespeeld. Bij terugkomst moesten we wel aan elkaar toegeven, en dat doe we natuurlijk niet graag, dat de Duitsers toch wel fantastisch hadden gespeeld en dat het genieten was geweest.

Onze 2^e keer avondeten was, netals de 1^e keer, heerlijk. Na het eten deden we ons rondje plussen en minnen, omdat sommige mensen toch wel vroeg op bed wilden en anderen nog de laatste kwartfinale wilden kijken. Tijdens ons rondje bleek direct dat iedereen deze eerst dag in Jeffreys Bay direct  anders had ervaren als de gemiddelde dag in Port Elizabeth. De jeugd was hier over het algemeen wat minder vriendelijk tegen elkaar, je mag het rustig wat agressiever noemen. Erg jammer, maar werk aan de winkel tijdens de volgende clinic. Na het eindgebed ging een aantal wederom lekker op bed. Deze mensen gingen in een 2^e huisje liggen en haddden dus alle rust om lekker te gaan slapen. De rest ging Paraguay – Spanje kijken. In de rust ging een aantal toch maar op bed. De laatsten maakten een spannende 2^e helft mee en zagen de regerend Europees kampioen aan het langste eind trekken.

Zondag 4 juli: 7.00 uur wekker, 7.15 uur opening door Wim. Hij las met ons Jesaja 58: 1-11. Het mooiste hierin is dat dat wanneer je de Heer om hulp roept, hij zal helpen en je zal leiden. Weer een tekst waar je als christen toch echt vrolijk van wordt. Na het ontbijt en nadat we ons zelf weer in ons meest nette tenue hadden gestoken, vertrokken we richting de Victory Church. Hier aangekomen zagen we dat 95% blank was. Dat waren we niet meer gewend. De dienst was weer erg gaaf! De band en haar muziek was zeer goed en de spreker had een mooie preek over genade. Een belangrijk begrip in de bijbel en een belangrijk punt in ons (geloofs)leven. Ook hier werden we overigens weer met luid gejuich welkom geheten in de kerk. Na de kerk gingen we met z’n allen koffie drinken en hebben we wat contaten gehad met andere Nederlanders. Een aantal ging nog even naar de boeken-/muziekzaak die gewoon aan de kerk vastzat. De nieuwste cd van Hillsong (die zelfs in de dienst gepromoot werd) werd door een aantal direct maar even ingeslagen.

Rond een uur of 12 gingen we lunchen. Ondertussen werd besproken dat een groot gedeelte wel graag wou surfen. De les werd besproken bij een of andere surfdude en die startte om 14 uur. Lourens en Tijmen besloten om niet te gaan en namen de rol van Jan Paparazzi opzich. De les zat goed in elkaar. Alles werd steeds uitgebreid op het strand uitgelegd en voorgedaan, waarna de groep het in de grote zee mocht proberen. Uiteraard leverde dit natuurlijk hilarische tafarelen op. Eerst moest de groep gewoon op het bord liggen, een golf in de rug laten komen en rustig meezwemmen. Daarna moest men na het zwemmen proberen om op de knieen te gaan zitten. Stap 3 was om vanuit het op de knieen zitten te gaan staan. U raad het al: dit was veruit het moeilijkst. Uiteindelijk waren er 5 van de 10 een paar keer een paar seconden (of iets langer) op de plank gestaan. Al met al hadden de jongens een geweldige middag gehad, net als de media.

Het avondeten stond om 18 uur klaar en om 19 uur was er nog een jeugddienst. Ongeveer de helft besloot hier heen te gaan. Een ander wou graag even een moment voor zichzelf en vanwege het tijdgebrek voor verslagen schrijven, besloot ik om ook niet te gaan. Elke keer heb ik zeker 3 uur nodig en aangezien de gemiddelde dienst hier 3 uur duurt (wat zeker niet erg is) was het verstandig om dit moment te kiezen, zodat ik ook nog een beetje op tijd op bed kon. De jongens waren er ook daadwerkelijk om 22 uur weer en toen zat ik nog vrolijk te typen. Ik kon direct noteren dat hun plus was dat Jeff met zijn hoofd tegen een dichte glazen deur was aangelopen. De dienst was overigens zeer mooi geweest. Een hele korte samenvatting: er is genoeg werk aan de winkel in de wereld (zoals in Zuid-Afrika), blijf niet stilzitten, kijk het niet weg, maar kom in actie. En als je de kans hebt om zendelingswerk te gaan doen, denk er dan over na of je deze grote kans moet aangrijpen. Volgens de jongens een goede verkondiging die je wel aan het nadenken zette. Iedereen die er nog niet in lag ging om 22.30 uur naar bed. Op de kamer met de meeste personen, in huisje 1, werd vervolgens nog een tijd serieus gediscussieerd. Wordt vervolgd.

Maandagochtend vlogen de accoorden van Jeff ons al weer vroeg om de oren. Palko deed vervolgens de opening van de dag, om 7.45 uur. De discussie van de avond ervoor,  had hem aan het denken gezet. En toen hij ’s ochtendsvroeg de bijbel opensloeg om een tekst te zoeken lag deze op 1 Corinthiers 7. Hij zocht vervolgens toch even wat verder en kwam uit op Jakobus 1: 19 – 27. Geloven is niet alleen horen, maar echte geloven levert ook daden op. En zo is het! Tijdens zijn opening noemde hij echter toch onze discussie. Onderwerp: sex voor het huwelijk. In de groep werd besloten om hier de avond in de groep over te gaan spreken.

Johan kwam ons om 9.30 uur ophalen, de clinic zal om 10 uur starten. Johan had de clinic gepromoot bij de teams welke hij training geeft en tijdens het straatvoetbaltoernooi was aangegeven dat iedereen welkom was. Tijdens het hele WK heeft alle naar schoolgaande jeugd gewoon vakantie in Zuid-Afrika, dus de opkomst was weer afwachten. Deze bleek echter goed te zijn (60 kids)! Zuid-Afrika zou Zuid-Afrika niet zijn als er ook nog heel wat jeugd gewoon later kwam. We besloten om deze kinderen steeds aan groepjes toe te voegen. Later kwam er ook nog een oudere groep aan,een stuk of 6 van een jaar of 18. Ze wilden ook meedoen. Ik vertelde ze dat ze dan verdeeld zouden worden over de 5 groepjes. Hier voelden ze zich blijkbaar te groot voor, aangezien ze afdropen en op een betonveldje naast het voetbalveld gingen ballen. Het voetbalveld was overigens weer vergelijkbaar met de slechtere velden in PE. Tijdens zo’n training maakt het die spelers echter niets uit.

We gaven de clinic vandaag weer op de Ubabalo manier. Johan en een aantal vaste helpers konden toekijken. Ze vonden dat we het erg goed hadden opgepakt. Na afloop werden de kinderen op een paar mini-tribunes geplaatst. Ook dit keer kregen ze weer allemaal een beker drinken en een gesmeerd broodje. Wij hadden een lunchpakket meegekregen van onze verblijfplaats. We hadden even een kwartiertje om wat te nuttigen, want direct na onze laatste clinic gingen we onze laatste wedstrijd spelen in Zuid-Afrika. Op hetzelfde slechte veld moesten we aantreden tegen het onder de 16 team van Johan. Tijdens onze luch en omkleden verschenen de kinderen in grote getale om ons heen. Even aan je hangen of helpen kleding aangeven, of zelfs helpen aantrekken. Je kunt ze zo simpel wat liefde geven. Kregen ze maar wat meer liefde...

De wedstrijd was vandaag slechts een formaliteit. We waren simpelweg een maatje te groot voor deze nog wel hele jonge spelers. Ze wilden echter graag tegen ons spelen en ook volgens deze kids waren wij toch echt het Nederlands elftal. Tijdens de clinic gaven we deze zelfde kinderen overigens nog training. Onze eerste beste kans was direct raak. Een combinatie via Lourens en Jeff werd door eerst genoemde afgemaakt. De 2^e goal volgde na een kwartier. Een prachtige dieptepass van Martin bracht Tijmen in stelling om er 0-2 van te maken. Even later maakte Wiebe er op aangeven van Tijmen 0-3 van. Hierna besloten we gas terug te nemen en de tegenstander meer te laten voetballen. Dit ging op en leuke en sportieve manier. Nog voor rust scoorde onder de 16 twee keer en dus was de ruststand 2-3 Ook in de 2^e helft lieten we ze lekker meeballen, maar we gaven niet veel weg. Zelf waren we slordig in de passing. In de slotfase scoorde we nog 2 keer, via nogmaals Jeff en Hidde. Zijn eerste en onze laatste op Zuid-Afrikaans bodem.

Rond 14.30 uur waren we ongedouched weer thuis. Het was lekker weer en de meeste spelers besloten om nog weer een duik te nemen in de Oceaan. Een paar besloten om nog weer een surfplank te huren, maar dit ging niet van harte. De golfen waren, volgens de kenners, niet gunstig en dat zorgde ervoor dat, volgens mi,j, niemand echt heeft gestaan. Voor de mensen die gewoon even gingen ploeteren was het weer heerlijk koud en op de kant wel even lekker. Er kwam later ook een groep Nederlanders bij ons liggen. Jeugd, welke ook al langere tijd in Jeffreys Bay verblijven en waarvan de meeste mensen stage liepen namens de Victory Church. Deze kerk doet op allerlei manieren heel veel voor de bevolking van Jeffreys Bay. Het was leuk om met deze mensen kennis te maken.

’s Avonds kwam Johan bij ons eten. We hadden op de zondag besproken dat het best apart was dat het eigenlijk alleen maar wit was in de Victory Church. Johan gaf hier na de avondmaaltijd tekst en uitleg over en vertelde ook veel over de gang van zaken in Jeffreys Bay / Zuid-Afrika. Op zo’n moment hoor je pijnlijke dingen (politiek/corruptie), die een hoop dingen verklaren. Johan heeft het zeker niet makkelijk met zijn werk in Jeffreys Bay, maar hij ziet toch wel dat hij dingen bereikt. Hij, en wij ook, zijn onze lieve Heer hier erg dankbaar voor. Na verloop van tijd ging Johan huiswaarts en kon de corveeploeg alles even opruimen. Daarna ging de discussie over ‘sex voor het huwelijk’ van start. En natuurlijk wat stellingen die misschien een wat andere strekking hebben. Met elkaar werd hier vervolgens volwassen, open en eerlijk over gepraat. Een ieder die goed heeft geluisterd heeft hier dan ook zeker wat van kunnen opsteken. Prachtig dat we als groep zoveel met elkaar kunnen delen. Inmiddels was het wel 22 uur geworden en na een afsluitend gebed ging iedereen richting zijn bedje.

Dinsdagmorgen, wederom om 7.30 uur de wekker. Wiebe deed voor een 2^e keer de opening van de dag. Hij had een aantal mooie bijbelteksten opgezocht welke hij met ons wou delen. Iedereen luisterde aandachtig naar de schitterende woorden uit de bijbel. Ook vandaag kwam Johan ons rond 9.30 uur weer halen. Johan was overigens wel een man van de tijd. Voor ons was dit alweer even wennen, haha. Vanmorgen zouden we met ons team naar een township gaan. We waren er wel al een paar keer doorheen gereden en er clinics gegeven, maar daar was alles meegezegd. Vandaag gingen we het dus echt van heel dichtbij bekijken. Iedereen heeft zich in zijn hoofd ongetwijfeld hierop voorbereid.

We parkeerden bij het Victory For All gebouw waar de jeugd werd beziggehouden, een soort van bijbelschool. We gingen hier binnen nog even een kijkje nemen. De mondjes vielen weer helemaal open en veel kinderen dachten weer dat het Nederlands Elftal van de partij was. We werden nog even op het podium geroepen en de kinderen gingen helemaal uit hun dak. Het voorstelrondje met microfoon ging weer net zo in zijn werk als in Kleinskool. Je noemt je naam en de kinderen zeggen: hello en dan je naam. Aangezien wij lekkere Nederlandse namen hebben, is dit een leuke gebeurtenis. Na het voorstellen nam Tijmen nog even het woord om de kinderen te vertellen wie wij zijn en wat wij in Zuid-Afrika doen. Hierna gingen we stapvoets richting het township.

Van tevoren had Johan contact gelegd met Johny. Deze man woonde in het township en we mochten sowieso in zijn shack een kijkje komen nemen. Via hem mochten we misschien nog wel bij meer mensen naar binnen. Wanneer je eenmaal in zo’n township loopt is het toch wel veel schrikbarender dan wanneer je er even doorheen rijdt. Je hoort, ziet en ruikt de armoede. Eigenlijk is het met geen pen te beschrijven en moet je het gewoon meemaken. Dan weet je ook direct dat je eigenlijk helemaal nooit meer mag klagen, wanneer je in Nederland leeft. De mensen hebben praktisch niets en zoals het er allemaal uitziet, schieten de tranen je spreekwoordelijk in de ogen. Er was vandaag ook enorme wind en het is een wonder dat sommige huisjes niet compleet wegwoeien. Wel zagen we gewoon dingen van de daken waaien.

Bij Johny gingen we ook bidden, voor hem, zijn vrouw en kinderen. Tijdens het gebed klapperden de platen op het dak. Het was een bijzondere en mooie ervaring om met z’n alleen te bidden in een huisje van 4 bij 4, waar ze met 5 mensen leefden. Vervolgens gingen we met Johny naar kennissen van hem. We kwamen hier bij 2 vrouwen en in een kamer lag een andere vrouw. Deze vrouw had ademhalingsproblemen. Via een operatie zouden deze verminderd worden, maar ze waren juist verergerd. Met z’n allen hebben we om haar bed gebeden. Vervolgens gingen we weer een heel stuk lopen voordat we bij nog een kennis kwamen van Johny. Dit was een alleenstaande vrouw met een baby. De man was er vandoor gegaan. Ook voor haar gingen we bidden. We hopen en geloven dat onze gebeden worden verhoord, met hopelijk veel mooie dingen tot gevolg.

Uiteindelijk liepen we over twaalfen weer het township uit: een aparte ervaring. Eerst gingen we met z’n allen naar onze verblijfplaats om te lunchen. Rond 13.30 uur gingen we met ons team naar het huis van de familie Zevenbergen. Hier gingen we met z’n allen bidden voor deze familie. Ook dit was weer erg indrukwekkend. Tot slot wilden ze ons nog graag horen zingen en we besloten ons ‘clublied’, welke we elke wedstrijd op het veld hebben gezongen, ten gehore te brengen: U Maakt Ons Een.

Vervolgens gingen we in 2 groepen uiteen. De meeste mensen wilden nog even naar wat kleding of boeken/cd’s kijken en dit kon op verschillende plaatsen. Ook was er weer even tijd voor internet, waar veel jongens even gebruik van maakten. Om 18 uur moesten we klaar zijn, want we gingen met z’n allen uit eten in een restaurant. Samen met andere Nederlanders zouden we hier later ook het Nederlands Elftal gaan kijken. Zoals altijd was het weer zeer gezellig en een aantal jongens konden mooi gebruik maken van de actie: 2 halen 1 betalen. Om 20.30 uur begon de wedstrijd van Nederland. Vooraf werd het volkslied keihard, en op de banken, meegezongen. De sfeer zat er direct goed in! Toen de enorme afstandspegel van Giovanni van Bronckhorst tegen de touwen sloeg, ontplofte het restaurant, wat vol zat met Nederlanders. Bij de tegengoal was het in een klap ook weer net zo stil. De 2^e helft pakte Nederland het aardig op en een doelpunt kon op een gegeven moment niet meer uitbleven. Na de 2-1 en de 3-1 was het groot feest tot aan het laatste fluitsignaal, alhoewel het op eind nog even flink spannend werd. De overwinning en dus een finaleplek werd verdiend binnengesleept, alhoewel de scheidsrechter het nog spannender wou maken.

Na de wedstrijd hebben we de familie Zevenberg nog kleding, welke uit Nederland meegenomen was, overhandigd. Vervolgens zijn we met z’n allen naar huis en op bed gegaan.

Vanuit Nederland zal nog een laatste verslag volgen, waarbij ik een oproep zal doen aan alle spelers van ons team. Dus een ‘echt’ laatste verslag komt zo spoedig mogelijk bij terugkomst.

Het is nu dus woensdag en we hebben zometeen nog een afscheidsfeest, georganiseerd door de Ebenezer kerk. Aansluitend zullen we ongetwijfeld Duitsland-Spanje kijken om daarna heel snel ons bed op te zoeken: om 4 uur gaat de wekker. Dan zullen we weer aan onze lange reis beginnen: eerst 12 uur auto richting Johannesburg, daarna een tussenstop in Cairo en vrijdag om 14.45 uur hopen we veilig een voet te zetten op Nederlandse bodem. Gezien de geweldige tijd die we hier hebben gehad en gekregen zal God ons ongetwijfeld behoeden voor een mooie en ook veilige terugreis.

Een vriendelijke laatste groet en God’s zegen vanuit Zuid-Afrika (Port Elizabeth)

Namens het Sports Witnesses Soccer Team,                                                                                            Tijmen

 

 

Lieve mensen,

Het is nu dinsdag 6 juli, over een kleine 2 dagen (wanneer u dit leest nog korter dus) gaan we al weer richting huiswaarts. Het zal weer een lange tocht worden, maar evenals de heenweg krijgen we deze cadeau. We gaan verder met waar we gebleven waren: donderdag 1 juli.

Om 7.30 uur ging dit keer de wekker en een kwartier later begonnen we aan onze tijd. Jeff speelde, zoals elke keer, weer een nummer uit de Opwekkingsliederenbundel (die elk weekend en dus ook nu worden meegenomen door Palko). Daarna was het woord aan Lourens. Hij had voor Efez 6. 10-20 gekozen. Het belangrijkste; wees krachtig in de Heer en maak het evangelie aan anderen bekend.

Na de opening vertrokken we richting New Brighton. Weer een nieuwe locatie en dus is alles toch weer anders. We gingen de clinic weer op dezelfde manier doen. Vijf oefeningen met vijf tweetallen. Wel weer andere 2-tallen. Hierdoor is het ook elke keer voor ons weer anders en dat is altijd goed (voor het teamproces). Toen de kinderen werden uitgeteld en verdeeld waren er iets minder kinderen dan toen de clinic uiteindelijk begon. Ook de kinderen zijn al vroeg bekend met de Zuid-Afrikaanse cultuur: dus ze houden ook wel wat van te laat komen. Hierdoor hadden we ook vandaag weer de beschikking over 75 kinderen. Het waren lekker enthousiaste kinderen en dat zorgt altijd voor een betere uitvoering en prettigere samenwerking. Ook is de kans groter dat de kinderen uiteindelijk wat oppikken van de lifeskills en het afsluitende gebed. Het was overigens onze laatste clinic in PE. Erg fijn dat deze dan ook goed verloopt!

Het veld was dit keer weer niet om over naar huis te schrijven. Vergeleken met Nederland is dat met geen een veld zo, maar er zit wel verschil tussen. Dit keer hadden we weer een veld met complete stukken steen/beton en ook het veld was weer bezaaid met hobbels en vele stenen. Wederom een Godswonder dat niemand geblesseerd is geraakt. De wedstrijd, tegen New Brighton onder de 18 (aangevuld met ouderen), was eigenlijk ook bijzonder voor ons dit keer. De eerste keren werden we op dit soort velden aardig zoek gespeeld en hadden we zelf maar amper balcontrole. Vandaag was dit anders. Wij waren de betere ploeg, met goed combinatiespel en mooie aanvallen. De tegenstander kwam er af en toe met gevaarlijke aanvallen uit. Melten was nog steeds geblesseerd (enkel), maar gelegenheidskeeper Jeff hield zijn doel vooralsnog goed schoon. We bereikten met een 0-0 stand de rust, voor het eerst. Na de rust deden we er nog een schepje bovenop. Na een paar gemiste kansen werd het op een schitterende manier 0-1. Een combinatie, tussen Tijmen en Wiebe, uit het boekje en de afwerking van Michiel was ook heerlijk. Even later was het helaas alweer 1-1. Uiteindelijk stapten we wel terecht met een overwinning van een veld. Een corner van Tijmen werd via Lourens overtuigend binnengekopt: 1-2.

Omdat we dit keer wat sneller konden beginnen met de clinic en de wedstrijd waren we ook iets eerder thuis. Om 16 uur besloten een aantal dan ook nog even richting een Shopping Mall te gaan. Voor een gewone boodschap, voor een kledingstuk of voor een souvenier. Ook de Christelijke boeken- en muziekwinkels zijn in trek. Een groepje zag ineens  de bus van het Nederlands Elftal. Deze bleek naar het rugbystadion te gaan dat op nog geen kilometer van ons huis is. De rest werd natuurlijk ook direct ingeschakeld. Er was een enorme partij politie op de been, die ervoor moest zorgen dat er geen glimp van de training kon worden opgevangen. Jeff en William vonden toch een plekje waar ze een klein beetje konden zien. Wellicht voelde ze zich voor even Bert Maalderink. Toen de bus weer vertrok was ongeveer ons hele team aanwezig. De tekst op de bus is overigens wel erg doeltreffend: ‘Let niet op de grote 5, maar op de Oranje 11’. Er waren aardig wat Nederlands elftal supporters op de been. We klapten en juichten enthousiast, maar de spelers waren ingetogen. Of was het arrogant? Ik kan me voorstellen dat je het ook niet altijd op kan brengen om vriendelijk te zwaaien en zijn. Of is het toch de focus op die eerste mogelijke wereldtitel? Voor ons natuurlijk wel een leuk voetbalmomentje om ze even van zo dichtbij te zijn. Uiteraard zijn het ook gewoon mensen en is er maar een God (en niet 11 en de rest).

Rond 19 uur gingen we eten en besloten we om de avond alvast gezamenlijk af te sluiten met onze plussen en minnen. Na het eten gingen we met z’n allen (inclusief Douleen, Marina en Gizelle) naar het centrum van Port Elizabeth te gaan. Zoveel rijkdom hadden we nog niet bij elkaar gezien. Het zag er allemaal prachtig en gezellig uit. Toch echt wel de toeristenplek. We gingen in een soort van winkelcentrumpje naar binnen, met uiteraard ook vele eettentjes. Hier hebben we gewoon even rondgelopen, en feestgevierd met Brazilianen die ook al veelvuldig in het geel aanwezig waren. Vervolgens hebben we de zee even van dichtbij bekeken: over het strand gelopen, op de rotsen gezeten en/of even voorop de pier gestaan. Geweldig om te zien hoe krachtig de zee en zijn golven zijn. Natuur, door God gemaakt, kan erg mooi zijn en dat werd vanavond maar weer eens bevestigd. Toen het ongeveer 22 uur was besloten we dat het wel een keer tijd was voor onze eerste pizza. Tijdens onze zoektocht kwamen we ook nog langs het hotel van de Brazilianen, toch ook weer grappig. De pizzeria’s werden echter niet gevonden, tenminste: niet eentje was nog open. Hierdoor ging dit feestje niet door. Gelukking kwam ‘het feestje’ een dag later al.

Vrijdag 2 juli: de dag van de waarheid voor heel Nederland. Tenminste voor de mensen die fan zijn van het Nederlands Elftal. Helaas was Melten deze nacht ziek geworden. Een behoorlijke griep, waar hij nu (6 juli) nog steeds hinder van ondervind. Een smetje op deze verder fantastische onderneming. Verder met de vrijdag. Eerst natuurlijk de wekker: die ging vandaag om 7.45 uur. Om 8 uur werd de opening gedaan door Tijmen. Ik gaf een stukje van mijn geloofsleven bloot en deelde 2 bijbelteksten met uitleg: Jesaja 59 (1-4, 13-16 en 20-21) en Filipenzen 4: 13. Voor de eerste bijbeltekst had ik gebeden, omdat ik eigenlijk niet goed wist waar ik het over moest hebben. Toen ik mijn bijbel vervolgens opensloeg kwam ik op Jesaja 59 uit en deze sprak mij direct aan. God voorziet. Filipenzen 4: 13 is een geweldig krachtige zin.

Na ons opmaakgedeelte vertrokken we naar een Pre-school, voor onze laatste dienende activiteit in Port Elizabeth. We gingen hier naar een creche met kinderen van 2 tot 5 jaar Een initiatief ook van Ambassadors in Sport. Deze 18 schatjes wou je uiteraard allemaal wel in je koffer stoppen! We hebben eerst even rondgekeken en een beetje contact gemaakt. Daarna mochten we de kinderen even bezighouden. We deden dit weer met de lekkere oerhollandse Nederlandse spelletjes. Bastiaan voerde vervolgens weer een prachtig stukje op met zijn ‘beessies’ van de Albert Heijn. Dit tot groot enthousiasme van de kinderen, die lekker meededen en luisterden. Tot slot gingen we met de kinderen op of om de arm op de foto. Ongetwijfeld een mooie voor het nageslacht.

Vanuit de creche vertrokken we naar een centrum waar we, samen met Douleen, een restaurantje opzochten. Ze wou ons graag trakteren op een ontbijtje. We hadden bewust nog niet ontbeten, vanwege het vroege opstaan en vooral het late naar bed gaan van de dag ervoor.  Hadden we ook nog even een lekker Zuid-Afrikaans ontbijtje genuttigd. Om even voor 12 waren we weer thuis. Iedereen kon vol gas aan de bak om zijn tassen te pakken. De meesten hadden wel al goede voorbereidingen getroffen dus dit ging allemaal vrij snel. De planning was om 12.30 uur klaar te zijn en dit lukte dan ook. De 9 mensen (Wim, Jeff, Wiebe, Hidde, Sander, Bastiaan, Palko, Michiel en Tijmen) die naar het stadion gingen waren ondertussen ook verkleed (thema: oranje) en de Vuvuzela’s werden weer van stal gehaald. Martin, Lourens, William en zieke Melten gingen thuis naar dit prachtige affiche kijken. Samen met Marina (die voor Nederland was) en Gizelle (die Brazilie supporterde).

Een aantal van ons had een paar dagen geleden een sms gehad van de Ambassade, omdat deze mensen zich daar hadden aangemeld. Elke keer als het Nederlands Elftal moest spelen kregen deze mensen een sms met info over het ‘Oranje Plein’ en de ‘Oranje Parade’. Dit is al een aardig oude traditie, waar een complete organisatie achter zit. Vandaag stond dit tafareel logischerwijs op de planning in PE. Oranjefans konden zich verzamelen in het FIFA Fan Fest, waar wij elke keer de wedstrijd hadden bekeken. Wij waren hier een uiteindelijk een half uur van te voren, nadat we keurige waren gebracht door Martin en Lourens. De organisatie had wat artiesten opgetrommeld en ook waren enkele officiele coryfeeen aanwezig, zoals de burgemeester van PE en zelfs KNVB-directeur Henk Kessler. Nadat ‘Viva Hollandia’ vol over de speakers knalde werd de Oranje Parade gestart. Iedereen kon buiten het FIFa Fan Fest achter een prachtige Oranje dubbeldekker aansluiten.

De menigte leek niet zo heel groot, maar gaandeweg we dichterbij het stadion kwam werd de rij steeds langer. Ongelofelijk, wat een Nederlanders (zeker 10.000) waren er op de been en wat een feest! De dubbeldekker beschikte over een prima geluidsinstallatie en de een na de andere meezinger schalde uit de boxen. Ook waren er veel Zuid-Afrikanen, en ongetwijfeld ook andere nationaliteiten, op de been om deze geweldige happening mee te maken. Nederland is het enige land die dit doet en we staan er zelfs bekend om. Een geweldige ervaring dan ook om het mee te maken. Wat hebben we gezongen, gelachen en genoten! Iedereen viert feest met iedereen en het verkeer in PE stond gewoon op z’n kop door deze parade. Mogelijk kunt u nog foto’s vinden op www.oranjefans.nl. We begonnen iets verder achter de dubbeldekker, maar uiteindelijk liepen we er vlak achter. De tocht was overigens 5km. naar het stadion: Nelson Mandela Bay. Vanuit Nederland kregen een aantal jongens een sms dat ze in beeld waren geweest tijdens de Oranje Parade. Later zagen we onszelf ook nog op een Zuid-Afrikaans zender.

Bij het stadion aangekomen was het nog een grotere mensenmassa en nam ook het geel (en groen) van de Brazilianen en Zuid-Afrikanen grotere gestalten aan. Overal rondom het stadion werd feest gevierd, iedereen door elkaar: zoals het hoort. Een Braziliaans spandoek verklapte alvast dat we na 1994 en 1998 ook in 2010 geen kans hadden en beter naar huis konden gaan. Tegen beter weten in zijn we toch maar het stadion ingegaan. Op ons plekje aangekomen (vak 220, rij 31) bleken we prima zicht te hebben op het veld. Het was nog vroeg (15 uur) en het laatste uurtje konden we ook in het stadion lekker sfeer proeven, zagen we het steeds drukker worden en aanschouwden we natuurlijk de warming-up van beide teams. Prachtig om te zien hoe relaxed deze eigenlijk zijn, zelfs een warming-up is dan heerlijk.

Om 15.50 uur begon het officiele gedeelte: de in grote getale aanwezige pers staat klaar bij de catacomben, eerst komen de wisselspelers eruit, vervolgens de vlaggen en tot slot ook de hoofdrolspelers met staf. Zoals al de de hele tijd wordt alles weer op de gevoelige platen (film- en fotocamera) vastgelegd. Eerst komen de volksliederen, het Wilhelmus knalt als eerste door het stadion: kippenvel! Daarna volgt het Braziliaanse volkslied. Vervolgens heeft de FIFA aandacht voor racisme ingelast. Aanvoeder Giovanni van Bronkhorst spreekt de Nederlanders in het Nederlands toe. Braziliaans aanvoerder Lucio spreekt de Brazilanen in het Braziliaans toe, met als Engelse toevoeging: God Bless You. Opnieuw kippenvel, van top tot teen! Ook hierdoor worden mensen zeker geraakt. Geweldig hoe zo’n voorbeeld zoiets even zelf toevoegt. En tevens een groot verschil tussen Brazilie en Nederland. Mocht u het nog niet weten: de Brazilianen besteden in de kleedkamer zelfs veel aandacht aan God: geweldig!

Dan de wedstrijd. Het leek gelijk op te gaan, maar ineens na 10 minuten is er al een achterstand: een simpele steekpass door het centrum en hij lag er al in. Robinho was de gelukkige en bedankte God hier zichtbaar voor met 2 gestrekte armen en wijsvingers. De Nederlandse menigte was stil en had hier niet op gerekend. Het overgrote gele deel (ook de Zuid-Afrikanen waren veelal in het geel) vierde feest. De ‘Oranje 11’ probeerde het vervolgens wel, maar creeerde eigenlijk niets. Van Persie was wederom onzichtbaar en het gevaar wat van Robben moest komen was er niet. Hij werd goed verdedigd en liep zichzelf vaak vast. Brazilie combineerde er lustig, en af toe schitterend, op los en had meerdere keren de kans om de voorsprong uit te breiden. Nederland kroop een paar keer zichtbaar door het oog van de naald. Een korte analyse vertelde ons dat Nederland tot nu toe behoorlijk kansloos was.   

Hoe anders was het de 2^e helft. De quote ‘de bal is rond’ ging dus ook vandaag weer op. Nederland schoot direct goed uit de startblokken en controleerde ineens de wedstrijd. Er werd beter gecombineerd en de jacht naar de gelijkmaker was geopend. Het oranjepubliek veerde wat op. En ineens was daar de gelijkmaker. Hij viel letterlijk uit de lucht. Een miscommunicatie bij Brazilie en ook de Braziliaans fans communiceerden ineens iets minder. Wij hadden uiteraard groot feest, wat een sfeer! Nog geen kwartier later ontplofte het stadion. Sander had de camera net aan gedaan dus de 2-1 staat er vol op. Ook de enorme ontlading is in beeld, we werden echt helemaal gek! De laatste 20 minuten waren bloedstollend. Eerst was het Melo die zich vergreep aan Robben, met een terechte rode kaart als gevolg. Wederom reden voor veel gejuich van het Oranje-legioen. Daarna waren er een aantal hachelijke momenten voor de goal van Stekelenburg. Kuijt maakte bijna zijn 2^e treffer van het toernooi, alleen wel in de verkeerde goal. Ook Nederland kreeg hele grote kansen om de overwinning definitief binnen te slepen. Hierdoor bleef het tot de laatste seconde spannend. Ondertussen zaten de overige 4 in het huis ook de spanning te verbijten, prachtig. Na het laatste fluitsignaal was het een groot feest, wat hebben we genoten en wat zijn we bovenal God dankbaar voor dit cadeautje. Het kan geen geluk zijn dat wij toevallig Nederland-Brazilie mochten zien in Port Elizabeth.

Ook buiten het stadion hebben we nog even flink gezongen. Elke keer kwamen er weer andere mensen staan en constant stonden er 10 mensen foto’s te nemen. Voor ons weer een grappig moment. Al met al was de wedstrijd natuurlijk een mega-ervaring. Een WK wedstrijd van Nederland, tegen een grootmacht als Brazilie, maak je niet vaak mee in je leven. En dan ook nog zo’n resultaat, welke in de historische boeken een mooi plaatsje krijgt. En wij: wij waren erbij! Vervolgens moesten we even wachten op Martin en Lourens, die ons weer gingen ophalen. Het was natuurlijk zeer druk in Port Elizabeth, dus we zochten maar even een eettentje op. Met de pendelbus gingen we naar Andrew Rabie, waar een prachtig oude kantine van een rugby club eten en drinken verkocht. Nadat ook de chauffers wat hadden genuttigd vervolgden we onze weg naar huis. Johan Zevenbergen (van het Sport Ministry en de man die we hier gaan helpen) uit Jeffreys Bay was hier al aanwezig, samen met een vriend en een aanhangwagen. Zelfs onze spullen waren al ingeladen. We vertrokken even later met z’n allen richting Jeffreys Bay, waar we om 20 uur aankwamen op plaats van bestemming: een kampeerplek (met meerdere gebouwen) met een Christelijke achtergrond.

In ons laatste verslag, vanuit Zuid-Afrika komen onze gebeurtenissen in Jeffreys Bay aan de orde.

Wederom een vriendelijke groet en Gods zegen, vanuit Jeffreys Bay.

Namens het Sports Witnesses Soccer Team,                                                                        Tijmen   

 

 

 

 

Lieve mensen,

 

Verslag nummer 4, vanuit Jeffreys Bay, heeft iets langer op zich laten wachten dit keer. Het zijn drukke dagen gehad, waar in ieder geval geen tijd was om even uitgebreid voor een verslag te gaan zitten.

 

We waren gebleven bij maandag 28 juni. Deze dag werd om 7.45 uur geopend door Palko. Hij had 2 teksten gekozen: Daniel 3: 17-18 en Mattheus 6: 25-34. Het verhaal van de 3 vrienden van Daniel in de leeuwenkuil zal voor de meesten een bekend verhaal zijn, en zo niet: zoek hem dan vooral op. De tekst van Mattheus gaat over bezorgdheid. Een prachtige tekst die je zeker tot nadenken kan zetten.. Tevens gaf Palko ook een stukje van zichzelf bloot. Heel kort samengevat: het leven is niet altijd makkelijk, vanwege het maken van keuzes. Door zo’n verhaal wordt je toch altijd even geraakt en bewust gemaakt van ‘zaken’ in je eigen leven. Erg mooi hoe Palko dit met ons deelde.

 

Na het ontbijt en corvee maakten we ons op voor Ubabalo les om 10 uur. Dit vond plaats in een zaal bij de Ebenzer kerk. Het Ubabalo-project gebruikten we nog niet echt in onze eerste clinics. Deze les zou dan ook zeer nuttig zijn. Douleen deed de theorie als een echte lerares, erg leuk! Er werd veel informatie gegeven over de Sport Ministry en vooral ook over de relatie geloof en sport. Ik durf hier hardop te zeggen dat veel mensen niet doorhebben hoe goed deze belangrijke zaken elkaar kunnen versterken. Rond 12.45 uur gingen we even naar huis, voor een snelle lunch.

 

Om 13.30 uur gingen we namelijk verder met het 2^e gedeelte van de les. Deze werd, zonder dat wij het wisten, ingevuld door Neville Goldman, de voorganger van de kerk. Hij had prachtige theoretische verhalen over de combinatie geloof-sport. Hierin kwam vooral naar voren dat wij allemaal vaak ‘in the box’ denken, terwijl we juist ‘outside the box’ moeten denken. Prachtige en indrukwekkende verhalen maken je op zo’n moment wakker van de vele mogelijkheden die je, eigenlijk over de hele aarde, hebt. Om 14.30 uur gingen we nog even naar het veld achter de kerk, voor een praktijkgedeelte. Deze nam Douleen weer voor haar rekening. Ze liet ons op een hele duidelijke en simpele manier zien hoe je de jeugd op een geweldige manier voetballen kunt leren, ‘lifeskills’ bij kunt brengen en de relatie met het geloof kunt vertellen.

 

Ze deed ons een dribbelvorm voor, met 4 grote kinderen (van ons team). Dit was gewoon een leuke en goeie voetbaloefening, zoals deze ook in Nederland gebruikt wordt. Tijdens de oefening werd de vorm 3 keer stil gelegd voor een verschillend coachmoment. Een: houd de bal dicht bij je voet. Twee: kijk over de bal heen. 3: verander tijdens het dribbelen van richting (met bijvoorbeeld een schijnbeweging). Na afloop van de clinic kwamen deze 3 punten opnieuw aan de orde. Eerst de voetbalmanier en daarna noem je dan de relatie met de bijbehorende lifeskills en/of het geloofsleven. Voorbeeld bij deze oefening. Een: Houd de bal dicht bij je voet – blijf dichtbij God. Twee: kijk over de bal heen – denk aan je toekomst / ook al zie je hem niet: God is er voor je. Drie: verander tijdens het dribbelen van richting: blijf je ontwikkelingen / zoek naar de uitdaging met God. Zo maar even 3 simpele en korte voorbeelden. Deze lessen gingen we dus in onze volgende clinics gebruiken. Hier komen we straks nog even op terug.

 

Om 15.15 stopten we de les en maakten we ons voor de kwartfinale van ‘de Oranje 11’. Opnieuw gingen we richting het FIFA Fan Fest, de grootste van alle speelsteden overigens. Slowakije was de tegenstander en dat moest toch lukken? Voor de 9 met een ticket voor de kwartfinale was dit natuurlijk een wat spannedere wedstrijd. Straks hebben we een ticket voor Slowakije – Brazilie of nog erger Slowakije – Chili. Met een mannetje of 500 hebben we de wedstrijd, in het oranje, gekeken. Na de openingstreffer van Arjen Robben, ongeveer het enige goeie moment van hem, zaten de 9 iets rustiger en waren we het erover eens dat het niet meer mis kon gaan. Nederland speelde echter weer niet overtuigend en gedurende de 2^e helft, na een paar grote kansen voor Nederland kreeg Slowakije ook een paar beste kansen. Stekelenburg hield ons in de race voor ‘de wedstrijd van ons leven’ en Sneijder maakte zo’n 10 minuten voor tijd de beslissende 2-0. In de laatste seconde was er nog het 2^e tegendoelpunt (opnieuw uit een penalty) van het toernooi, maar toen deSlowaken met volle vaart het net in doken blies de scheidsrechter al voor het eindsignaal: Nederland komt naar ons toe!!

 

Toen we weer thuis waren en iedereen even zijn eigen gang ging, was de tafel ineens ‘romantisch’ gedekt. Voor de goede sfeer gingen we vanavond eens even echt met z’n allen bij een tafel (en een strijkplank) zitten, ook de kaarsen waren van de partij. Vervolgens hebben we een voor eens ons verhaal gedaan over: 1. wie je bent, 2. wat je in het dagelijkse leven uitspookt, 3. hoe je tot geloof bent gekomen, 4. hoe je bij Sports Witnesses bent beland, 5. wat je er tot nu toe van vond en 6. wat je verwachtingen (voor de laatste week) nog waren. Op deze manier krijg je een nog betere indruk van elkaar en sowieso hoor je natuurlijk mooie en indrukwekkende verhalen. Na dik 1,5 uur hadden pas 6 mensen hun verhaal gedaan en besloten we om er een eind aan te breien. Het was toen ongeveer 8.45 uur. Sommige besloten weer om een bed op te zoeken, anderen installeerden zich voor Brazilie – Chili. Het lot was ons ook bij deze wedstrijd gunstig gezind. Brazilie won met 3-0 en dus kwamen ook de Goddelijke Kanaries naar PE (zoals het hier in de volksmond heet): wat een droomaffiche!

 

Dinsdagmorgen zelfde ritueel: 7.30 uur en 7.45 uur opening van de dag. Hidde had dit keer het hoogste woord en koos voor Efeziers 2: 19-22 en Colossenzen 1: 26-29. Twee hele mooie teksten voor ons team. Jezus de hoeksteen, wij de bouwstenen, hoe waardevol kan een tekst zijn? Na een prima ontbijtje en goede corveedienst werd er weer gebeden voor genezing van pijntjes / blessures. Om 9.30 vertrokken we richting Despatch, weer een ander gedeelte van Port Elizabeth. De clinic zou om 10 uur zijn, maar we werden voor de zoveelste keer met de neus op de feiten gedrukt dat de tijd hier weinig zegt en het ook allemaal gewoon niet uitmaakt. We moesten onderweg oppikken en een dag voor tijd was nog besloten om de clinic, en de daaropvolgende wedstrijd, op een andere locatie te doen. Reden: ze wilden ons een betere accomodatie geven. De kinderen moesten hierdoor 4km. lopen, maar dat maakt ze dus ook niets uit. Wel reden we eerst nog vol door het township, met voorop de organisator inclusief geluidsinstallatie. Hij promootte ons en de clinic enorm. Weer een hele nieuwe ervaring.

 

Eenmaal aangekomen op de plek van bestemming hadden we inderdaad niet te klagen over het veld. Het veld was van een rugbyclub en bezat ook over een enorme tribune. Onder de tribune beschikten wij weer over een enorme kleedkamer. De clinic begon uiteindelijk om 11 uur en dat was maar goed ook. Iedereen denkt in Zuid-Afrika gelijk en dus komen ook de kinderen gewoon veel later. We hebben hier een prachtige clinic mogen geven aan zo’n 75, behoorlijk getalenteerde kinderen. Een joggie van 2 turfies hoog stal de show. Volgens mij was hij 5 jaar, maar hij dribbelde al als een grootte, geweldig! Dit was er natuurlijk weer een die je zo in je koffer wil stoppen. Zonder de rest te kort te doen: we hebben van ze allemaal genoten en we konden voor het eerst onze Ubabalo-theorie toepassen.

 

De technische commissie (Martin, Lourens en Tijmen) had op de maandagavond de clinic in elkaar gezet. Er waren weer 5 vormen (dribbelestafette, dribbeltechniek, techniek, passen en trappen en partijspel) en de keepers werden weer apart onder handen genomen. Per vorm hadden wij 3 voetbaltechnische aspecten benoemd die de 5 tweetallen vervolgens zelf moesten koppelen aan lifeskills of de relatie met het geloofsleven.  Aan het begin zou elk tweetal een keer  vertellen wie we waren en wat we hier doen. Als afsluiting, na elke vorm, ging elk tweetal de relatie tussen het voetbal en de lifeskills vertellen en werd in een omarmde kring gebeden. De kinderen draaiden weer door in een circuitvorm en werden hierdoor eigenlijk geconfronteerd met 15 lifeskills en 5 keer een gebed. Zonder dat het resultaat te meten is zijn wij er heilig van overtuigd dat zo’n mooi project Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. , Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. , Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. , Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. , Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. rendement gaat opleveren. Daarvoor is God simpelweg te groot. Tijdens de clinic worden wij overigens  geconfronteerd met prachtige gebaren en blikken van kinderen en die zeggen, zoals zo vaak, meer dan woorden.

 

Na onze clinic was het het team van township Despatch al in tenue. Wij zijn dus ook direct in de kleedkamer gedoken en hebben ons redelijk rustig voorbereid op de clinic. Dat wil in dit geval zeggen: even snel een broodje eten, wat drinken, een korte bespreking, drie keer heen en weer (op het veld) en starten maar. Het was niet de eerste keer dat we zonder goede warming-up aan een wedstrijd begonnen. De scheidsrecher floot echter al een paar keer vanuit de catacomben, dus we moesten wel opschieten. De omstandigheden waren echter ook nog het meest zware, want we hadden nog niet gevoetbald met 30 graden.

 

De tactiek van vandaag was duidelijk: compact spelen, inzakken en proberen er snel uit te komen. Dit ging echter niet zo makkelijk. Het team, was na onze eerste tegenstander, het sterkste team en we kregen dan ook veel aanvallen om de oren. De backs kwamen veel mee op en onze aanvallers moesten vooral verdedigen. Uit een spaarzamele aanval werd via een dribbel van Tijmen een vrije trap versierd, die via Lourens mooi om de muur in de rechter benedenhoek werd gekruld: 0-1. We leken met een voorsprong de rust in te gaan, maar een aantal minuten voor rust kwamen de gastheren via een prachtige aanval over hun rechterflank op 1-1. In de rust werd er flink over de tactiek gediscussieerd en we gingen proberen om iets meer vooruit te voetballen. Vanwege de sterkte van de tegenstander kwam dit er niet helemaal uit. We vochten echter als Sports Witnesses leeuwen en uit opnieuw een uitval werd het 1-2. Lourens zette goed door en was de twijfelende verdediger en keeper net iets te slim af. Vervolgens heerste Despatch weer, maar mede dankzij goed keeperswerk van Melten werd de overwinning over de streep getrokken. Opnieuw bleek onze training van de zaterdag zijn vruchten af te werpen: de P van Passie was weer top!

 

Na de wedstrijd werd er gebruik gemaakt van een lekkere douche en vervolgens zouden we nog even langs huis gaan om ons nog even iets rustiger voor te bereiden op een 2^e clinic. De meeste mensen waren hier niet zo blij mee en vielen van de vermoeidheid al bijna om. En rustig voorbereiden ging ook niet meer door, want Martin was zo slim geweest om de lampen van de auto aan te laten: accu leeg. Martin’s lezing was dat hij de lampen wel degelijk had uit gedaan. Met een paar mensen probeerden we de auto weer aan de praat te krijgen, maar het drukken was tevergeefs. Gebeden werden echter snel verhoord, want de organisator kwam er binnen no-time aan met startkabels. Waar die ze zo snel had weggehaald, geen idee, maar de auto kregen we weer aan de praat.

 

Onze 2^e clinic zouden we om 16 uur gaan geven aan de onder de 11-, 13-, 15- en 17- Teams van de Ebenezer kerk. Toen we aankwamen op het veld, waar we onze allereerste wedstrijd hadden gespeeld, bleken de onder de 15 en 17 teams er helemaal niet te zijn. Heerlijk. Hierdoor hadden we wat meer mensen ter beschikking voor de andere 2 teams die we nog even lekker een uurtje hebben kunnen vermaken. Toen het bijna donker was kwam het onder de 17 (inclusief trainer) team er nog aan en toen het eigenlijk al donker was kwam ook onder de 15 (trainer) nog opdraven. Onder de 17 is nog even een beetje geholpen, maar met onder de 15 konden we niets meer beginnen. Het blijft, als Nederlander, een rare gewaarwording. Uberhaupt het idee dat je nog richting een veld gaat als je weet dat het een half uur later donker is. Uiteraard was dit ook gewoon heel jammer, omdat je het liefst alle kansen aanpakt die je kunt aanpakken. Maar misschien was dit wel een les voor deze trainers en spelers.

 

Het diner van vandaag besloten we dus om weer op dezelfde manier als de maandag te doen: in de romantische setting en met de verhalen van de laatste 7. Ook hier hadden we weer veel tijd voor nodig, maar net als de vorige keer was het zeer interessant. Het was weer fijn dat iedereen op zijn manier ook zo (openbaar) in de groep kan en mag spreken. En het is natuurlijk fijn om wat meer van iedereen zijn achtergrond te weten te komen en iedereen op deze manier nog wat beter te leren kennen. Rond 21.00 uur sloten we deze avond gezamenlijk, met gebed af, waarna de avondcorvee-ploeg met hun afwas kon beginnen. De rest installeerde zich voor het laatste uur Spanje – Portugal.

 

Woensdag hadden we weer eens een wat rustiger dagje. Iedereen kon, welverdiend, wat langer op bed leggen en we begonnen om 9.00 uur met de opening van de dag met Sander. Hij deed dit met Romeinen 3: 19-31. Moraal van zijn verhaal: door geloof kan iemand gered worden en wij moeten aan de wereld vertellen dat Jezus Christus de redder is. Wederom een fantastische leerzame tekst! Hierna kon men lekker zijn eigen gang gaan. Hier en daar wordt een kaartje gelegd, anderen zitten heerlijk muziek (veelal Hillsong) te luisteren. Na het middageten moest er om 14.00 uur nog een clinic gegeven worden aan Meisjes onder de 9 van de Ebenezer kerk. Dit team, met 12 speelsters, is door Douleen zelf opgezet. Het is een soort van pilot. Douleen wil in de toekomst graag meer meidenteams en dit is ook de visie van Ambassadors in Sport, haar werkgever. Het bijzondere is overigens dat ze zelf de kinderen ook gewoon allemaal met de auto ophaalt. Voordat ik het vergeet te zeggen; wat is zij een geweldig mens. Ze doet zo ontzettend veel voor ons en we hebben heel veel aan haar te danken. Het is merkbaar dat ze ook veel met het geloof bezig is en dat matched natuurlijk perfect met ons team. Een vrouw met het hart (voor God) op de juiste plek!

 

De clinic verliep prima. Het niveau lag beduidend hoger maar de drive van de meiden was top. En als de drive top is, werkt het sowieso lekker samen. Ook dit meisjesteam konden we op de Ubabalo-manier fantastische dingen bij brengen en bij de afsluiting kregen we weer te horen dat ze het erg naar hun zin hadden gehad. Douleen ging vervolgens de kinderen weer naar huis brengen en bij terugkomst mocht ze zelf eens ‘echt’ aan het woord: 1. wie is Douleen, 2. wat doet Douleen en 3. vragenrondje. We kregen natuurlijk interessante informatie te horen en het vragenrondje, met vele vragen, over Zuid-Afrika was minstens zo interessant. Daarna was het diner-time. Het eten zou om 18.30 uur gebracht worden en we moesten om 19.30 uur nog een wedstrijd spelen. Zoals gewoonlijk, wel zo eerlijk om het te zeggen, was het eten weer te laat. Zo laat dat er zelfs een noodscenario in stelling moest worden gebracht: brood en KFC (voor vlees). Dat vlees kwam om 19.00 uur binnen (ons avondeten was er nog steeds niet) en we besloten nog snel wat kip achterover te gooien. Als dat maar goed zou gaan met de wedstrijd die een half uur later al begon.

 

We reden richting dezelfde plek als de wedstrijd van afgelopen zondag. Dit keer speelden we in het Adcock Stadium, aangezien deze over een (goeie) lichtinstallatie bezat. We speelden dus tegen het oudste team van de kerk. De ‘pastors’ die zouden aantreden waren afwezig omdat er een pastor jarig was. Hierdoor deden er leden van een ander voetbalteam van de kerk mee. Hierdoor waren ze misschien wat sterker geworden, maar gezien de gemiddelde leeftijd moesten we zeker winnen. William stond vandaag in de goal, omdat Melten geblesseerd was. We gingen voortvarend van start en zochten volop de aanval. Dit resulteerde in vele aanvallen en kansen, die keer op keer om zeep werden geholpen. Jeff wist het net als enige wel te vinden, ruststand: 0-1.

 

In de rust werd besproken dat we meer via de zijkanten moesten aanvallen en sneller moesten schieten. Dit werd door het hele team goed opgepakt. Doelpunten konden dan ook niet uitblijven, alhoewel we eerst nog wel onze voorsprong weggaven. Daarna volgden de aanvallen elkaar weer in rap tempo op en werd er ook daadwerkelijk veel gescoord. Eerst vonden Wiebe en Tijmen het net. Even later stond ineens een gastspeler langs de lijn: Anthony, de prof uit India die zondag zijn kunsten op het podium in de kerk vertoonde. Hij probeerde in zo’n 15 minuten te laten zien hoe goed hij was en dat ging niet allemaal van een leien dakje. Voor ons natuurlijk wel een fantastische ervaring. Overigens nam hij nog wel een doelpunt en 2 assist (doelpunten Tijmen) voor zijn rekening. Door nog een tegentreffer werd de uitslag bepaald op 2-6. Hierdoor kwamen we voor het eerst op een positief saldo: 4 gewonnen en 3 verloren wedstrijden, 25 doelpunten voor en 23 tegen. Na de heerlijke overwinning stapten we onder de douche om vervolgens de dag om 22.00 uur met z’n allen, met de plussen en de minnen af te sluiten. Hierna ging iedereen op bed. Toch wel lekker zo’n rustdag tijdens het WK.

 

De volgende keer hoop ik de donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag te verslagen. Er zit veel tijd in, dus niet alles gaat even snel in. Ik kan in ieder geval verklappen dat Nederland – Brazilie een geweldige happening was voor iedereen (zowel voor de 9 in het stadion als voor de 4 op de bank) en dat we daarna veilig naar Jeffreys Bay zijn gereden en aangekomen.

 

Zoals u hebt kunnen lezen waren het weer een paar geweldig gezegende dagen. Het is zo gaaf om de aanwezigheid van God zo te ervaren en om ook zo met het Soccer Team voor Hem bezig te zijn. Het is niet altijd makkelijk, maar we mogen ons hoofddoel niet uit het oog verliezen. Gelukkig zijn we met z’n 13-en en houden we elkaar, dankzij onze lieve Heer, lekker scherp. Wij weten dat we alles aan Hem hebben te danken en dat zorgt ervoor dat wij hier hele grote dingen bereiken en ervaren. Amen.

 

Een liefdevolle groet en God’s zegen vanuit Jeffreys Bay.

 

Namens het Sports Witnesses Soccer Team,

Tijmen

 

 

                                                                    

 

 

 

 

Lieve Mensen,

 

We waren gebleven bij donderdag 24 juni, inmiddels is het woensdag 30 juni. Tijd om jullie dus weer even bij te praten.

 

Na onze wedstrijd van donderdag gingen we naar huis om te douchen en ons op te maken voor de laatste poulewedstrijd van het Nederlands Elftal. Opponent Kameroen was al uitgeschakeld, maar dat is natuurlijk geen reden om het niet meer te volgen. We besloten om weer naar het FIFA Fan Fest te gaan. Zodoende konden de meesten nog even internetten en het kijkt natuurlijk wel erg lekker op zo’n groot scherm en de sfeer met een paar honderd mensen is ook veel leuker. De wedstrijd was weer niet van een hoogstaand niveau, maar zolang er elke keer op deze zakelijke manier gewonnen wordt, moeten we maar niet klagen. Na de wedstrijd besloten we unaniem om maar eens een bezoekje aan de Mc Donalds te brengen. Net als de KFC stikt het er hier veel  van in Port Elizabeth. Thuis aangekomen sloten we de dag  met onze ‘plussen’  en ‘minnen’ af. Elke keer weer een gezellig en interessant rondje, met soms ook prachtige momenten die iemand heel persoonlijk (met God) heeft ervaren.

Na ontzettend veel intensieve dagen zouden we de komende dag(en) wat meer rust krijgen. Al die  clinics en wedstrijden gaan ons niet in de koude kleren zitten. Het zijn gewoon allemaal onzettend intensieve dagen. We zijn constant bezig en ook in de auto zitten of eten is dan natuurlijk niet echt rust. Vandaag zouden we naar het Kragga Kamma Game Park te gaan. Dit is een Wildpark aan de rand van Port Elizabeth. Eerst was er natuurlijk de opening van de dag, van Wiebe dit keer. Moraal van zijn verhaal: je eigen verlangens aan de kant kunnen zetten, zodat je goed als een ingespeeld team kunt werken. Een prachtige boodschap, die Wiebe goed en duidelijk overbracht.

 

Na het ontbijt werden we nog even blij verrast, want we moesten ons toch nog eerst ergens ‘melden’. Daar aangekomen bleek dit voor mij een extra aangename verassing te zijn. Toen we de avondwedstrijd hadden op de woensdag sprak ik daar een vrouw. Zij vroeg wie we waren en wat we hier deden. Ik had het haar uitgelegd. Ze gaf aan dat ze graag een beroep op ons wou doen. Ik wist dat we een vol schema hadden en hun programma draaide maar tot vrijdag. Ik heb Douleen erbij geroepen, zodat ze daar mee kon overleggen. Ik had er verder niet weer bij stilgestaan, maar die vrijdag zag ik dus diezelfde vrouw weer. Zo’n klein gesprekje wat uiteindelijk toch weer iets moois tot stand brengt.

We waren aangekomen bij een Holiday Club, een soort van Bijbelweek. Dit was van een lokale kerk en ze deden dit nu voor het 2e jaar. Er waren hier zeker 50 kinderen, die overigens ook weer het idée hadden dat we het Nederlands Elftal waren. Er werd ons gevraagd of we even kort de kinderen wilden vermaken. We hebben dit gedaan middels wat hooghouden/trucjes en een spelletje. Daarna gaf Bastiaan een geweldige getuigenis. Hij gebruikte hiervoor het Beessie van de Albert Heijn (waar ze allemaal wel niet goed voor zijn...). Hij had de volledige aandacht van de kinderen en gaf ze een prachtige boodschap mee. Daarna ging hij met de kinderen en ons bidden. Op een simpele manier kunnen we hier zoveel mensen bereiken, geweldig! Na het gebed zouden we weer verder, maar dit ging niet zo makkelijk. De kinderen kwamen op ons af met pennen om handtekeningen te verzamelen: op armen, handen en kleding, het maakt allemaal neit uit. Met horten en stoten kwamen we bij de auto. Martin moest zijn handtekeningsessie gewoon stoppen omdat we anders gewoon niet wegkwamen. Dit leidde zelfs tot tranen bij kinderen. Handtekeningen van normale Nederlandse jongens: waar je ze al niet blij mee kan maken.

 

Een tijdje laten kwamen we aan in het Wildpark. Eerst reden we zelf een half uurtje rond. Daarna gingen we op een heuze Safari met een echte gids. We zaten met z’n allen, en wat Engelsen, op een grote Jeep en dit leidde natuurlijk tot zeer gezellige taferelen. Ondertussen werd er in overvloed gefilmd en foto’s geschoten. De gids bleek een goeie te zijn, aangezien hij ons zeer interessante dingen vertelde en ons soms tot een meter van de wilde dieren bracht. Het meest indrukwekkende waren de giraffes, waarvan we ook op een paar meter stonden, en de twee neushoorns, die bijna bij ons achterin de Jeep gingen zitten. Dit was eigenlijk ons eerste stukje relaxen en het was dan ook genieten. Na de rondtocht gingen we nog even snel wat eten en drinken om vervolgens richting de Ebenezer kerk te gaan: hier zouden we met z’n allen Brazilie – Portugal gaan kijken.

 

Na afloop van deze wedstrijd stond er weer een verassing op het programma: we gingen op visite bij Ceryl en Bonita, de mensen die elke avond ons eten komen brengen. We waren dus in een heus ‘pastorhuis’. Het eten was weer goed en het absolute hoogtepunt kwam op het eind toen er ineens spontaan met z’n allen werd gezongen. Een kippenvelmomentje en het idée om ook maar een koor te beginnen was geboren. SWST staat vanaf nu dus ook voor Sports Witnesses Singing Team. Ter afsluiting werd er in een omarmde kring gebeden en gezegend. Vooral ook voor de geweldige familie die ons elke weer van een andere, en lekkere, maaltijd voorziet.

Vervolgens gingen we naar huis en besloten we de dag direct af te sluiten om 20.30 uur. De mensen die dus echt een keer vroeg op bed wilden konden dan hun gang gaan. En de echte die-hards konden nog even Chili-Spanje kijken. Tijdens de afsluiting bleek toch wel dat niet iedereen het als een rustdag had ervaren, omdat er toch nog wel weer een behoorlijke planning was.

 

En zo werd het alweer zaterdag: inmiddels zijn we hier al weer een week. De tijd vliegt voorbij! Conclusie was in ieder geval dat we in 7 dagen ontzettend veel leerzame,  unieke en indrukwekkende dingen hebben meegemaakt. Maar we hebben vooral veel  kunnen doen waarvoor we hier zijn: over God vertellen en uitdragen dat we Christen zijn. Het was de bedoeling dat zaterdag ook een relaxdagje zou worden. We begonnen om 9.00 uur met de opening van Melten. Hij had als tekst Romeinen 12: 4-8. Melten had het ‘s avonds voorbereid en kon eerst geen passende Bijbeltekst vinden bij wat hij wilde gaan zeggen. Zijn gebed bracht hem uitkomst: bovengenoemde tekst dus. Kort samengevat: Het lichaam bestaat uit vele delen die geen van allen hetzelfde zijn. Zo is het met ons team waar veel verschillende soorten personen in zitten.

 

De leiding had op de vrijdagavond nog besloten een training in te lasten, voor de teambuilding. De ‘P’ van passie werd nog teveel gemist in onze wedstrijden. Daar ging onze rustdag (werd door velen gedacht). We begonnen de training met een tactische bespreking. We maken elke wedstrijd grotendeels dezelfde fouten en hier kon dus even goed over gediscussieerd worden. Met onze opstelling en de opstelling van onze tegenstanders uitgezet in dopjes/hoedjes werden er uiteindelijk veel en goede dingen besproken. Na een goeie warming-up deden we een paar leuke estafettevormen om vervolgens af te sluiten met positiespel (9 tegen 3). Dit hebben we een behoorlijke tijd gespeeld, waarbij de nadruk vooral lag op coaching. Trainer Lourens was tevreden en de groep was het er over eens dat er vooral lekker was getraind.

 

Toen iedereen zich even redelijk snel gedouched had, stond er een grote schoonmaak op de planning. We zouden het hele huis eens flink onder handen nemen met z’n allen. Iedereen pakte z’n eigen kamer en had er een andere taak bij (vloeren, badkamers, keuken, koelkast). In een uur tijd hadden we deze teambuildingsactiviteit voltooid. Volgens velen van ons was het huis nog nooit zo schoon geweest: we kwamen een aantal dingen tegen waar je absoluut niet vrolijk van werd. Maar goed, missie volbracht en het huis weer heerlijk fris en fruitig.

 

Hierna besloten we met z’n allen richting Walmer te gaan, waar iedereen zijn eigen gang kon gaan. De meeste wilden gewoon even een beetje rondkijken in het winkelcentrum. Ook zouden we even kijken naar de beschikbaarheid van kaarten voor de kwartfinale in Port-Elizabeth op vrijdag 2 juli: mogelijk Nederland-Brazilie. De officiele ticketshop van de FIFA zat in dit winkelcentrum en bij navraag bleken alle kaarten voor categorie 3 en 4 op te zijn. Categorie 1 (220 euro) en categorie 2 (150 euro) hadden beide nog zo’n 175 kaarten over. Aan het eind van de middag zouden deze ongetwijfeld weg zijn, dus we moesten spijkers met koppen slaan. Er werd overlegd met de hele groep. Kort samengevat: het is veel geld, maar zo’n wedstrijd in zo’n land waar je zelf verblijft, maak je waarschijnlijk nooit meer mee. Het bleef natuurlijk een gok, omdat de resultaten van de 8ste finales nog niet bekend waren, maar 9 spelers besloten om deze gok te wagen. Een half uur later waren we in het bezit van 9 officiele tickets voor de kwartfinale in Nelson Mandela Bay Stadium.

 

Hierna werd er nog even gebruik gemaakt van een internetcafe, voordat we door een hevige regenbui naar de auto’s renden en naar huis gingen voor de warme maaltijd. Ook deze avond besloten we om de avond vroeg af te sluiten. Dit keer was iedereen het er wel over eens dat het echt een lekker rustig dagje, was geweest. Iedereen had zich weer een beetje kunnen opladen met een mooie zondag in het verschiet. Een aantal ging vervolgens weer vroeg op bed en een aantal ging USA-Ghana kijken. De wekker ging de volgende ochtend om 7.00 uur.

 

Bastiaan deed op deze zonnige zondag de opening met Openbaring 4: 1-11 en Jesaja 6: 5-8. De mooiste woorden in deze teksten waren: Hier ben ik, zend mij. Deze tekst slaat natuurlijk heel mooi op ons en dat maakt zo’n opening altijd extra mooi. Om 8.15 uur vertrokken we naar de kerk, waar we weer vriendelijk werden ontvangen. We brengen letterlijk een glimlach op de gezichten van de mensen en ze weten allemaal wie we zijn en wat we doen. De kerkdienst was geweldig. Mensen leven er hier zo naar toe en zijn zo met God bezig. Dit straalt echt van de hele dienst af. De dienst duurde 3 uur, maar je verveelt je eigenlijk geen minuut. Hier kunnen wij in Nederland niet bij en aan een dienst van 3 uur moeten de meesten van ons, denk ik ook niet denken.

 

Misschien heb ik het in het eerste verslag al genoemd, maar Neville Goldman is de voorganger in Ebenezer Centre. Hij is een van de oprichters van de SASCOL (South African Sports Coallition) en is een behoorlijk bekend iemand in Zuid-Afrika. Hij reist ook de hele week door Zuid-Afrika (en komt ook op veel plekken in de rest van de wereld) om te spreken over God. Wat een natuurltalent is deze man, echt genieten. We hadden deze dienst ook bezoek van Anthony. Hijis een profvoetballer in India en is de beste freestyle-voetballer (hoogehouden en trucjes) van zijn land. Hij gaat hiermee de hele wereld rond om zijn talent, gekregen van God, te laten zien en te getuigen van zijn geloof. Op het podium van de kerk gaf hij natuurlijk even een showtje weg met meerdere malen een geweldig applaus. In de avonddienst zou hij nog een getuigenis gaan geven. Vandaag had Ebenezer Centre ook visite van Pastor Elicio, een goeie vriend van Neville, uit Brazilie. Hij deed de indrukwekkende preek over Daniels vrienden in de brandende oven. Ook had de kerk vandaag nog bezoek van Zweedse mensen en een Zuid-Koreaanse man en vrouw. De vrouw kwam ons uitgebreid begroeten en bleek de moeder van Ji Sung Park te zijn (de beste voetballer van Zuid-Korea en speler van Manchester United). Kort samengevat: een geweldige dienst!!

 

Rond 12.00 uur waren we weer thuis en liet het eten, op zijn Zuid-Afrikaans, weer een mooi tijdje op zich wachten. Om 14 uur hadden we een wedstrijd, dus dat werd weer tijdnood. Maar je hier over druk maken heeft geen zin. Uiteindelijk besloten we om toch maar wat brood te eten, want iets in de maag is wel belangrijk.

 

We kwamen vervolgens rond 13.30 uur aan in het Neave Township, waar we achter het Adcock Stadium een wedstrijd zouden spelen. Hier lag een ietwat kleiner, maar behoorlijk goed veld voor Zuid-Afrikaans begrippen. Om 14.00 uur zouden we dus spelen, maar op dat moment had onze tegenstander, de Warriors, nog steeds maar 7 man. Om 14.15 uur zouden we gewoon beginnen zei de coach en dan waren er  ‘vast’ wel wat meer. Dit bleken er 9 te zijn en wij besloten met een mannetje minder te spelen. We begonnen goed, maar hadden direct al door dat we flink aan de bak moesten. Opnieuw een zeer technisch team die wel een behoorlijk balletje konden trappen. Douleen was onze scheidsrecht(s)ter vandaag, want deze was er ook niet. Ondanks het goede begin, kwamen we achter. Douleen beoordele een handsbal (onterecht) als penalty. Via Tijmen kwamen we op gelijke hoogte. Even later kwamen we door twee snelle tegengoals op een 1-3 achterstand. Voor iedereen bleek dit een teken zijn dat de P van passie er nog meer in moest, niet zonder resultaat. Via Lourens en Tijmen stond het nog voor de rust weer 3-3. In de rust kwam ook de 11e (goeie) speler opdraven en zo speelden we een prachtige 2e helft, met goed voetbal en veel stijd, met 11 tegen 11. De beloning voor ons kwam in laatste minuut. Het schot van Tijmen ging tegen de lat, maar Wiebe was er als de kippen bij om de winnende aan te tekenen. De ontlading was groot en de bespreking en training hadden dus wel degelijk zijn vruchten afgeworpen. Na de traditionele teamfoto gingen we met onze voetbalkleding naar de kerk om daar te douchen (ook dat kan hier) En Duitsland-Engeland te kijken. In de rust zijn we naar huis gereden om daar een hapje te eten. De helft besloot hierna om thuis te blijven, de andere helft maakte zich op voor een 2e kerkdienst. Ook deze dienst was weer enorm indrukwekkend, met Neville, Elicio en ook Anthony. De muziek was kippenvel en het was gewoon wederom 3 uur lang genieten, heerlijk!

 

Na de dienst zijn een aantal naar huis gegaan en een paar bleven in de kerk voor Argentinie – Mexico. De rest heeft het thuis gekeken. Toen ook de laatste mensen thuis kwamen hebben we de dag weer samen afgelsoten. Het was een indrukwekkend rondje plussen (en een paar minnen). Vaak naar voren kwamen diverse dingen uit de dienst(en). Bijna iedereen had de dienst(en) weer ervaren als een geweldige happening, waarbij het ontzettend merkbaar was dat God aanwezig was. Vele Zuid-Afrikaanse mensen worden hier (zichtbaar) op zo’n morgen of avond geraakt, maar ook de Nederlanders werden vandaag in vuur en vlam gezet.

 

Inmiddels is het dus woensdag. De  maandag en dinsdag bewaar ik voor het volgende verslag, die hopelijk vrijdag volgt. We gaan zo, op het moment van schrijven, eten en vervolgens weer een clinic geven. Aan alleen maar meisjes dit keer. Vanavond spelen we een wedstrijd tegen het ‘ oudste’ team van de kerk, met als het goed is ook een aantal ‘pastors’. Ook morgen hebben we weer een clinic en een wedstrijd. Vrijdag gaan we ons opmaken voor de laatste week en verkassen we naar de familie Zevenbergen in Jeffrey’s Bay. Uiteraard hopen we ook hier grootse dingen te kunnen doen en meet e maken.

 

We kampen logischerwijs nog steeds met diverse blessures en pijntjes, maar gezien de grote intensiviteit en behoorlijk slechte velden mogen we helemaal niet klagen. Het is ook echt een wonder dat er geen grote ‘ongelukken’ gebeuren. De gebedsronde met de geblesseerde spelers is elke morgen zeer indrukwekkend en gezien de inzet en believing waarmee (half)geblesseerde spelers niet pijnvrij kunnen spelen, geeft aan hoe groot God is! Hij kan veel meer dan wij vragen en verwachten en dat is heerlijk om dat te weten en te geloven. We zijn Hem hier onzettend dankbaar voor dat wij dit met z’n allen hier zo mogen ervaren!

 

Een liefdevolle groet en God’s zegen vanuit Port Elizabeth.

 

Namens het Sports Witnesses Soccer Team,

Tijmen

 

 

 

 

 

 

 

Beste  mensen,

Tijd voor een 2e verslag vanuit Port Elizabeth. Het is inmiddels zaterdag 26 juni en we zijn hier alweer langer dan een week. De tijd vliegt echt voorbij en logischerwijs gaat het dus eigenlijk te snel.

 

We waren gebleven bij de dinsdag.

 

Dinsdag was net als de maandag: 7.30 uur opstaan. De opening van de dag werd dit keer gedaan door William. Zijn getuigenis was erg indrukwekkend. William heeft toen hij erg jong was op topniveau judo gespeeld, maar hij besloot op 14-jarige leeftijd om de Heer op nummer 1 te zetten. Drie maanden later kreeg hij echter suikerziekte. De bijbeltekst Job 2: 1-10 geeft hem veel kracht wanneer hij het moeilijk heeft. Moraal van dit verhaal is dat het kwade niet van God komt en dat je Hem niet moet vervloeken, maar juist van Hem moet blijven houden. Een prachtig begin van deze, opnieuw, zonnige dag. Elke dag is het hier zeker 25 graden overdag.

 

We zouden om 10 uur aan onze clinic beginnen in Uytehage, maar zoals eerder gezegd: in Zuid-Afrika is niets zeker. Via allerlei omwegen kwamen we om 11.00 uur op onze plaats van bestemming aan. Het veld was omringd met hoog hekwerk, prikkeldraad en een behoorlijke tribune, met kleedkamers eronder en heuse catacomben. Nu moet u niet denken van: “ wow”, want het was uiteraard sterk verouderd. Al snel kregen we te horen dat de kinderen dachten dat wij ‘ het’  Nederlands Elftal waren. Ook hoorden we dat de kinderen al vanaf 7.00 uur aanwezig waren. Wederom werd bevestigd hoe zulke kinderen tegen een groepje Nederlanders aankijken.

 

We splitsten ons op in 5 groepen en Melten & Bastiaan gingen de keepers trainen. De 5 tweetallen hadden zo’n 20 kinderen onder hun hoede. Iedereen had zijn eigen training bedacht. Tevens ging iedereen ons team introduceren. Wie zijn we, wat doen we hier. Om in het kort onze missie uit te leggen en iets over Jezus te vertellen is erg mooi. Ook geven we aan dat ze altijd samen moet spelen en fair. Kinderen pakken dit erg goed op. Aan het eind van de training worden hier door ons mooie woorden over gesproken en ook zegenen we de kinderen. Tot slot werden we bedankt door de organisatie daar en nam ook Douleen nog even het woord. Douleen regelt alles voor ons en heeft ons programma samengesteld. Ze gaat dus ook telkens met ons mee. Ze werkt voor Ambassadors In Sport. Zij organiseren de projecten waar wij in meedraaien.

 

De afsluiting van Douleen maakte grote indruk op ons. Ze had een gewone voetbal (met lucht) en een bal zonder lucht in haar hand en  vroeg om 3 deelnemers van de clinic. Deze moesten de bal gaan hooghouden, waar uiteraard een winnaar uitkwam. Douleen vroeg aan de winnaar om te gaan hoog houden met de lege bal. Het kleine tallentvolle mannetje keek haar verwonderd aan en zei dat hij dat niet kon. Douleen gaf aan dat hij het moest proberen. Het lukte hem een aantal keren. Daarna maakte ze de vergelijk met het geloof: de goede bal is de persoon waar Jezus in leeft, de lege bal is iemand die zonder Jezus leeft.

 

Na deze clinic speelden we een wedstrijd tegen een 1e elftal uit Uytehage. Het team was aangevuld met 3 profvoetballers (een uit de Zuid-Afrikaans Premier League en twee uit de 2e Divisie). Martin was helaas geblesseerd en liet deze wedstrijd aan zich voorbij gaan, evenals Palko. Martin nam de coaching voor zijn rekening. Tevens hadden we de beschikking over 2 gastspelers, Dukes en Raymond, waarvan de 1ste zeker een aanwinst was voor ons team. Lourens las voor de wedstrijd nog een prachtig stukje uit de bijbel voor: 1 Kortinthe 13. De scheids kwam ons vervolgens professioneel halen en eenmaal in de catacomben bleek hij nog professioneler. Sieraden moesten uit/af en scheenbeschermers werden gecheckt. Van de tribune kwam veel lawaai. Het uit de catacomben komen lopen was een grote kick voor iedereen. Ook was het mooi dat er toch weer zo’n 100 toeschouwers waren. Vervolgens viel de scheidsrechter nog over de bril van Bastiaan. Deze kon gevaar voor de spelers opleveren. De bril is echter zo gemaakt dat deze helemaal geen gevaar op kan leveren. De scheids vergat echter het glaswerk op het veld, waar je zeker 4 brillen van kon maken. Behalve het glas lagen er ook weer enorm veel stenen. Wederom een veld waar niet al te best op gevoetbald kon worden. Onze tegenstanders weten er echter wel raad mee en begonnen ook nu weer sterk aan de wedstrijd. Ze creeerden vele kansen en een doelpunt kan dan ook niet uitblijven. Iedereen deed flink z’n best en toch was het weer 3-0 bij de rust. Dit leidde tot de nodige frustraties, wat niet nodig moet zijn. De speech van Martin, in de rust, zette ons op scherp met een goede 2e helft  als gevolg. De meeste kansen in de 2e helft waren voor ons, maar we konden het helaas niet bekronen met een doelpunt.

 

Na de wedstrijd wilden een aantal jongens nog graag een Zuid-Afrika shirt kopen, want het was tijd voor de laatste wedstrijd van Bafana Bafana tegen de teleurstellende Fransen.  Door de organisatie van de clinic waren we uitnodigd om dit te komen kijken op een grote vlakte met daarop een groot scherm en een truc met daarop een beste installatie inclusief DJ. Ook dit was door diezelfde mensen georganiseerd. Er zouden ‘ zeer veel’ mensen komen kijken. Toen we aankwamen waren er zo’n 2000 mensen. Opzich best veel, maar gezien de ruimte van het veld leek het niet zo druk. Na de 1-0 van Zuid-Afrika barste het eerste feest los! De Zuid-Afrikanen gaan echt helemaal uit hun dak: zingen, dansen en natuurlijk het oordovende lawaai van de populaire vuvuzela’s. Toen we achterom keken bleek het ook direct wat drukker te zijn geworden. Een kwartier later kwam het thuisland zelfs op 2-0 met een 2e feest  als gevolg. Nadat we even later weer achterom keken leek het erop dat er weer meer mensen toegestroomd waren.

 

 In de rust werden we ineens op podium van de truck geroepen,  alweer een spontane verassing. Toen we met het team eenmaal op de truck stonden bleek hoeveel Zuid-Afrikanen er wel niet waren: zeker 10.000! We werden voorgesteld en kregen zelf ook even het woord. Wim sprak een paar prachtige woorden tot deze enorme menigte. Zeker weten dat hier mensen door zijn geraakt. Op het moment dat de 2e helft begon begaven we ons weer richting het scherm. Tijdens deze route bleek wat voor atractie we zijn. Er waren alleen maar ‘black people’ en stuk voor stuk bekeken ze ons van top tot teen, zetten ze een glimlach op of wilden ze met ons op de foto. Ongelooflijk.
Na de wedstrijd gingen we weer naar de Habelgaarnstraat om deze indrukwekkende dag met z’n allen vroeg af te sluiten: een aantal mensen wilden graag vroeg naar bed.

 

Woensdag konden we een keer wat langer blijven liggen, om 9.00 uur ging de wekker. De opening van de dag werd gedaan door onze  GituarHero:  Jeff.  Eerst zongen we weer onder zijn begeleiding daarna pakte hij als tekst Psalm 111 en 112. Een tweelingpsalm met de volgende boodschappen. Ps.111: God is trouw, liefdevol en genadig voor de mensen hier op aarde. Ps.112: De mens die vrijgevig is naar elkaar en elkaar liefde geeft, met hem zal het goed gaan en zal standvastig zijn zonder vrees. Wederom geweldige woorden en heerlijk  om de dag mee te beginnen. Natuurlijk werd er na ons ontbijt ook weer gebeden voor de blessures en pijntjes. Rond 11 uur gingen we richting Walmer. Hier hadden we even tijd voor wat boodschappen en konden we op internet.  Om 13.30 uur werden we verwacht op een veldje in deze zelfde wijk. Voordat we op de plaats van bestemming arriveerden reden we door het  township van Walmer. Wat we hier zagen was schrikbarend. Zoveel armoede op de vierkante meter hadden we nog niet gezien. Je vraagt je letterlijk af: hoe kunnen mensen hier in leven? De huizen kan je echt geen huizen noemen en hangen letterlijk met allerlei materialen (veelal platen) aan elkaar. Tevens zie je dan ook wel heel duidelijk hoe rijk gezegend wij zijn.

 

Eenmaal op het trainingsveld, wat eigenlijk weer geen trainingsveld was, mochten we dit keer de training aan 20 kinderen gaan geven. Dit was een soort van trainingsgroepje van het township. Lourens en Tijmen gingen elk een groepje training met ondersteuning van Melten en William. Bastiaan nam 2 keepers onder zijn hoede. De kinderen werd weer verteld wie we waren en wat we doen. De rest van de groep hield zich bezig met kinderen, van diverse leeftijden, die rondom het veld liepen en zaten. De groep pakte dit fantastisch op. Een meisje hing als een blok aan ons en deed niets anders  dan aan je been hangen of op je schoot zitten. Echt zo eentje die je het liefst in je koffer zou stoppen. Om de armoede nog maar eens aan te geven: de meeste kinderen speelden, op een gevaarlijk veld, op blote voeten. Andere speelden met gaten in hun schoenen. Ook op de armen en benen zagen we littekens en wonden waar je wel even flink van slikt. Na ons deel  werd er nog een oefening uit het Ubabalo project  voor gedaan door een van de lokale trainers uit Walmer. Na onze clinic gingen we in een kring rondom alle voetballende en niet voetballende kinderen (zo’n 40 stuks)  staan om met ze te bidden en ze te zegenen. Dit keer dus minder kinderen, maar gezien de armoede, net zo’n mooie en unieke ervaring. Elk kind is er een en heeft  Jezus nodig in zijn leven.

 

Rond 16.30 waren we thuis voor opnieuw een perfecte maaltijd. Na een snelle afwas gingen we ons opmaken voor onze volgende wedstrijd. Welke verassing zouden we dit keer gaan meemaken? Onze tegenstander van vandaag was Street Fever, een 35+ plus team van de Ebenezer Kerk. Dit team was aangevuld met wat jongere spelers. Het was nog compleet donker op het ‘sportpark’ en  nadat we ons melden bij de kleedkamers bleek er ook aardig wat Security op de been. Wat was er nog meer te doen op deze locatie? Na de bespreking begaven we ons richting veld. De lampen waren net aan en er bleken zelfs 4 velden te liggen. De lampen stonden echter zo dat ze aan de linkerkant van de linkervelden stonden en aan de rechterkant van de rechtervelden. U raadt het al: niet al te best licht. Gelukkig speelde onze tegenstander in heldere gele shirts en konden we dus goed onderscheid maken tussen onze eigen nieuwe prachtige blauwe shirts. Vlak voor de wedstrijd bleek dat er geen scheidsrechter was geregeld. Palko, normaliter scheidsrechter in Nederland (niveau: volgend seizoen o.a. 3e Divisie A-junioren), was licht geblesseerd en nam deze klus in zijn prachtige tenue dankbaar op zijn schouders. Wederom waren er zo’n 100 toeschouwers, waaronder veel jeugdige. Op het eind hing er helaas wel een wietlucht over het veld, maar ook hier hoort het erbij, om het maar even simpel te zeggen.

 

Dan de wedstrijd. Beide teams wilden lekker voetballen, gaven elkaar hier ook de ruimte voor en speelden vol op de aanval. Dit kwam ook tot uiting in het aantal doelpunten, want deze vielen als rijpe appelen uit de Zuid-Afrikaanse palmbomen: ruststand 3-5. Voor het eerst stonden we dus voor op Zuid-Afrikaanse bodem. De 2e helft ging de conditie meer parten spelen en ondanks dat dit onze 3e wedstrijd was in 4 dagen bleek die van ons wel degelijk beter. De ene aanval na de andere met natuurlijk ook doelpunten als gevolg. Helaas werden er ook nog een aantal tegendoelpunten geincasseerd: eindstand 6-11. Doelpuntenmakers: Tijmen 3, Lourens 2, Wim 2, William 2, Wiebe 1 en Michiel 1.

 

Nog even terugkomend op de beveiling: deze was voor ons. En zo was er toch nog weer iets heel bijzonder aan deze wedstrijd, ondanks dat we ook echt hebben genoten in het veld. Er waren zo’n 10 mensen van de Security en vanaf het moment dat we naar het veld liepen gingen ze met ons mee. Tijdens de wedstrijd stonden ze verdeeld om het veld en na de wedstrijd, toen we nog een groepsfoto gingen maken, waren ze weer op het veld. Na de teamfoto wilden ook hun graag met ons op de foto. Na de wedstrijd bewaakten ze nog weer onze kleedkamer en liepen ze zelfs nog mee tot aan de auto. Toen we de auto’s weer in onze garage parkeerden bleken ze toch niet meegereden te zijn (knipoog).

 

We hebben ons tot nu toe overigens nog geen moment niet veilig gevoeld, maar dit gaf natuurlijk wel een heel veilig gevoel. En voor ons toch weer een gevoel hoe goed God het met ons voor heeft en hoe goed Hij voor ons zorgt. Behalve dat wij veel mensen en kinderen mogen zegenen worden we zelf ook rijkelijk gezegend. Heerlijk om dit ‘s avonds, dus ook weer deze avond, met elkaar te delen en elkaar er goed bewust van te maken.

 

Donderdag ging de wekker weer een uur vroeger, 8.00 uur. Martin mocht dit keer als eerst het woord en hij deed dit met Efeziers 3: 14-20. Moraal van dit verhaal: Als Christus in je hart is, kun je de liefde van God in je laten schijnen. En: God kan nog veel meer dan wij bidden. Weer een prachtige tekst die je vroeg in de ochtend op scherp zet. Onze reis ging vandaag naar Motherwell, een wijk met een behoorlijk groot township. Ook hier was de armoede weer pijnlijk groot. Aangekomen bij het veld zagen we het slechste veld tot nu toe: werkelijk waar geen vierkante meter was vlak en het was bezaaid met duizenden stenen en veel stukken steen/beton. Overigens schrijf ik dit verslag grotendeels onder de behoorlijk aantrekkelijke wedstrijd USA – Ghana. Ghana komt nu net op een 1-2 voorsprong. Doelpuntenmaker Asamoah Gyan bedankt God op zijn blote knieen voor zijn (mogelijk winnende) doelpunt. Toch ook weer een prachtig gebaar van een profvoetballer.

 

Goed, Motherwell. Er waren redelijk wat mensen op de been en op het veld stonden een stuk of 50 kinderen. Eerst werden we weer warm verwelkomd, het begint haast een gewoonte te worden. Op deze locatie was een soort van mini-trailer aanwezig, met ook weer een DJ daarop. De beats schalden over de boksen en zeker 100 mensen (van zeer oud tot zeer jong) gingen om 10 uur in de ochtend al helemaal los. Nadat we waren verwelkomd gingen we de clinic uitzetten. Er waren in total zelfs 75 kinderen, die we in 5 groepen (en keepers apart) gingen vermaken. We lieten de groepen 5x langs 2-tallen rouleren, waarbij bij elk 2-tal een voetbalaspect werd geoefend. Wiebe en ik deden een estafette vorm zonder en met bal. Het was wonderbaarlijk om te zien hoe goed de kinderen de ballen op dit veld onder controle hadden. Na elk kwartier sloten we af met prachtige woorden voor de kinderen: dat ze trots op zichzelf moeten zijn, ze hun talenten moeten gebruiken, ze veel moesten samenspelen, ze fair moeten spelen, alles tot eer van God. Daarna mochten ze hard voor zichzelf klappen en iedereen verdween met een grote en trotse glimlach op zijn gezicht. Heerlijk!

 

De clinic was overigens intensief en de volgende wedstrijd stond alweer voor de deur: de 4e in 5 dagen. We konden omkleden in de kerk, maar deze was nergens te zien. We moesten maar even meelopen. Wat niemand van buiten kon zijn bleek een kerk te zijn. Eigenlijk was het een soort vergroot township huis. Alle ‘pastors’  waren aanwezig om ons welkom te heten. En fijn dat we in God’s huis mochten omkleden. Omdat de kleding voor ons werd gehaald, maar er nog niet was, konden we toch nog heel even een beetje rust pakken. De voorganger van de kerk vertelde ons hoeveel pech deze gemeente al had gehad. Er was in korte tijd al 3 keer ingebroken en een aantal weken geleden was het zelfs nog in brand gestoken. Men praat niet over schuldigen, het zij zo en ze gaan gewoon weer verder met waar ze mee bezig zijn. Waar iedereen de moed in de schoenen zou zinken, wordt het geloof van deze mensen alleen maar sterker. Alweer eem verhaal waar wij een voorbeeld aan kunnen nemen en heel veel respect voor kunnen hebben. Nadat we waren omgetrokken werden we nog weer toegesproken en welkom geheten door iemand van ANC, de grootste Zuid-Afrikaanse politieke partij. Hij was er trots op om ons in zijn midden te hebben.

 

Daarna konden we dan toch echt naar buiten en mochten we aantreden tegen City Spurs, een onder de 18 team van dat township. We wisten inmiddels dat we niemand mochten onderschatten en we wisten ook op wat voor veld we gingen spelen. Voordat de wedstrijd begon stonden we in een grote cirkel, arm om arm, met elkaar te bidden. Daarna zongen wij nog Opwekking  194. Dit nummer zingen we in Nederland vaak in de kleedkamer. Tot nu hebben we het nummer elke keer midden op het veld gezongen. Hopelijk raken we ook hier spelers en supporters mee. Waarschijnlijk heeft iedereen daarna nog heel wat keren in zichzelf gebeden dat niemand geblesseerd mocht raken, want het veld was echt levensgevaarlijk. Overigens waren er inmiddels hordes mensen toegestroomd, het veld was rondom behoorlijk vol en 500 mensen waren zeker aanwezig.

 

Tijdens de wedstrijden keken we onze ogen uit. De ballen sprongen bij ons alle kanten op en de jongens van City Spurs konden gewoon behoorlijk goed combineren. De balcontrole was ongeloofelijk en het was dan ook zichtbaar dat deze jongens gewoon niets hebben en er alle dagen op voetballen. De wedstrijd ging met 3-0 verloren en we konden eigenlijk alleen maar applaudiseren voor deze terechte nederlaag. Na de wedstrijd waren we echter nog wel populair bij de jongste jeugd, want deze moesten we bijna van ons afslaan. Ook nu weer meerdere unieke hoogtepunten en ervaringen.

 

Wat maken we toch wat mee hier... God is zo groot en dat zien we hier gewoon elke dag! Behalve dat wij met kleine dingen ontzettend veel mensen blij maken, is het ook voor ons zelf er goed en meer dan waardevol. Iedereen bedankt die hier zijn steentje, op welke manier dan ook, aan heeft bijgedragen.

 

Misschien een lang verslag over een kleine 3 dagen, maar we maken gewoon zoveel bijzondere dingen mee, die we u niet willen onthouden. Bedankt voor het lezen! En tot verslag nummer 3.

 

Een liefdvevolle groet vanuit Port Elizabeth.

Namens het Sports Witnesses Soccer Team,
Tijmen

Bekijk foto's
Lees ook het eerste verslag

 

Nicola Legrottaglie is voetballer van Juventus. De 33-jarige zestienvoudig speler van het Italiaanse elftal legt in dit TV-interview uit wat het evangelie voor hem betekent.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Donderdag 17 juni was het zover: het Sports Witnesses Soccer Team vertrok richting Zuid-Afrika.

 

Om 12.30 uur moest iedereen zich bij het Meeting Point melden op Schiphol. Om 14 uur werd er ingecheckt en om 16.15 begonnen we 'echt' aan onze extreem lange reis. Rond 11 uur landden we op Egyptische bodem, waarna we na een stop van zo'n 3 uur onze reis weer voortzetten richting Johannesburg. Hier kwamen we aan rond 8.00 uur. Wat volgde was direct onze eerste les: niets is zeker in Zuid-Afrika. De auto's/busjes zouden geregeld zijn, maar niets bleek minder waar. Hierdoor leden we direct behoorlijk veel tijdverlies en waren de eerste irritaties daar. Gelukkig kwam alles goed en rond 12 uur vervolgden we onze reis. Na een paar stops, met ook een gebed op een parkeerplaats, kwamen we rond 0.00 uur aan bij Douleen, de vrouw die alles voor ons regelt deze 3 weken. God had ons veilig naar onze bestemming gebracht en we zijn hem hier ontzettend dankbaar voor. Ook over de locatie waar we verblijven, het huis is van een kerkgenoot van Douleen, hebben we niets te klagen. Iedereen was natuurlijk kapot en we zijn, nadat we de slaapplaatsen hadden verdeeld, lekker op bed gegaan.

 

Gelukkig konden we wat langer op bed liggen zaterdagmorgen, zodat we direct bij konden tanken. Na een prima ontbijt gingen we naar een Fifa Fan Fest (elke speelstad heeft er een) om 'ons' Nederlands Elftal aan te moedigen. Gehuld in de Oranje t-shirts, die Melten bij een kennis van hem had geregeld, zaten we dichtbij een zeer groot scherm. Dit Fan Fest was in een prachtig Cricket Stadion waar erg veel plek was. Al met al waren er zo'n 500 mensen. De goal van Sneijder leverde dolle taferelen op en na de wedstrijd hebben we nog lang gevoetbald met allerlei ouderen en jongeren. Hier werd ons direct duidelijk: neem een bal mee, God doet de rest. Wat een mogelijkheden hebben we hier... Nadat we terugkwamen werd er eten voor ons gemaakt, door iemand van de kerk van Douleen, en nadat we hadden gegeten sloten we de dag af. Dit doen we eerst door samen enkele liedereen te zingen, vervolgens maken we een rondje waarbij iedereen een plus en een min (als deze er is) van de dag geeft, we sluiten af met gebed (van enkele mensen).

 

Zondagmorgen was het 7.00 uur opstaan. De kerk, Ebenezer Center, hier begint om 8.30 uur. We waren precies op tijd en we zaten in een kerk met 1200 (!) mensen. De dienst was fantastisch. Wat een opgewekte mensen, wat een sfeer, prachtige liederen en goeie toespraken. Halverwege de dienst werden we ineens op het podium geroepen. Wat we toen kregen te horen en zien hadden we nog nooit meegemaakt: een staande ovatie en een oorverdovend applaus, kippenvel, voor iedereen.. Iemand uit de kerk bracht ons vervolgens de zegen. Een geweldig moment. William en ondergetekende verlieten iets eerder de kerk, omdat wij samen met Douleen naar de radiozender Kingfisher.fm gingen. Een Christelijke radiozender in Zuid-Afrika. We waren 2x enkele minuten live (!) in de uitzending. Zoveel mooie dingen en aandacht terwijl we er nog maar net zijn.

 

's Middags speelden we onze eerste wedstrijd tegen Ebenzer, een team van de kerk. We zouden om 13.30 uur spelen, maar een wedstrijd voor ons was nog lang niet klaar. Ook hier zagen we weer: een planning zegt niet zoveel. Toen we klaar waren om te beginnen hadden we ineens spontaan 11 kleine jochies (die een paar uur eerder al hadden gespeeld) aan onze hand, geweldig. Dan de wedstrijd. Al snel was duidelijk dat we weinig hadden in te brengen. Het niveau was hoog, de handelingssnelheid nog hoger. Eigenlijk kregen we alle hoeken van het veld te zien. Ook direct een prima les. Na een niet al te beste eerste helft (3-0 achterstand) speelden we een prima 2e helft. Eindstand 5-2 (doelpunten: Jeff en Lourens (penalty)). Na onze avondmaaltijd gingen we met z'n allen opnieuw richting de Ebener kerk om daar Ivoorkust - Brazilie te kijken. Vervolgens sloten we de dag weer met z'n allen af. Tijdens deze afsluiting werd ook afgesproken dat we vanaf de volgende dag elke gingen beginnen met zingen, en dat een iemand van het team een getuigenis zal doen en zal bidden met het team.

 

Maandagmorgen wederom zeer vroeg, 7.30 uur, de wekker. Wim opende de dag met ons met als moraal van het verhaal: dat wij hier met een geweldige boodschap zijn en dat we deze vooral moeten verkondigen. Na ons ontbijt vertrokken we richting Kleinskool waar we onze eerste clinic zouden geven. We kwamen voor het eerst dwars door een township. Dit was al een indrukwekkende ervaring. Ook in de vorige dagen hadden we al ontzettend veel armoede gezien, maar wanneer je er nog wat directer mee geconfronteerd wordt, doet dat wel pijn, heel veel pijn. In het township was een kerk, een gebouw met een podium en een zaal van 15 bij 25 meter. We wisten van te voren totaal niet wat ons te wachten stond en hoe we het zouden gaan doen. We hadden dus alleen deze ruimte. Mensen zijn hier al 30 jaar bezig om deze kinderen een beter bestaan te geven. Eerst werden we met wederom een geweldig applaus verwelkomd. Vervolgens moesten we ons voorstellen. Daarna gingen de kinderen stukjes voor ons opvoeren. Vervolgens was het onze beurt. We deden wat simpele dansjes, maar het plezier straalt deze kinderen, die niets hebben, uit de ogen. Vervolgens deden we wat oefeningen in groepen. In deze ruimte hebben we op een simpele manier meer dan 100 kinderen bezig gehouden. Ook hebben we nog even een voetbalonderdeel gedaan, waarna we afsloten met de stoelendans. Tot slot gaven de kinderen nog weer een show weg. Wat een talent hebben deze kinderen, het is niet te geloven. Na afloop wilden veel kinderen handtekeningen. Vervolgens wilde de organisatie van deze kerk nog met ons bidden en ons zegenen, indrukwekkend! Je kunt het misschien niet voorstellen, wij ook niet, maar we vallen dus van de ene verbazing in de andere. Het was een unieke ervaring die ons allemaal heeft geraakt. Deze kinderen hebben onzettend veel ontzag en respect voor ons, maar we voelen ons juist enorm klein en hebben veel respect voor deze kinderen en mensen.

 

Na de clinic gingen we weer naar huis, waar voor een aantal een hele grote verassing kwam: de Ebenezer kerk had 6 kaarten voor de wedstrijd Chili-Zwiterland kunnen regelen. De leiding, Wim, Lourens en Martin kozen de 5 volkoren mensen uit: Bastiaan, Melten, Palko, Sander en ondertegekende mochten samen met Douleen een nieuwe ervaring gaan ondervinden: live een WK wedstrijd bijwonen. Zo zit je daar met zo'n 45.000 mensen in Nelson Mandela Bay. Een leuke en sfeervolle wedstrijd die terecht werd gewonnen door Chili. Ook hier maakten we weer twee bijzondere dingen mee. In de rust sprak ik een man die vroeg wie we waren. Toen ik hem dit uitlegde bleek dat wij de dag erna in dat towship de clinic gingen geven, hoe is het mogelijk. En toen de wedstrijd afgelopen was liep ik naast een Nederlandse vrouw, die vanwege mijn Nederlandse vest, tegen mij begon te praten. Geloof het of niet: het was de familie Zevenbergen, de mensen waar wij de 3e week verblijven. Toeval? Wonderen? God is zo groot en geeft ons hier geweldige tekenen. Wat een voorrecht om hier te zijn. De rest van het team is de middag op het strand van Port Elizabeth geweest en heeft hier lekker gebeachvoetbald. Toen we weer terugkwamen hebben we weer een uitstekende maaltijd gehad, waarna een aantal thuis zijn gebleven en het grootste gedeelte naar het Fifa Fan Fest is geweest om de wedstrijd Spanje - Honduras op groot scherm te bekijken. Vervolgens werd de dag afgesloten.

 

Het is nu woensdag en het verslag van een indrukwekkende dinsdag houden jullie te goed, de tijd is bijna op (in het internetcafe). We gaan zometeen weer een clinic geven en spelen vanavond alweer onze 3e wedstrijd. Het is zwaar en er zijn veel pijntjes. Elke morgen wordt er persoonlijk voor deze blessures genezing gevraagd. We merken dat het steeds vermoeiender wordt en soms zijn er natuurlijk ook irritaties. Gisteravond, tijdens de afsluiting, hebben we hier prachtige oprechte gesprekken over gevoerd. Hierin kwam ook naar voren hoe zo'n geweldig team we hebben: we kunnen alles bij elkaar kwijt, zijn eerlijk tegen elkaar en iedereen accepteert elkaar om wie hij is. Bovenal zijn we natuurlijk onze lieve Heer dankbaar voor de geweldige dagen die we hier nu al hebben gehad!

 

Tot het volgende verslag.

Namens het Sports Witnesses Soccer Team, Tijmen

Karin van der Meulen - Knol is nieuw in het bestuur van Sports Witnesses. De 25-jarige Heerenveense was jarenlang wielrenster en raakte op die manier betrokken bij de stichting. Sinds enkele jaren leidt ze met haar man René Sports Witnesses sportkampen.

 

"Wat mij aanspreekt is de passie die ik zie bij de mensen voor hun sport en voor hun geloof. Ik vind het mooi dat er zo'n groep mensen is die er echt voor gaan en dat ook uit willen dragen. Daarnaast vind ik het mooi dat er geen muren zijn zoals tussen kerken. Voor het bestuur ben ik een tijdje geleden gevraagd. Heb er even over nagedacht maar het lijkt mij mooi om zo te kunnen helpen in de organisatie."

Tijdens het WK voetbal in Zuid-Afrika gaat Sports Witnesses met een team van 13 voetballers naar townships, de arme wijken in Zuid-Afrika. De groep draait mee in het Ubabalo-project, dat is opgezet om alle verschillende initiatieven om de plaatselijke bevolking te helpen te bundelen.

Het project is onder andere bedoeld om levensvaardigheden aan te leren, te helpen bij misbruik, verslaving en schoolverlating en om het evangelie te brengen. Wim Takkebos leidt het Sports Witnesses soccerteam en vertelde er op uitnodiging van Andries Knevel over in het programma 'Door de Wereld'.

Bekijk uitzending

Afgelopen zondag (30 mei, 2010) was Bert Konterman te gast bij ds. Arie van der Veer, in het programma Nederland zingt op zondag. Ze gaan naar een bijzondere kerkdienstlocatie, namelijk het WHC voetbalveld in Wezep.

Johan Fijn zit in het team dat nu voor de tweede keer de voetbaldienst organiseert. Er wordt open gepraat over het geloof en persoonlijke dingen, tegen de cultuur van de Veluwe in. Bert Konterman, voormalig Nederlands voetballer en al jaren betrokken bij Sports Witnesses, is de spreker tijdens de voetbaldienst in Wezep.

Aan ds. Arie van der Veer vertelt hij zijn verhaal/getuigenis en wat hij tijdens de dienst gaat zeggen. Ds. Arie van der Veer houdt verder de meditatie afgewisseld met koor- en samenzang.

Bekijk uitzending

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tijmen Stuut (24) uit Mussel, Martin Posthuma (23) uit Klazienaveen en Lourens Fieten (22) hebben afgelopen zaterdag een zestig kilometer lange 'dribbeltocht' afgelegd. Met de bal aan de voet liepen zij zestig (gesponorde) kilometers van Ees naar Klazienaveen, en van Klazienaveen naar Mussel. Zij doen dat om geld in te zamelen voor de reis naar Zuid-Afrika, die zij binnenkort maken met het Sports Witnesses Soccer Team. Zo'n 15 uur duurde de tocht.

De drie jongens zijn teamgenoten in het Sports Witnesses Scoccer Team en willen tijdens het WK voetbal in Zuid Afrika de evangelische boodschap van de stichting uit dragen. “De reis naar Zuid Afrika kost 1500 euro per persoon. Een deel hiervan, 500 euro betalen we zelf en de rest hopen we met deze actie op te halen” aldus een enthousiaste Thijmen Stuut die met het idee kwam en in het dagelijks leven vertegenwoordiger bij Acsense software in Hardenberg is. “We hadden ook auto’s kunnen gaan wassen om de rest van het bedrag bij elkaar te krijgen maar ik wilde iets unieks gaan doen en daar is dit uit ontstaan”.

De jongens vertekken 18 juni en gaan zich in Zuid Afrika drie weken lang bezig houden met het Ubabalo project. Dit is een project om de kinderen daar door middel van voetbal clinicus normen en waarden bij te brengen.

Lees ook:

- http://bit.ly/9QnMgY : Radio Noord met Edwin in't Veld, 07.00 uur - 08.00 uur van 41.14 tot 44.35  en bij 08.30 uur - 09.00 uur van 12.13 tot 14.59 
- http://bit.ly/cxj1uY : Radio Simone met Bert Vos, woensdag 26 mei 08.00 uur van 49.19 tot 55.30 (hele uur wordt eerst gedownload),
- http://bit.ly/aJyAi6: Radio Simone met Rianne Bekkink, woensdag 26 mei 10.00 uur van 38.45 - 42.55 (hele uur wordt eerst gedownload),
- http://bit.ly/90klD1 : Tweenul.nl
- http://bit.ly/cT8MGG : Kanaalstreek.nu
- http://bit.ly/9LciT1 : Blikopnieuws.nl 
- http://bit.ly/bj3L7F : 1TV (van Dagblad van het Noorden) 
- http://bit.ly/dAXmHt : Hart van Nederland
- http://bit.ly/cwR6sD : Radio en TV Drenthe (hij opent waarschijnlijk het TV stukje, verder naar onderen staat ook een linkje van een radio verslag, van Werner Steenbergen)
- http://bit.ly/bpWwzh : TV Noord

Het SWRunningteam zal zich wederom inschrijven op 11 september voor de Sponsorloop in Winschoten.

In samenwerking met organisatie GAIN (Gain Global Aid Netwerk) zal op zaterdag 11 september voor de 34e keer de run worden gehouden. De ervaring is, dat er ong. 3000 wedstrijdlopers aan de start verschijnen. Er wordt gelopen in estafette vorm van 10x 10 km. of een loop van 50 km. individueel. De afgelopen jaren waren er meer lopers die zich lieten sponsoren voor een goed doel. Voor verdere info over de run, zie: www.runwinschoten.nl

Om je op te geven voor het team van Sports Witnesses kan je mailen naar Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

 

René Ruitenberg nieuwe Directeur Sports Witnesses

René Ruitenberg (marathonschaatser) is per 1 april 2010 de opvolger van Ronald Lepez (oud speler van sc Heerenveen en Cambuur) als directeur van de christelijke sportstichting Sports Witnesses.

 

Ruitenberg (39) is al jaren betrokken bij de organisatie en was ook een van de initiatiefnemers van de kerkdienst tijdens de alternatieve Elfstedentocht aan de Weissensee in Oostenrijk. Hij is samen met Bert Konterman een van de hoofdsprekers van de organisatie geworden. Beiden maken ze ook deel uit van een van de drie sportkringen die maandelijks bij elkaar komt.

Lepez (53) heeft de organisatie de afgelopen 22 jaar geleid. Per augustus 2010 zal hij vertrekken naar Indonesië om daar te helpen het jeugdvoetbal verder te ontwikkelen en o.a. jeugdcoaches op te  leiden. Hiervoor is hij aangesteld als hoofdcoach van een voetbalschool in Semarang (Java).

 

Sports Witnesses is vooral bekend geworden door het toerusten en ondersteunen van een veertigtal sporters waaronder: Jacques de Koning (schaatsen), Jeffrey Sarpong (voetbal), Kew Jaliens (voetbal), Annemieke Griffioen (voetbal), Jan Maarten Heideman (marathonschaatsen). In de afgelopen jaren werden drie edities van het boek: “Meer dan overwinnaars” uitgegeven, ook wel bekend als de sportbijbel. Sinds 1992 worden er sportkampen georganiseerd voor de jeugd 10 t/m 18 jaar.

 

 

Sports Witnesses Soccer Team op weg naar Zuid-Afrika

 

Op 18 juni vertrekt het SWST richting Johannesburg (ZA). Zij gaan daar voetballen en evangeliseren in de townships. Er zal gaan worden samengewerkt met het Ultimate Goal programma. Informatie over dit programma is te lezen op www.theultimategoal.co.za.

Het team van voetballers heeft er enorm veel zin in en kijkt uit naar de geplande vertrekdatum.

Kijk ook nog even de promofilm op de voorpagina

 

 

 

Er staan 8 hele mooie sportkampen gepland voor komende zomer en de aanmeldingen stromen binnen. Maar voor al die kampweken hebben we natuurlijk goede kampleiders nodig! Wil jij je inzetten voor dit werk in God Koninkrijk? Meldt je dan snel aan door het formulier in te vullen of kijk onder sportkampen > kampleiders voor meer informatie.

Kort verslag Sponsorbakfietstour: "Steun Sports Witnesses op weg naar WK Zuid-Afrika".

Dinsdagavond was de proloog-aftrap voor de sponsortour bij SV Geinoord Nieuwegein in het nabijzijn van mijn gezin door de A-selectie. Mooie woorden en een mooi gebaar met een mooi hoog bedrag namens hen! Paul Pessel van de gelijknamige voetbalspeciaalzaak aan de Croeselaan in Utrecht kwam speciaal voor mij de door hen gesponsorde actie Zuid Afrika-bedrukking (zie fotoos die tzt gaan komen.) afleveren.
Na een proloog rondje deze avond van 4 km lekker thuis geslapen.

Lees meer: Kort verslag Sponsorbakfietstour

Sponsor Bakfietstour

 

Hallo,

 

Via deze weg ben ik zo vrij om uw aandacht voor iets belangrijks te vragen:

Vanaf 16 maart t/m 21 maart D.V. ben ik op pad i.v.m. mijn sponsor Bakfietstour door Nederland voor Ubabalo2010 (waar ikzelf 3 weken in juni/juli) tijdens de WK-voetbal in meedraai met voetbalprojecten in Ports Elisabeth, Zuid Afrika.

Ik zal proberen zo veel mogelijk kilometers te rijden op de route: Nieuwegein, Schoonhoven,  Utrecht(Zuilen) Maarssen, Bussum, Huizen, Spakenburg,  Harderwijk, Wezep,  Enschede, Hoge Hexel, Klazienaveen, Ees en Mussel (op de grens van Drente en Groningen) en weer terug.

Ik ben onderweg op dit mobiele nummer bereikbaar: 06-24833188

 

Bij deze vraag ik u mij te sponsoren per kilometer of te doneren. Dit kan door een mail te sturen naar  Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. o.v.v. BJ Manschot Sponsor BFT WK Zuid Afrika

En/of een gift over te maken op ING rekening 4831565 tnv Sports Witnesses, Wezep

ovv BJ Manschot, SponsorBFT WK-Zuid Afrika 2010.

Bastiaan Manschot, jongerenwerker YFC Utrecht Kanaleneiland.

 

24 uur met.. Erben Wennemars

Het programma van de VPRO: 24 uur met.. Wilfiried de Jong potretteert de topsporter Erben Wennemars. De reden dat we u dit willen laten zien is omdat het een kijkje geeft in de wereld van een topsporter. Wilfried de Jong is in staat heel dicht bij de sporter en de mens Wennemars te komen. Hij ontdekt dat je deze twee dingen bijna niet kunt scheiden. Hoe ver ga je voor je sport.. klik hier om de uitzending te bekijken.

Jacques de Koning in Nederland Zingt

Jacques de Koning is geportretteerd door het EO programma Nederland Zingt op Zondag. In het Schaatsmuseum in Hindeloopen ontmoet ds. Arie van der Veer schaatser Jacques de Koning. Jacques had gehoopt zich op de 500 meter te kwalificeren voor de Olympische Spelen in Vancouver. Wegens gezondheidsproblemen is hem dit niet gelukt. We horen hoe hij omgaat met tegenslagen als deze. Ook vertelt Jacques hoe hij als topsporter zijn geloof beleeft. Ds. van der Veer houdt verder de meditatie afgewisseld met koor- en samenzang vanuit de Fonteinkerk in Zwolle en de St. Clemenskerk in Steenwijk.

Klik hier om deze uitzending te bekijken.

Geert Plender Weblog

Geert Plender is nauw betrokken bij het werk van Sports Witnesses. Hij is marathonschaatser bij Team Ruitenberg en aangesloten bij de sportkring Oldebroek. Geert heeft een weblog waar hij schrijft over de combinatie die voor hem en Sports Witnesses een meerwaarde heeft; Sport en geloof. Kijk eens op deze weblog! klik hier om deze te bekijken.

 

 

 

 

 

 

 

Weissensee 2010

Jaarlijk is er het terugkerend fenomeen van de alternatieve elfstedentocht. Deze wordt op de weissensee in Oostenrijk gereden. De Van Werven schaatsploeg, met o.a. René Ruitenberg, Geert Plender en Henri Ruitenberg jr. , stond hier ook aan de start. Voor een verslag van deze tocht klik hier. Geert Plender heeft op zijn eigen weblog hier ook veel aandacht aan besteed. Voor de weblog klik hier.

KRO in de schaduw van het nieuws

Discussieprogramma met reportages over onmogelijke dilemma's, vanuit Het Werkteater in Amsterdam. Sporten of leven? Schrijnende verhalen van topsporters over wat ze allemaal moesten opgeven om de top te kunnen bereiken. Met o.a. Maarten van der Weijden en Richard Krajicek. Presentatie: Arie Boomsma. klik hier om het programma te bekijken.

Trevor Marsicano

Verslaggever Jeroen Stekelenburg portretteerde voor NOS Studio Sport de jonge Amerikaanse schaatssensatie Trevor Marsicano. Geloof in eigen kunnen : Hierin vertelt Trevor Marsicano openhartig over zijn sport en zijn geloof in Jezus Christus. Klik hier voor het artikel en de reportage.

 

 

Schrijf je in voor de digitale nieuwsbrieft

Inmiddels lijken de problemen met de aanmeldmodule verholpen, dus de aanmelding voor de SW Nieuwsbrief is beschikbaar gekomen op de site.

Indien u al eens een login aangemaakt hebt op de site t.b.v. het bestellen van sportbijbels kunt u deze ook gebruiken voor het inschrijven voor de nieuwsbrief. In dat geval moet u eerst in de rechter kolom inloggen via het login formulier. Nadat u bent ingelogd wordt dit herkend door de nieuwsbrief inschrijf module. U kunt de Sports Witnesses Nieuwsbrief aanvinken en 'wijzig' klikken om uw nieuwsbrief-abonnement te koppelen aan uw login.

Inschrijving zonder login op onze site kan ook. In dat geval vult u gewoon naam en emailadres in op de nieuwsbrief inschrijf module. Uw inschrijving dient u dan nog te bevestigen door de link te bezoeken die u per mail wordt toegezonden. Inschrijven kan rechtsonder op de home pagina.

De nieuwsbrief zelf zal ook een link bevatten om u weer uit te schrijven voor het geval u in de toekomst mocht besluiten niet langer een nieuwsbrief van ons te willen ontvangen.

Heb jij al een sportkamp uitgekozen? Je kan in de zomervakantie bij ons terecht voor een geweldig voetbalkamp, turnkamp of sportmixkamp. En als je niet bang bent voor een beetje kou en gladheid dan staat er in de voorjaarsvakantie al een geweldig schaatskamp voor je gepland! Kijk onder de button SPORTKAMPEN in het menu aan de linkerkant van deze pagina voor meer informatie of ga direct naar het inschrijfformulier. Doe het snel, want vorig jaar waren veel kampen al ruim voor het de zomervakantie volgeboekt!

Mooie Winterkampdagen!

Maandag 21 december hebben we twee mooie Winterkampdagen gehad. Vorig jaar scheen op de wintervoetbaldag in Elburg de zon zo fanatiek, dat je bijna vergat de het midden in de winter was. Dit jaar konden we daar moeilijk om heen. In heel Nederland lag een dik pak sneeuw, wat veel sneeuwpret opleverde, maar het voor sommige deelnemers en een enkele kampleider helaas onmogelijk maakte de winterkampdagen te bezoeken. Het begin van beide winterkampdagen verliep een tikkeltje chaotisch, doordat verschillende kampleiders en deelnemers met vertraging arriveerden. Maar met wat kleinere groepen dan vooraf gepland hebben we toch mogen genieten van hele bijzondere, gezegende sportdagen.

Foto's van de winterkampdagen zijn te bekijken op: www.picasaweb.google.com/sportkampen.

Hieronder een verslagje van beide winterkampdagen.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Winterturnkampdag

Met de Winterturnkampdag waren we te gast bij voetbalvereniging SV Huizen. De sfeervol versierde kantine was een prachtig onderkomen, op 200 meter van onze vaste turnhal. Toen iedereen er was zijn we begonnen met het zingen van een paar mooie liederen. Sommige konden in canon en dat klonk echt super! Daarna was het tijd voor een ingelast sneeuwfeestje. Na de lunch gingen we richting de turnhal, waar drie uur met veel inzet en plezier werd gewerkt op alle toestellen. Wat mooi om te zien dat je zelfs in één kampdag al zoveel kunt leren! Een nieuwe deelneemster had nog nooit een overslag gesprongen, maar voerde die aan het einde van de eerste toestelronde al zelfstandig uit op de tumblingbaan. Na de turntraining hebben we met elkaar nagedacht over 'geloven'. Hoe weet je nou of je iets wel of niet kunt geloven? In de bijbel staat dat het geloof je zekerheid geeft en het bewijs levert voor dingen die je niet kunt zien (Hebr.11 vers 1 en 3). Maar kan je wel geloven in iets dat je niet kunt zien? Dat bleek in ieder geval heel goed mogelijk, denk maar aan de wind. Die kan je niet zien, maar iedereen gelooft dat de wind bestaat... Aan het einde van de dag hebben we alsnog het kennismakingsspel gedaan dat had moeten wijken voor de sneeuwpret. Samen met de chauffeurs die de deelnemers weer kwamen ophalen hebben we daarna de Winterturndag 2009 afgesloten met warme chocolademelk en het zingen van "Ere zei God!"

----------------------------------------------------------------------------------------------

Wintervoetbaldag

De wintervoetbaldag vond ook dit jaar plaats bij Elburger SC. Als opwarmertje en ter kennismaking hebben we verschillende varianten van 'krantenmeppertje' gespeeld. In een voetbalquiz konden de deelnemers laten zien of ze écht verstand van voetbal hadden. Jesper in ieder geval wel: hij won. Na de lunch stond de training op het programma. Hiervoor gingen we naar Sporthal 't Huiken, want de velden lagen er prachtig wit, maar onbespeelbaar bij. De wandeling nam wat meer tijd in beslag dan onder 'normale' omstandigheden het geval zou zijn geweest. Het begon natuurlijk met één sneeuwbal... Maar kampleider Sjoerd kan je beter niet uitdagen, dat heeft Jelle aan den lijve ondervonden. Tegen de tijd dat we bij de sporthal arriveerden had iedereen wel van dichtbij kennisgemaakt met de koude sneeuw. Het eerste deel van de training werd er in groepen gewerkt aan positiespel, techniek en afwerken op de goal. Daarna volgde verschillende wedstrijdvormen, met als afsluiter een partijtje leiding tegen deelnemers (de leiding won). Na wederom een wandeling annex sneeuwballengevecht kwamen we terug in de lekker warme kantine van ESC. Daar hebben we de tijd genomen om met elkaar na te denken over de betekenis van het kerstfeest. Het is zo bijzonder dat God naar de aarde toe is gekomen om mens te worden! Jezus heeft helemaal ervaren hoe het is om mens te zijn en daarom kan Hij ook met ons meevoelen als wij het moeilijk hebben. Hij kent je, met al je vreugde en al je verdriet. In groepjes hebben we doorgepraat over de betekenis hiervan voor ons eigen leven. Na deze 'zware kost' ging de nasimaaltijd er goed in. Zoals gebruikelijk op sportkamp was het na de maaltijd tijd voor corvee en met zijn allen was de boel gauw aan de kant. Toen het aan het einde van de dag tijd was om afscheid te nemen, was hier en daar zelfs een klein traantje zichtbaar. Nog een half jaartje, dan zijn er weer voetbalkampen!

Verhuizing Sports Witnesses

Op 1 januari 2010 is Sports Witnesses verhuist naar:

Rondweg 60d
8091 XK Wezep

We zijn erg tevreden met de nieuwe locatie. Het zal nog even duren voordat alles geschilderd, ingericht is. We zijn weer volledig bereikbaar!

Telefoonnummers:

Kantoor: (038) 2000167

Mobiel:   (06)237 35 858

Team Sports Witnesses

Schaatser Chad Hedrick bekeert zich tot God

In het parool getuigt Chad Hedrick van zijn hervonden geloof in God. Jarenlang zei hij dat hij christen was, maar was dit volgens hem niet zichtbaar: ''Ik zei altijd dat ik een christen was, maar iedereen weet dat dat niet klopte, met mijn levensstijl. Mijn schoonfamilie heeft me laten zien hoe ik echt ten volle van het leven kan genieten. Ik zag hoe liefdevol ze met elkaar omgingen en dat ze die kracht en liefde uit hun geloof putten.'' Zijn oude leven, waarin hij weinig dankbaar was en er maar 'op los leefde', zijn voorbij. Voor het hele artikel klik hier. 

De Alternatieve Elfstedentocht wordt in Oostenrijk verreden op de Weissensee; een schitterend bergmeer gelegen in Karinthië op een hoogte van 960 meter boven de zeespiegel. Jaarlijks organiseert Sports Witnesses tijdens dit evenement een kerkdienst. Medewerking is er dit jaar in de persoon van René Ruitenberg (marathonschaatser) en de muzikale begeleiding zal verzorgd worden door de CIA band uit Oldebroek. voor meer informatie over de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee: www.weissensee.nl

Sports Witnesses Soccer Team op outreach tijdens het WK 2010 in Zuid Afrika.

In de zomer van 2010 tijdens het WK Voetbal in Zuid Afrika zendt Sports Witnesses een voetbalteam voor 3 weken naar Zuid Afrika om daar in de vele townships mee te doen aan het outreach programma  Ubabalo 2010. Meer informatie over de voorbereidingen vind je in het reisverslag van Wim Takkenbos. Misschien heb je op de homepage de video al gevonden. Op onze site kun je je belangstelling doorgeven om mee te gaan op deze outreach. Je aanmelding als belangstellende kun je doen op de website via ons aanmeldformulier. De organisatie zal na aanmelding contact met je opnemen.